I SA/Łd 730/25

Dnia 20 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2026 roku sprawy ze skargi Ch. N., K. N. i M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 5 listopada 2025 roku nr SKO.4140.122-124.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 26 lutego 2025 roku, nr FN.3120.7.2022. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżących kwotę 14 681 (czternaście tysięcy sześćset osiemdziesiąt jeden) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2025 r. nr SKO.4140,122-124.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej także: SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 26 lutego 2025 r. nr FN.3120.7.2022 ustalającą C. N., K. N. oraz M. N. oraz C. N. (dalej także: Skarżący lub Strony) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...] (działki [...], [...] i [...]) za rok 2022 w kwocie 384.570,00 zł. SKO w uzasadnieniu tej decyzji wskazało, że Burmistrz Miasta Ozorkowa uwzględniając wynikający z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm., dalej także: O.p.) obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Organ podatkowy zgromadził materiał dowodowy, pozwalający na wyczerpujące rozpatrzenie i prawidłowe rozstrzygnięcie istoty sprawy, a tym samym na realizację obowiązku załatwienia sprawy podatkowej, zgodnie z prawdą obiektywną i prawem materialnym. Należy podkreślić, że organ podatkowy uczynił to mimo braku współdziałania ze strony podatników. Powołując się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r. o sygn. akt III FSK 4061/21 SKO wskazało, że użyty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem, lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane. SKO wyjaśniło, że przedmiotem opodatkowania są nieruchomości położone w O. przy ul. [...], o łącznej powierzchni 19.434 m2 (działka nr [...] o pow. 14.882 m2; działka nr [...] o pow. 3.810 m2 oraz działka nr [...] o powierzchni 742 m2). Zgodnie z wypisem z kartoteki budynków na nieruchomości (działki nr [...] i [...]) znajdują się: budynki przemysłowe, pozostałe budynki niemieszkalne, budynki biurowe oraz budynki magazynowe. Położone są one na terenach przemysłowych (zabudowa przemysłowa). O istnieniu związku z prowadzeniem działalności gospodarczej może też świadczyć charakter nieruchomości, wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. C. N. jest przedsiębiorcą (K.) prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 z późn. zm., dalej także: u.p.o.l.). Zgodnie z CEiDG zakres prowadzonej działalności (od rozpoczęcia wykonywania działalności) obejmuje m.in. działalność oznaczoną w PKD: kodem - 68.20.Z "Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi" oraz kodem - 68.11.Z "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek". SKO podniosło, że w zgromadzonym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowym znajduje się m.in. zdjęcie reklamy (zdjęcie nr 3 stanowiące załącznik do notatki nr 2 z dnia 28 czerwca 2023 r.) z informacją o treści "DO WYNAJĘCIA" i numerem telefonu ([...]) znajdującym się na stronie internetowej firmy (https://[...]). Zatem sporną nieruchomość, w kontekście specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika, należy uznać w istocie, jako towar, który jest oferowany nabywcom, a to przesądza o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym zakresie, towar taki wykazuje pełny związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik wykorzystuje nieruchomości pozostające w jego posiadaniu, zgodnie z profilem prowadzonej działalności gospodarczej, tzn. oferując je na wynajem. Stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej w kontekście wynajmu nieruchomości, czy kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek nie ma żadnego znaczenia. Niezależnie od powyższego podatnicy nie wskazali na wystąpienie obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej na terenie nieruchomości. Samo powoływanie się na konieczność remontu budynków nie może prowadzić do wyłączenia ich z opodatkowania stawką najwyższą, w sytuacji, gdy strona nie przedstawiła ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego o rozbiórce tych obiektów. Podobnie nie ma znaczenia, że podatnik jednak nie podjął zamierzonej działalności, skoro nie wykazano obiektywnego i niezależnego od przedsiębiorcy braku możliwości wykorzystania spornych składników majątkowych w działalności gospodarczej. Konieczność remontu budynku, czy fakt jego przebudowy lub rozbudowy nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji. W ocenie SKO wbrew stanowisku Stron, posiadane przez podatników nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym