I SA/Lu 114/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 11 lutego 2026 r. nr SKO.405.PO/729/24/26 w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty oraz odmowy naliczenia oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 11 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ), po rozpatrzeniu odwołania A. w W. (dalej: A. , podatnik, strona, skarżąca), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, ze zm.; dalej: o.p.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Biała Podlaska (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji, organ podatkowy) z 27 czerwca 2024 r., nr Op.3120.4.85.2017. EA2, w sprawie określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 666 037 zł oraz odmowy naliczenia oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z 28 lutego 2018 r. Prezydent określił A. wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2014 w kwocie 724 169 zł. 9 sierpnia 2018 r. A. dopłaciła określone zobowiązanie podatkowe w kwocie 498 025 zł (należność główna) i 168 012 zł (odsetki), tj. łącznie 666.037 zł. Tę decyzję Kolegium utrzymało w mocy decyzją z 27 lipca 2018 r., nr SKO.405.PO/331/18. Skarga A. na decyzję Kolegium została oddalona wyrokiem Sądu z 16 stycznia 2019 r., I SA/Lu 755/18. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 marca 2021 r., III FSK 896/21, uchylił ww. wyrok Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd wyrokiem z 9 czerwca 2021 r., I SA/Lu 179/21, uchylił ww. decyzje organów obu instancji. Pismem z 27 stycznia 2022 r. A. wystąpiła do organu pierwszej instancji z wnioskiem o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości (w tym wpłaconego podatku oraz odsetek od zaległości podatkowych) wraz z oprocentowaniem. Prezydent decyzją z 21 listopada 2022 r. określił A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 629.005 zł oraz określił wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za ten rok w wysokości 128.574 zł (należność główna 95.164 zł i odsetki za zwłokę 33.410 zł). Ponadto decyzją z 31 stycznia 2023 r., wydaną na wniosek A. o uzupełnienie decyzji z 21 listopada 2022 r. w trybie art. 213 o.p., organ pierwszej instancji odmówił A. naliczenia oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. Kolegium uchyliło decyzję organu podatkowego w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 629 005 zł i umorzyło postępowanie podatkowe z uwagi na przedawnienie, a w zakresie ustalenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. i odmowy naliczenia oprocentowania nadpłaty – uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Opisaną na wstępie decyzją Prezydent określił A. wysokość nadpłaty w kwocie 666 037 zł oraz odmówił naliczenia oprocentowania nadpłaty. Zdaniem tego organu, mając na uwadze art. 78 § 3 pkt 1 o.p., oprocentowanie nadpłaty nie należy się A., gdyż organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia ww. decyzji z 28 lutego 2018 r. określającej A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Przesłanką tą było bowiem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, na które powołał się NSA w wyroku z 4 marca 2021 r., III FSK 896/21. W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ podatkowy art. 77 § 1 pkt 3 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 o.p. – przyjęcie, że organ ten nie przyczynił się do uchylenia decyzji, a tym samym oprocentowanie od nadpłaty na rzecz A. nie przysługuje od dnia powstania nadpłaty, podczas gdy to brak ustalenia przez organ podatkowy związku posiadanych przez skarżącą nieruchomości z prowadzoną przez nią działalnością skutkował uchyleniem tej decyzji przez Sąd wyrokiem z 9 czerwca 2021 r., I SA/Lu 179/21. Kolegium, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że organ ten nie przyczynił się do powstania przesłanek zmiany i uchylenia decyzji, co skutkuje uznaniem, że nadpłata nie podlega oprocentowaniu. Podkreśliło, że w niniejszej sprawie do uchylenia decyzji wymiarowej z 28 lutego 2018 r. nie doszło z winy organu podatkowego, lecz w wyniku okoliczności od niego niezależnych, tj. wydania wyroku interpretacyjnego TK z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, w którym TK zmienił dotychczasową wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170; w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.; dalej: u.p.o.l.) oraz linię orzeczniczą sądów i nakazał każdorazowo badać związek posiadanych przez przedsiębiorcę (w niniejszej sprawie A.) nieruchomości z działalnością gospodarczą. Dotychczas taka weryfikacja była zbędna, gdyż powszechnie funkcjonował pogląd, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę był wystarczający do opodatkowania tych nieruchomości według stawek najwyższych, tj. od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. W skardze na decyzję Kolegium z 11 lutego 2026 r. skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 233 § 1 o.p., przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo błędnej odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty, w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki za wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego, gdyż postępowanie organu podatkowego dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w tym poprzez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 o.p. wyznaczających zakres postępowania; - art. 77 § 1 pkt 3 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 o.p. poprzez przyjęcie, że organ podatkowy nie przyczynił się do uchylenia decyzji, a tym samym oprocentowanie od nadpłaty na rzecz strony nie przysługuje od dnia powstania nadpłaty, podczas gdy to brak ustalenia przez organ podatkowy związku posiadanych przez skarżącą nieruchomości z prowadzoną przez nią działalnością skutkował uchyleniem przez NSA wyrokiem z 4 marca 2021 r., III FSK 896/21, wyroku Sądu z 16 stycznia 2019 r., I SA/Lu 755/18, a następnie – wyrokiem Sądu z 9 czerwca 2021 r., I SA/Lu 179/21 – uchyleniem poprzedzających decyzji organów; - art. 77 § 1 pkt 3 o.p. przez niezastosowanie go w sprawie. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność odmowy przyznania skarżącej oprocentowania nadpłaty powstałej w wyniku uchylenia wyrokiem Sądu z 9 czerwca 2021 r., I SA/Lu 179/21, decyzji Kolegium z 27 lipca 2018 r., SKO.405.PO/331/18 oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta z 28 lutego 2018 r., Op.3120.4.85.2017. EA2, określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. Na wstępie zauważyć należy, że w niniejszej sprawie – poza sporem jest, co potwierdziło Kolegium w poprzednio wydanej decyzji z 5 lutego 2024 r., mającej charakter decyzji kasacyjnej, że rozpatrywany przez organy obu instancji w niniejszej sprawie wniosek skarżącej o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. wraz z oprocentowaniem został złożony przed upływem terminu przedawnienia. Następnie wskazać trzeba, iż niewątpliwie przepisy dotyczące oprocentowania nadpłat są przepisami prawa materialnego i regulują uprawnienie strony do uzyskania poza nadpłatą także dodatkowego świadczenia, stanowiącego swoistą rekompensatę, za kwotę nienależnie lub w zawyżonej wysokości zapłaconego podatku. Należy zwrócić uwagę, że dla oceny, czy i za jaki okres należy się oprocentowanie, stosować należy przepisy obowiązujące w dacie powstania nadpłaty, jeśli przepisy przejściowe nie stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie nadpłata w podatku od nieruchomości za rok 2014 powstała 9 sierpnia 2018 r., to jest w dniu dokonania przez A. wpłaty kwoty 666 037 zł tytułem podatku od nieruchomości (498 025 zł należność główna oraz 168 012 zł odsetki), wynikającej z omówionej wyżej decyzji Prezydenta z 28 lutego 2018 r. Stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 800), za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Zgodnie z art. 78 § 3 pkt 1 o.p. oprocentowanie nadpłaty przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 o.p. – od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie – od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd uważa za celowe podkreślenie, że analogiczny jak w tej sprawie problem prawny był już uprzednio przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyrokach tego Sądu z 26 października 2023 r., III FSK 579/23 oraz 21 sierpnia 2024 r., III FSK 149/24. W tych orzeczeniach zwrócono uwagę, że sprawa – taka jak rozpoznawana obecnie – w której spór dotyczy oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości od daty powstania nadpłaty, nie jest tożsama ze sprawą w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Przedmiotem