I SA/Lu 99/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi G. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2023 r. nr SKO.41/152/P/2020 w przedmiocie zwrotu nienależnie otrzymanej nadpłaty i odsetek od nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 30 czerwca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (Kolegium, organ), po rozpatrzeniu odwołania G. (skarżąca, spółka, strona), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 21 listopada 2019 r., znak: PO.3220.5.30.2019, w sprawie określenia spółce obowiązku zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości wraz z odsetkami od tej nadpłaty. W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent decyzją z dnia 21 listopada 2019 r., określił spółce obowiązek zwrotu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, nienależnie otrzymanej nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 715.728,70 zł oraz nienależnie otrzymanych odsetek naliczonych od tej nadpłaty w kwocie 16.262,00 zł. W decyzji tej Prezydent wyjaśnił, że Kolegium decyzją z 9 czerwca 2015 r., uchyliło w całości decyzję Prezydenta z 3 lutego 2014 r., w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok w wysokości 35.028,40 zł oraz stwierdziło nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004 r. dla spółki w wysokości 715.728,70 zł. W dniu 27 października 2015 r. Prezydent zwrócił podatnikowi nadpłatę określoną w decyzji Kolegium wraz z odsetkami, pomniejszoną o kwotę 35.028,40 zł zwróconą stronie 24 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 20 maja 2016 r., I SA/Lu 1321/15, uchylił wspomnianą decyzję Kolegium z 9 czerwca 2015 r. Skargę kasacyjną spółki od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 19 października 2018 r., II FSK 3204/16. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że spółka nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., Prezydent opisaną decyzją określił stronie obowiązek zwrotu nienależnie otrzymanej nadpłaty wraz z odsetkami. Rozpoznając odwołanie Kolegium stwierdziło, że skoro decyzja z 9 czerwca 2019 r., na podstawie której zwrócono spółce nadpłatę została uchylona przez WSA w Lublinie, to spółka była zobowiązana do jej zwrotu bez wezwania ze strony organu podatkowego, czyli do realizacji obowiązku wynikającego z art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. Wobec tego, że spółka nie wykonała tego obowiązku, organ podatkowy był uprawniony do wydania na podstawie art. 52 § 3 o.p. decyzji określającej stronie obowiązek zwrotu tej nadpłaty (wraz z odsetkami) w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji w sprawie zwrotu. Według Kolegium, okoliczność, iż w dacie wydania decyzji z dnia 21 listopada 2019 r. nie było zakończone postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r., prowadzone przez Prezydenta na skutek decyzji kasacyjnej z 13 sierpnia 2019 r., nie stała na przeszkodzie wydania decyzji w sprawie zwrotu nadpłaty ani dobrowolnej realizacji tego obowiązku przez spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2024 r., I SA/Lu 551/23 oddalił skargę spółki na ww. decyzję Kolegium z dnia 30 czerwca 2023 r. Sąd argumentował, że skoro decyzja Kolegium z 9 czerwca 2019 r., na podstawie której zwrócono spółce nadpłatę wraz z odsetkami, została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, to obowiązkiem spółki było dokonanie zwrotu tej nadpłaty (wraz z odsetkami) na rzecz organu podatkowego, bez wezwania ze strony organu podatkowego. Obowiązek ten wynikał wprost z art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. Wobec tego, że spółka nie wykonała obowiązku z art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) o.p., organ podatkowy był uprawniony i zarazem zobowiązany do wydania - na podstawie art. 52 § 3 O.p. - decyzji określającej dla spółki obowiązek zwrotu opisanej nadpłaty (wraz z odsetkami) w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Od powyższego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to wyrokiem z 11 grudnia 2025 r., III FSK 1229/24 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie jednocześnie rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na uwzględnienie zasługuje sformułowany przez spółkę zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez brak kontroli sądu pierwszej instancji w zakresie zbadania kwestii przedawnienia zaległości podatkowej wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji w sprawie określenia obowiązku zwrotu nienależnie otrzymanej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. W tym zakresie argumentował, że spółka na etapie skargi kasacyjnej sformułowała