związek ten nie zasadza się na samym fakcie ich posiadania przez przedsiębiorcę, ale na możliwości ich wykorzystania w działalności gospodarczej. Skarżący nie wykazali, aby nieruchomości nie mogły być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na cechy, które realnie uniemożliwiałyby wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności. Prowadzenie działalności gospodarczej na spornych gruntach i budynkach nie jest wykluczone, gdyż postępowanie dowodowe nie wykazało, aby nastąpiło zdarzenie, które obiektywnie uniemożliwiałoby prowadzenie takiej działalności. Burmistrz Miasta Ozorkowa wskazał dowody, którym dał wiarę (INWENTARYZACJA POMIESZCZEŃ MAGAZYNOWO-BIUROWYCH O. ul. [...] Działki [...] oraz [...], Kwiecień 2013 r.; opracowana przez M. B. - upr. bud. [...]) oraz szczegółowo wyjaśnił przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności (Inwentaryzacja istniejących pomieszczeń w budynkach przemysłowo-biurowych w miejscowości O. przy ulicy [...], na działkach nr ewid. [...] oraz [...], listopad 2022 r.; wykonana przez G. sp. z o.o. - wraz z korektami). Zdaniem SKO organ podatkowy szczegółowo przedstawił i opisał błędy dyskwalifikujące Inwentaryzację wykonaną przez G. sp. z o. o. Ze znajdującej się aktach sprawy dokumentacji fotograficznej (zob. też. Google Maps Street View - ul. [...], O.; https://www.[...]) jednoznacznie wynika, że budynek posiada parter i 3 piętra, czyli 4 kondygnacje. Argumentacja Stron, że skoro z wypisu z kartoteki budynków wynika, że budynek ma 2 kondygnacje to należy zignorować fakty (są 4 kondygnacje) nie mogła się ostać, jako sprzeczna z prawem i logiką. Zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jednak przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (art. 194 § 3 O.p.), a jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). W ocenie Kolegium, skutecznie przeprowadzono dowody (Inwentaryzacja opracowana przez M. B. - upr. bud. [...]; Inwentaryzacja wykonana przez G. sp. z o.o.; zdjęcia) przeciwko zapisom kartoteki budynków dotyczącym liczby kondygnacji. Kwestia ilości kondygnacji został już wyżej wyjaśniona. Na czym miałby polegać inne "rażące błędy" wie tylko pełnomocnik podatników, ale nie zechciał ich wskazać, zatem Kolegium nie może się do nich odnieść, a samo SKO z urzędu błędów w Inwentaryzacji opracowanej przez M. B. - upr. bud. [...] nie dostrzega. Kolegium zweryfikowało poprawność obliczeń wysokości podatku i są one prawidłowe. Strony pismem z dnia 24 listopada 2025 r. Strony wniosły skargę na ww. decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzuciły obrazę przepisów art. 21 § 1 pkt. 2, art. 68, art. 207, art. 210 § 1, § 4 w zw. z art. 122, art. 180, art. 187 § 1,191,194 § 1, § 3 O.p. w związku z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 i 4 u.p.o.l., art. 55 (1) kodeksu cywilnego, poprzez: 1. dopuszczenie się oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych przez SKO i powielenie błędu w ustaleniach faktycznych zawartych w treści zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta Ozorków, polegających na niewywiązaniu się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez nierozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i niedokonanie jego całościowej oceny, a także pominięcie dokumentów przedstawionych przez stronę, co doprowadziło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego w części dotyczącej nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] (działki nr [...], [...], [....]) oraz przyjęcie błędnej wykładni przepisów, co miało bezpośredni i znaczący wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego określonego ww. decyzją, w szczególności: A. dokonanie całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego przez SKO i w efekcie powielenie przez SKO niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego w części dotyczącej nieruchomości położonej w O. przy ul. Ł. (działki nr [...], [...], [...]) oraz przyjęcie błędnej wykładni przepisów, co miało bezpośredni i znaczący wpływ na błędne obliczenie wysokości podatku od nieruchomości, tak jakby nieruchomość związana była z działalnością gospodarczą podatnika mimo, że na obszarze nieruchomości nie była, nie jest i w najbliższym czasie nie będzie prowadzona działalność gospodarcza, z uwagi na stan nieruchomości, a także ograniczenia BHP w tym zakresie. B. wadliwe przyjęcie przez organ, a następnie przez SKO, że nieruchomość służy prowadzeniu działalności gospodarczej, podczas kiedy nieruchomość nie znajduje się w środkach trwałych działalności gospodarczej podatnika (mimo, że organ podatkowy otrzymał