I SA/Łd 326/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2026 r. nr 1001-IOV-2.4103.10.2026 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2022 i 2023 r. postanawia: odrzucić skargę.

A. sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 1 kwietnia 2026 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2022 i 2023 r. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 10 czerwca 2026 r. wezwał spółkę do uzupełnienia braku skargi poprzez wykazanie prawa osoby podpisanej pod skargą do działania w charakterze pełnomocnika w imieniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi – zgodnie z art. 35 p.p.s.a. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka została odebrana 19 czerwca 2026 r. Pismem nadesłanym do Sądu 6 lipca 2026 r. spółka oświadczyła, że potwierdza dotychczasowe czynności procesowe jej pełnomocnika, wnosząc jednocześnie o dopuszczenie tego pełnomocnika do dalszego udziału w postępowaniu. Następnie 9 lipca 2026 r. wpłynął wniosek strony o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Do wniosku dołączono między innymi kserokopię umowy o pracę zawartej 10 czerwca 2026 r. między skarżącą spółką a pełnomocnikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 13 sierpnia 2026 r. odmówił stronie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowienie doręczono 27 sierpnia 2026 r. Od tego orzeczenia nie wpłynął środek zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Nieprzedstawienie takiego dokumentu stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma kierowanego do sądu (w tym skargi) wynosi siedem dni. Nieuzupełnienie braków skargi w tym czasie skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W rozpoznawanej sprawie, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi doręczono skutecznie 19 czerwca 2026 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku upłynął 26 czerwca 2026 r. W tym czasie pełnomocnik strony, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, nie wykazał, że jest uprawniony do działania w jej imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Należy przypomnieć, że ustawodawca w art. 35 p.p.s.a. wyraźnie ograniczył katalog podmiotów, które mogą reprezentować stronę przed sądem administracyjnym. W sprawach dotyczących obowiązków podatkowych, pełnomocnikiem osoby prawnej może być zatem wyłącznie adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. W niniejszej sprawie reprezentująca stronę M. G., wezwana 19 czerwca 2026 r. do wykazania uprawnienia do działania w charakterze pełnomocnika w imieniu strony, nadała kserokopię umowy o pracę ze spółką dopiero 6 lipca 2026 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z 13 sierpnia 2026 r. Sąd odmówił stronie przywrócenia terminu zgodnie z wnioskiem. Uznać zatem należy, że brak skargi nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Ponieważ nałożony na stronę skarżącą obowiązek wykazania umocowania dla pełnomocnika nie został wykonany we właściwym czasie, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Ake.