tego sporu jest bowiem żądanie oprocentowania nadpłaty od daty jej powstania, a nadpłata powstała w dniu dokonania wpłaty kwoty tytułem podatku od nieruchomości wynikającej z uchylonych następnie decyzji. Skarżąca w tych sprawach (jak i w obecnie rozpoznawanej sprawie) utrzymywała, że organ podatkowy w istotny sposób przyczynił się do powstania przesłanki następczego uchylenia decyzji na skutek zaniechania postępowania dowodowego niezbędnego w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19. W wyroku bowiem tym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. NSA zatem zauważył, że w takich właśnie okolicznościach, to jest mając na uwadze, że skoro podstawa i argumentacja stanowiska skarżącej dotyczy zagadnienia przyczynienia się organu podatkowego do powstania źródła nadpłaty, przedmiot sporu prawnego sprowadza się do wykładni regulacji prawnej wynikającej z art. 78 § 3 pkt 1 o.p. i w efekcie do oceny, czy w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości organ podatkowy przyczynił się czy też nie przyczynił się, do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji. Jak wskazano bowiem wyżej, zgodnie z art. 78 § 3 pkt 1 o.p. oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 o.p. od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie – od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji. Sąd podziela w pełni wyrażony w omawianych orzeczeniach NSA (III FSK 579/23 i III FSK 149/24) pogląd, że przyjęcie określonej – zindywidualizowanej do realiów danej sprawy – wykładni prawa materialnego oraz związane z tym późniejsze zastosowanie prawa materialnego w gruncie rzeczy w sposób wiążący – mający kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy determinuje zakres postępowania dowodowego wymaganego dla ustalenia stanu faktycznego celem dokonania jego subsumcji pod właściwe regulacje materialnoprawne. W rozstrzyganej obecnie sprawie oczywiste jest, że decyzje organów podatkowych określające wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej, na skutek których A. w dniu 9 sierpnia 2018 r. dokonała wpłaty zobowiązania podatkowego w kwocie 498 025 zł wraz z odsetkami 168 012 zł, tj. łącznie 666.037 zł – zostały podjęte przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 24 lutego 2021 r., SK 39/19. W tych okolicznościach, jak zasadnie ocenił NSA w opisywanych wyrokach, w odniesieniu do zagadnienia przyczynienia lub nieprzyczynienia się w indywidualnej sprawie organu podatkowego do powstania przyczyn konstytuujących nadpłatę podatkową, zwrócić należy uwagę na poniższe okoliczności, istotne dla oceny "przyczynienia się" organu do powstania nadpłaty w rozumieniu art. 78 § 3 pkt 1 o.p. Po pierwsze, organy podatkowe zobowiązane są do przestrzegania prawa, nie mają przy tym uprawnień do badania, ze skutkiem prawnym konstytucyjności (określonych) regulacji prawnych, a rozstrzyganej indywidualnej sprawie podatkowej organy te nie mają prawa wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucja RP stosowanej w sprawie normy prawnej. Po drugie, nie budzi wątpliwości, że organy podatkowe – związane zasadą praworządności (legalizmu) nie mogą zakładać, że w przyszłości może zapaść wyrok prowadzący do odmiennego niż dotychczas rozumienia danego przepisu prawa podatkowego bądź jego wyeliminowania z porządku prawnego jako niekonstytucyjnego. Dlatego nawet, gdy organy podatkowe powezmą informację, że problematyka konstytucyjności określonej normy prawnej jest przedmiotem oceny dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w konkretnej sprawie przez, to okoliczność ta nie uchyla obowiązujących terminów załatwiania spraw administracyjnych i nie stanowi przesłanki zawieszenia administracyjnego postępowania podatkowego, tym bardziej że co pokazuje praktyka z reguły okres oczekiwania na wydania orzeczenia przez Trybunał trwa nawet kilka lat. Ponadto, co celnie dostrzegł NSA w cytowanych orzeczeniach, stosujące w indywidualnej sprawie prawo organy podatkowe nie stanowią prawa, nie mogą treści prawa zmieniać, poprawiać, uzupełniać. Za prawo, w tym za konstytucyjność prawa odpowiada stanowiące je państwo, nie zaś procesowe organy podatkowe, tym bardziej, jak w sprawie niniejszych samorządowe organy podatkowe. W art. 78 § 3 pkt 1 o.p. mowa jest o przyczynieniu (nieprzyczynieniu się) organu podatkowego, a nie o przyczynieniu (nieprzyczynieniu się) państwa do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, tak samo jak nie stanowi się w tym samym kontekście o przyczynieniu czy nieprzyczynieniu się podatnika. Kwestia odpowiedzialności państwa za niekonstytucyjnie stanowione prawo pozostaje więc poza zakresem rozważanej treści art. 78 § 3 pkt 1 o.p. W ocenie Sądu, mając na względzie powyższe stanowisko, stwierdzić trzeba, że prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że omawiany zwrot ustawowy "nie przyczynił się" dotyczy sytuacji, gdy uchylenie decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, a nie w wyniku błędów popełnionych przez ten organ, co należy ocenić indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności badanej sprawy. Stąd też sformułowanie "przyczynienie się organu do powstania przesłanki uchylenia decyzji" trzeba odnosić nie do każdej wadliwości decyzji skutkującej jej uchyleniem, ale jedynie do takiej wadliwości, która została wywołana działaniem organu podatkowego. Jeżeli jednak wystąpiły obiektywne, niezależne od organów podatkowych okoliczności, które były podstawą uchylenia decyzji wymiarowej, to nie można uznać, że w takim przypadku organ podatkowy przyczynił się do uchylenie takiej decyzji i w konsekwencji do powstania nadpłaty. Skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy niewątpliwie przyczynił się do powstania do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, albowiem w postępowaniu wymiarowym nie dokonał ustaleń co do istnienia związku posiadanych przez skarżącą nieruchomości z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Oceniając zasadność tego argumentu wypada zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 4 marca 2021 r., III FSK 896/21, odnosząc się do kwestii opodatkowania nieruchomości należących do A. zwrócił uwagę na to, że "w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych wskazywano, że nieruchomość znajdująca się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą, podlega opodatkowaniu stawką, wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywana do prowadzenia takiej działalności (zob. np. wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., II FSK 2320/19). Jedynym koniecznym warunkiem uznania nieruchomości za związaną z wykonywaniem działalności gospodarczej jest sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę (zob. np. wyroki NSA: z 8 stycznia 2020 r., II FSK 1414/19; z 8 lipca 2020 r., II FSK 970/20). Takie podejście prezentowane było także wobec A. . Uznawano, że skoro podmiot ten prowadzi działalność gospodarczą, to będące w jego posiadaniu grunty i budynki należy traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Składy orzekające podkreślały, że w tym zakresie nie mają istotnego znaczenia uwarunkowania formalne, związane z możliwością prowadzenia na nieruchomości określonego rodzaju działalności. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) skutkuje tym, że budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, że działalność gospodarcza A. nie jest jej działalnością podstawową, bowiem przepisy ustawy podatkowej nie przewidują co do zasady możliwości uznania, że niektóre składniki majątku przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związanie z działalnością gospodarczą, a inne nie (zob. np. wyroki NSA: z 8 marca 2018 r., II FSK 906/16; z 28 lutego 2018 r., II FSK 249/16; z 25 listopada 2020 r., II FSK 1717/18; z 23 października 2020 r., II FSK 1716/18)". NSA podkreślił ponadto w cytowanym wyroku, że "Taki pogląd wyraził także w tej sprawie sąd pierwszej instancji, stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że definicja legalna zawarta w tym przepisie nakazuje co do zasady traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą". Następnie NSA wyraźnie stwierdził, że dopiero na skutek wydania opisanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, doszło do konieczności zakwestionowania jako błędnej dotychczas ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych oraz odpowiadającej jej praktyki organów podatkowych stosujących przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Trafnie zatem podkreślił organ, że dopiero