kopię dokumentacji księgowej potwierdzającej powyższe, to poczynił on błędne i niezgodne ze stanem faktycznym ustalenia, które doprowadziły do wydania błędnej decyzji, zaś SKO bezkrytycznie powieliło ww. ocenę opierając się na okolicznościach nieuzasadnionych, jak np. numer telefonu na banerze ogłoszeniowym); C. wadliwe przyjęcie przez organ, a następnie przez SKO, że nieruchomość służy prowadzeniu działalności gospodarczej, podczas kiedy "obiekty" znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości nie spełniają, zgodnie z ustawą Prawo budowlane ustawowych warunków określenia ich mianem "budynków", ponieważ nie posiadają wymaganych prawem elementów np. dachów, a stan technicznobudowlany obiektów nie pozwala na jakiekolwiek prowadzenie tam działalności, co organ winien stwierdzić na podstawie oględzin, lecz ich nie dokonał; D. wadliwe przyjęcie przez organ, a następnie przez SKO, że nieruchomość służy prowadzeniu działalności gospodarczej, podczas kiedy podatnik C. N. w 2017 r. złożył wniosek dotyczący dokonania napraw dachów na obiektach znajdujących się na spornej działce, lecz Starosta Zgierski decyzją nr [...] roku wydaną w sprawie [...] zgłosił sprzeciw od wyżej opisanego zgłoszenia, a w międzyczasie zażądał dostarczenia szeregu dokumentacji, której strona nie posiadała, a której wykonanie pociągało za sobą wysokie koszty i nie było możliwe jej wykonanie w zakreślonym przez Urząd terminie, a sama okoliczność, iż podatnik miał w przeszłości zamiar ewentualnego prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze nieruchomości nie świadczy o jej prowadzeniu (w przeciwnym razie wszystkie obowiązujące przepisy w przedmiocie zezwolenia i podjęcia oraz warunków prowadzenia działalności byłyby martwe - skoro wedle organu I-ej instancji sam wniosek wystarcza do uznania, że nieruchomość związana jest z działalnością gospodarczą); E. utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji podatkowej, która została wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z: • obliczenie należności publicznoprawnej w oparciu o nieaktualne i wadliwe dane z inwentaryzacji z 2013 r., mimo iż z inwentaryzacji dokonanej w listopadzie 2022 r. przez G. Sp. z.o.o. wynika wprost, że powierzchnia użytkowa wynosi 10.551 m2; • nie wyjaśnionymi i nie przeanalizowanymi przez organ rozbieżnościami w przedmiocie powierzchni użytkowej działek oraz budynków wynikającymi ze zgromadzonych w aktach inwentaryzacjach geodezyjnych, a stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, • obliczenie należności publicznoprawnej w oparciu o nieaktualne i wadliwe dane z inwentaryzacji z 2013 r. w przedmiocie ilości kondygnacji mimo, że organ dysponował wypisem aktu notarialnego z dnia 30 stycznia 2017 r. o nr rep. [...], z którego wynika wprost, że żaden z obiektów położonych na przedmiotowej nieruchomości nie posiada 3 piętra; zaś wiedza organu stanowi w rzeczywistości jedynie przypuszczenie, ponieważ zgodnie z danymi zawartymi w aktach administracyjnych organ nie przeprowadził oględzin wnętrza nieruchomości, • obliczenie należności publicznoprawnej w oparciu o rzekome prowadzenie działalności gospodarczej na obszarze przedmiotowej nieruchomości mimo, że organ dysponował i dysponuje dokumentacją księgową potwierdzającą jednoznacznie, iż nieruchomość nie znajduje się w środkach trwałych działalności gospodarczej podatnika, a dodatkowo organ otrzymał pełną żądaną dokumentację, a ponadto podatnik zaoferował możliwość przeprowadzenia kontroli jego wszelkich ksiąg podatkowych w siedzibie firmy (z uwagi na objętość księgowości podatnika) w celu umożliwienia organowi, ustalenie prawidłowego stanu faktycznego w jak najwyższym możliwym stopniu, które to okoliczności mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a które to organ winien zbadać z urzędu, • wydanie decyzji bez przeprowadzenia oględzin nieruchomości, w sytuacji, w której organ nie był w stanie na podstawie dokumentów ustalić powierzchni podlegających opodatkowaniu, • wydanie decyzji, która jest sprzeczna ze zgromadzonym materiałem dowodowym, tj. poprzez wadliwe ustalenie przeznaczenia działki, nieprawidłowe zakwalifikowanie powierzchni działek w zakresie ich funkcji, w szczególności w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako nieruchomości rzekomo związanych z działalnością gospodarczą, • objęcie podatkiem od nieruchomości - na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej działek mimo, że nie są z nimi w żaden sposób związane. 2. całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, a ponadto wydanie decyzji na innych podstawach prawnych i faktycznych, niż decyzje podatkowe za lata poprzednie, mimo braku zmiany jakichkolwiek parametrów fizycznych nieruchomości, a także mimo braku zmian w zakresie kwalifikacji księgowej, własnościowej i finansowej nieruchomości w majątku podatnika, 3. sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa, a także całkowicie dowolne, sprzeczne z materiałem faktycznym opodatkowanie nieruchomości podatkiem w stawce dla przedsiębiorcy, w sytuacji, w której jednym ze współwłaścicieli jest M. N., która nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej, a w dacie wszczęcia postępowania była jeszcze niepełnoletnia, która to okoliczność prowadzi do absurdalnych skutków w sferze majątkowej M. N., 4. sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa, a także całkowicie dowolne, sprzeczne z materiałem faktycznym opodatkowanie nieruchomości podatkiem w stawce dla przedsiębiorcy, w sytuacji, w której jednym ze współwłaścicieli jest K. N., który nie prowadzi działalności gospodarczej, która to okoliczność prowadzi do absurdalnych skutków w sferze majątkowej K. N.. W zakresie wniosków dowodowych Skarżący wnieśli o: 1. zwrócenie się do Starostwa Powiatowego w Łodzi o nadesłanie akt sprawy oznaczonej sygn. akt [...] i dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się ww. aktach, w szczególności wniosku strony, wezwania do uzupełnienia wniosku oraz decyzji zawierającej sprzeciw do zgłoszenia wydanej w dniu 29 listopada 2017 r. dla stwierdzenia, że zamierzenia budowlane i remontowe strony zostały zatrzymane w 2017 r. przez Starostwo w Zgierzu, a co za tym idzie, fakt zgłaszania zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej na spornych działkach nie mógł zostać zrealizowany i nie może być utożsamiany z faktem, że strona prowadzi na ww. działce działalność gospodarczą, a która to okoliczność ma istotne znacznie dla oceny treści zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie, w jakim zgodnie z decyzją samo zgłoszenie zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości zostało uznane przez organ za faktyczne prowadzenie działalności, podczas kiedy taka interpretacja jest nieuzasadniona, całkowicie dowolna i nielogiczna, a także sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania, 2. dopuszczenie dowodu z decyzji Starosty Zgierskiego, dla stwierdzenia, że podjęta przez podatnika w 2017 r. próba remontu nieruchomości zakończyła się sprzeciwem Starostwa, co uniemożliwiło prowadzenie działalności gospodarczej na ww. nieruchomości, 3. dopuszczenie dowodu z wydruku z CEiDG podatnika, dla stwierdzenia, że nieruchomość położona w O. przy ul. [...], nie stanowi miejsca wykonywania przez podatnika działalności gospodarczej, 4. dopuszczenie dowodu z dokumentów księgowych podatnika C. N. dla stwierdzenia, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi straty i nie posiada on możliwości zarobkowych pozwalających na pokrycie zobowiązania podatkowego w wysokości 384.570/00 zł. 5. dopuszczenie dowodu z dokumentacji fotograficznej, dla stwierdzenia stanu nieruchomości, wyglądu i stanu naniesień, które to okoliczności mają istotne znaczenie dla wykazania, że nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonych aktów administracyjnych. W związku z podniesionymi zarzutami naruszenia prawa, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 26 lutego 2025 r. w całości oraz zasądzenie od kosztów postępowania wywołanych niniejszym odwołaniem, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Skarżący pismem z dnia 4 lutego 2026 r. wnieśli o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci opinii technicznej o stanie konstrukcji i możliwości dalszej eksploatacji nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] - działka nr [...], [...], które objęte są przedmiotowym postępowaniem, dla stwierdzenia, że: 1. budynek wraz z instalacjami jest zdewastowany i nieużytkowany od wielu lat, 2. elementy konstrukcyjne i dach budynku są zdegradowane, 3. budynek nie chroni przed warunkami atmosferycznymi, 4. budynek w obecnym stanie stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia, 5. z punktu widzenia ekonomicznego rekomendowana jest rozbiórka budynku, zaś jego remont jest nieuzasadniony, 6. stan techniczny budynku uniemożliwia przeprowadzenie dokładnych pomiarów powierzchni użytkowej oraz kubatury poszczególnych pomieszczeń, zaś dane mogą mieć jedynie charakter przybliżony, pośredni. Zdaniem Stron, powyższe okoliczności mają istotne znaczenie dla wykazania, że nie jest możliwe prowadzenie jakiejkolwiek działalności na terenie spornej nieruchomości, a także że nie jest możliwe wykonanie rzetelnego pomiaru nieruchomości na cele związane z podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżący pismem z dnia 7 sierpnia 2026 r. poparli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.), w dniu 20 sierpnia 2026 r. oddalił wnioski dowodowe sformułowane w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 26 lutego 2025 r. naruszają prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania wskazanych orzeczeń z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanych w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2026 r. wniosków dowodowych. Sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle tego przepisu przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Po drugie, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd zwraca uwagę, że dokumenty będące przedmiotem wniosków dowodowych zostały złożone w kopiach, których nie potwierdzono za zgodność z oryginałem, choć Skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika. Dodać należy, że przed sądem administracyjnym można przeprowadzić wyłącznie dowód z dokumentu. Nieuwierzytelnione kserokopie dokumentów w ogóle nie mają waloru dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż w takim przypadku nie ma pewności, że są to dokumenty w sensie ściśle prawnym, tzn. że odpowiadają one w swojej treści istniejącemu oryginałowi. Sąd wyjaśnia, że Sąd administracyjny, co do zasady, nie może prowadzić postępowania dowodowego, gdyż kontrola legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji, który wydał zaskarżoną decyzję. Wynika to z art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy". Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 106 § 3 p.p.s.a., który upoważnia Sąd do przeprowadzenia, z urzędu lub na wniosek stron, dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skoro postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku, jego zastosowanie musi być rozumiane zawężająco, w ten sposób, że celem art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły stan faktyczny, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod obowiązujące przepisy prawa materialnego. Przeprowadzenie dowodów z dokumentów, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. jest niezbędne, jeżeli bez tych dowodów nie byłoby możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, związanych z oceną prawidłowości ustalonego przez organy stanu faktycznego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd może zatem przeprowadzić dowód uzupełniający, gdy poweźmie wątpliwości, co do prawidłowości ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 23331/12, LEX nr 1754715). Tym samym zakres postępowania dowodowego jest wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji - ocenę legalności, w rozpoznawanej sprawie - zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny ponadto nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy, załatwionej zaskarżoną decyzją. Sąd może dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tej decyzji (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2006r., uwaga 9 do art. 106; T.Woś. H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze 2005r., uwaga 6 do art. 106). Podstawą orzekania sądu administracyjnego są zatem akta administracyjne sprawy, które powinny zawierać materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe przed wydaniem decyzji. Skoro przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej decyzji, nie może przeprowadzać postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i nie może prowadzić postępowania dowodowego i dokonywać ustaleń za organ podatkowy, w celu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy za tenże organ. Celem postępowania zakreślonego przez art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy przed organami podatkowymi doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktyczne, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Odnosząc się do meritum Sąd stwierdza, że spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości ustalenia Skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2022 od gruntów i budynków położonych w O. przy ulicy [...] (działki [...], [...] i [...]). Zgodnie z art. 2 ust 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6 (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.) W myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Według art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (...). Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Na podstawie art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania; 4) gruntów: a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509 i 2459), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a. Oceniając zaistniały spór wskazać należy, że interpretacja przytoczonego wyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. musi uwzględniać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. zapadły w sprawie o sygn. akt SK 13/15, zgodnie z którym: "Artykuł 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych 1 rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Przedmiotem skargi konstytucyjnej we wskazanym orzeczeniu TK było rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., mocą którego skarżący (małżonkowie, z których jedno jest przedsiębiorcą) zostali zobowiązani do zapłacenia podatku od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, chociaż grunt, który nabyli, nigdy nie był wykorzystywany na cele związane z działalnością gospodarczą. W ocenie podatnników na skutek zastosowania wskazanych powyżej regulacji prawnych "zostało naruszone ich prawo do własności oraz wolność od nieproporcjonalnych i naruszających zasadę równości ograniczeń tego prawa stosowanych w prawie podatkowym, a także prawo do sprawiedliwego i równego ponoszenia ciężarów podatkowych". Ponadto skarżący zwrócili uwagę, że stosowanie kwestionowanych przepisów prowadzi do sytuacji, w której stawkę podatkową ustalaną dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej zobowiązana jest uiszczać osoba nieprowadząca takiej działalności, będąca jedynie współposiadaczem przedmiotowej nieruchomości, co także stanowi naruszenie przywołanych wzorców kontroli. W przytoczonym wyroku TK zwrócił uwagę, że w doktrynie prawniczej wskazywano, iż celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie (zob. B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nabytych i wykorzystywanych w celach osobistych, "Finanse Komunalne" nr 5/2010, s. 73; R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, Warszawa 2012, s. 235 i 348). Jak stwierdził Trybunał, samo współposiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku. Konieczny jest jeszcze jej bezpośredni (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredni (potencjalne wykonywanie na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez chociażby jednego z współposiadaczy (zob. G. Dudar, Stawka preferencyjna w podatku od nieruchomości dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych oraz opodatkowanie nieruchomości, [w:] Podatki i opłaty lokalne w praktyce, red. M. Popławski, Warszawa 2008, s. 102; L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, "Prawo i Podatki" nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier, i in., op. cit., s. 235-237). Jeżeli zatem osoba fizyczna współposiada nieruchomość, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa innego współposiadacza, to osoba taka jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce. O tym, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np. wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła finansowania zakupu nieruchomości (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72 i literatura tam przywołana)". W dalszej kolejności TK podniósł, że w sprawie skarżących doszło do naruszenia ich konstytucyjnych wolności i praw na skutek zakwalifikowania gruntu do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym wystarczającą przesłanką takiej kwalifikacji było to, że osoba fizyczna, będąca współposiadaczem gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, prowadzi działalność gospodarczą. W ocenie Trybunału, zaskarżony przepis ma zbyt szeroki zakres zastosowania, nawet z uwzględnieniem wyłączeń, o których mowa w ostatnim zdaniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ustawodawca deklaruje, że obowiązek podatkowy i wysokość podatku zależy od: a) posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, b) związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Równocześnie przyjmuje, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak podkreślił Trybunał, szczególnie rażące jest nałożenie takiego obowiązku na współposiadaczy gruntu wówczas, gdy jeden z nich nie jest przedsiębiorcą. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności polega na tym, że ustawodawca nie zastosował bardziej precyzyjnych kryteriów, pozwalających ustalić występowanie związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. W konsekwencji regulacja zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzi także do naruszenia równej ochrony praw majątkowych gwarantowanej przez art. 64 ust. 2 Konstytucji. Różnicuje bowiem posiadaczy gruntów, które nie mają związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnicy (osoby fizyczne) będący w podobnej sytuacji (posiadacze gruntów niemających związku z prowadzeniem działalności gospodarczej) opłacają podatek od nieruchomości według odmiennych stawek. Zdaniem Trybunału, zróżnicowanie to nie ma konstytucyjnego uzasadnienia w odniesieniu do osób posiadających grunty niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Konkludując, Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Analizując treść zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji uznać należy, że organy obu instancji całkowicie zignorowały wskazówkę interpretacyjną wyrażoną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt SK 13/15 w procesie stosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przypomnieć należy, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma moc powszechnie obowiązującą i jest ostateczne, o czym wprost stanowi art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Te dwa nieodłączne przymioty orzeczeń TK powodują, że żaden organ władzy publicznej nie może w kwestii rozstrzygniętej przez TK zająć stanowiska odmiennego, aniżeli wyrażone w orzeczeniu sądu konstytucyjnego. Przedmiotowe orzeczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym 2017/2372 w dniu 20 grudnia 2017 r., zatem organy obu instancji miały możliwość zapoznania się z jego tezą i motywami. W analizowanej sprawie organ podatkowy odmiennie niż TK uznał, że prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l. przez osobę fizyczną, w tym wypadku C. N. (C.) będącego współposiadaczem ww. nieruchomości, przesądza o ich kwalifikacji prawnopodatkowej do kategorii gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, również wobec pozostałych współwłaścicieli. Organ podatkowy II instancji przytaczając zapadłe po wyroku TK w sprawie SK 13/15, orzeczenia w postaci wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, jak również wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r. w sprawie SK 39/19, skoncentrował się na wykazaniu, że współposiadane przez podatników w osobach C. N., K. N. i M. N. nieruchomości są związane z prowadzoną przez C. N. działalnością gospodarczą, przy czym związek ten nie zasadza się na samym fakcie ich posiadania przez przedsiębiorcę, ale na możliwości ich wykorzystania w działalności gospodarczej, podkreślając, że podatnicy nie wskazali przy tym na wystąpienie obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody, całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej na terenie nieruchomości. Uzależniono zatem zakwalifikowanie ww. nieruchomości położonych w O. przy ul. [...] podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wyłącznie od prowadzenia jej przez osobę fizyczną będącą ich współposiadaczem. Samo współposiadanie nieruchomości nie jest natomiast wystarczające do opodatkowania ich wyższą stawka podatku. Powyższe uchybienie stanowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w następstwie czego poczyniono niepełne ustalenia faktyczne. W sprawie zabrakło wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania. Organy podatkowe mają bowiem obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 O.p., a w myśl art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie materiału dowodowego oraz jego wyczerpujące rozpatrzenie powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Ma to szczególne znaczenie nie tylko w kontekście stosowania określonych przepisów postępowania podatkowego, lecz przede wszystkim także dla prawidłowości zastosowania określonej normy prawa materialnego. Rozpoznając sprawę ponownie organy związane będą oceną prawną wyrażoną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt SK 13/15 w zakresie właściwego rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. uznania, że przepis ten nie może być rozumiany w taki sposób, iż wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntów i budynków podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem. Organy zobowiązane będą również do zbadania czy sporne nieruchomości wchodzą w skład przedsiębiorstwa C. N., o czym mogą świadczyć następujące okoliczności: wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na ich utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, czy źródła finansowania zakupu nieruchomości. Niedokonanie kluczowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie skutkuje tym, że odniesienie się do zarzutów skargi oraz pisma je uzupełniającego okazało się przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Ozorkowa z dnia 26 lutego 2025 r. nr FN.3120.7.2022, o czym orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. db