omawiane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, spowodowało konieczność weryfikacji stanowiska sądów administracyjnych oraz – co oczywiste – organów podatkowych w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkich posiadanych przez A. nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wynika to z tego, że jak wspomniano wyżej, przed wydaniem tego orzeczenia TK powszechnie utrwalony był pogląd, że samo stwierdzenie faktu posiadania tych nieruchomości przez przedsiębiorcę wystarczało do opodatkowania tych nieruchomości według stawek najwyższych, tj. od gruntów i budynków związanych z działalnością. Nie było więc wówczas uznawane za konieczne – co oczywiste – dokonywanie przez organy podatkowe pogłębionych ustaleń w zakresie oceny istnienia związku posiadanych przez podatnika będącego przedsiębiorcą nieruchomości z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Podkreślenia wymaga zatem, że w sprawie jest poza sporem, że organy podatkowe obu instancji określając zobowiązanie podatkowe A. w podatku od nieruchomości dokonały wadliwej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co rzutowało bezpośrednio na zakres dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Konsekwencją tego było niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, niezbędnych dla prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania tej części argumentacji strony, w której powołano się na fakt wadliwości wydanych przez organy decyzji określających wysokość podatku. Okoliczność ta jest niewątpliwa. Konsekwencją tego uchybienia było uchylenie przez NSA wyrokiem z 4 marca 2021 r., III FSK 896/21, wyroku Sądu z 16 stycznia 2019 r., I SA/Lu 755/18, a następnie uchylenie przez Sąd wyrokiem z 9 czerwca 2021 r., I SA/Lu 179/21, omówionych decyzji organów obu instancji z 28 lutego 2018 r. oraz z 27 lipca 2018 r. Jednakże z samego faktu wydania wadliwych decyzji nie można wnioskować, że organy przyczyniły się do powstania przesłanki uchylenia decyzji, jak tego wymaga art. 78 § 3 pkt 1 o.p. Przyjmując powyższe stanowisko dotyczące rozumienia tego przepisu przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie nie można mówić o wystąpieniu przesłanki "przyczynienia się" organów do powstania do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, skoro dopiero na skutek wydania przez Trybunał Konstytucyjny wskazanego negatywnego wyroku interpretacyjnego, doszło do stwierdzenia niekonstytucyjności kontrolowanego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w określonym, dotychczas powszechnie przyjętym rozumieniu. Raz jeszcze wyjaśnić bowiem trzeba, że utrwalone – w dacie wydania decyzji wymiarowej przez organy podatkowe w niniejszej sprawie – rozumienie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opierało się na założeniu, że każda nieruchomość znajdująca się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą, podlega opodatkowaniu stawką, wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywana do prowadzenia takiej działalności, a jedynym koniecznym warunkiem uznania nieruchomości za związaną z wykonywaniem działalności gospodarczej był sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę. W tych zatem okolicznościach, skoro z samego faktu wydania wadliwych decyzji nie można wnioskować, że organy przyczyniły się do powstania przesłanki uchylenia decyzji, jak tego wymaga art. 78 § 3 pkt 1 o.p., w sprawie nie zachodziły podstawy do uwzględnienia podniesionych przez skarżącą zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny tej sprawy nie był sporny, a przedmiotem sporu była jedynie kwestia dotycząca oceny czy organy podatkowe przyczyniły się do powstania przesłanki uchylenia decyzji. Organ, zgodnie z art. 120 o.p. (zasadą legalności), art. 121 § 1 o.p. (zasadą zaufania), art. 122 o.p. (zasadą prawdy obiektywnej), art. 187 § 1 (obowiązkiem zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego) i art. 191 (zasadą swobodnej oceny dowodów), wskazał prawidłowo powody uzasadniające stwierdzenie, że ta przesłanka nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Organ uzasadnił swoje stanowisko wyczerpująco, odnosząc się do zarzutów strony, zgodnie z wymogami art. 124 w zw. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględniania skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.