również zarzuty odnoszące się do przedawnienia zaległości podatkowej wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji w sprawie określenia obowiązku zwrotu nienależnie otrzymanej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r., opierając się na art. 59 § 1 pkt. 9 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p. oraz art. 71 pkt. 2 O.p. Do tej kwestii mimo obowiązku wynikającego z art. 134 p.p.s.a. nie odniósł się natomiast w żaden sposób sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd ograniczył się do przytoczenia okoliczności stanu faktycznego wynikającego z kolejnych działań podejmowanych przez stronę oraz organy podatkowe, jak również ustosunkował się do zarzutów sformułowanych w treści skargi. Pominął zaś analizę zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego. Uzasadnienie wyroku nie spełnia zatem kryteriów art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie zawiera odniesienia się do istotnej kwestii przedawnienia zaległości podatkowej wynikającej z przekazanych spółce kwot nadpłaty, które zgodnie z zaskarżoną decyzją podlegają zwrotowi na rzecz organu. W treści uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji brak jest jakichkolwiek rozważań w tym zakresie, co może uprawdopodobniać twierdzenie, że kwestia nie była w ogóle przedmiotem badania sądu. Natomiast kwestia przedawnienia winna być zbadana i oceniona w pierwszej kolejności. Ocena przedawnienia warunkuje celowość i zasadność kolejnych kroków, tj. kontrolę naruszenia przez organy przepisów postępowania czy innych regulacji prawa materialnego. Brak odniesienia się do problemu przedawnienia oraz brak oceny stanu faktycznego w tym zakresie stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości zaskarżony wyrok nakazując sądowi I instancji uwzględnić ocenę prawną zawartą w jego rozstrzygnięciu. Ponownie rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Badając ponownie sprawę, Sąd nie stwierdził naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Spór w sprawie dotyczy zasadności określenia spółce, w trybie art. 52 § 3 O.p. obowiązku zwrotu nienależnie otrzymanej nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 715.728,70 zł oraz nienależnie otrzymanych odsetek naliczonych od tej nadpłaty. Na wstępie rozważań należy jednak zaznaczyć, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez spółkę skargi kasacyjnej, wyrokiem z 11 grudnia 2025 r., III FSK 1229/24 uchylił wyrok tutejszego sądu z 7 czerwca 2024 r. I SA/Lu 551/23 w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do takiej sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z oczywistym obowiązkiem uwzględniania art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym Sąd, ponownie rozpoznając sprawę związany jest stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanym w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku z 11 grudnia 2025 r. III FSK 1229/24, który nakazał sądowi I instancji zbadanie kwestii przedawnienia zaległości podatkowej wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji w sprawie określenia obowiązku zwrotu nienależnie otrzymanej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. Oceniając zatem w pierwszej kolejności, czy w sprawie doszło czy też nie do przedawnienia przedmiotowej zaległości oprzeć się należy o treść art. 59 § 1 pkt. 9 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p. oraz art. 71 pkt. 2 O.p. Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Oznacza to, że podatek - względem, którego upłynął określony termin przedawnienia - wygasł i nie istnieje. Niezapłacone zobowiązanie podatkowe wraz z należnościami ubocznymi (odsetkami za zwłokę) przestaje istnieć. Jednak dopóki zobowiązanie podatkowe istnieje, organy administracji skarbowej obowiązane są podejmować działania w celu ich dochodzenia, ponieważ z mocy art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Termin przedawnienia wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku o czym wprost stanowi art. 70 § 1 O.p. Jak natomiast stanowi art. 71 pkt 2 O.p. ww. przepisy art. 70 stosuje się odpowiednio do zaległości, o których mowa w art. 52 (zatem o których mowa w sprawie), z tym, że bieg terminu przedawnienia liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym organ podatkowy dokonał zwrotu lub zaliczenia nienależnej kwoty (...). Przywołane przepisy należy rozumieć w ten sposób, że organy podatkowe mają możliwość określania wysokości zobowiązania podatkowego, a w przedmiotowej sprawie żądania zwrotu nadpłaty jedynie do czasu upływu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. Należy zatem ustalić, czy zaskarżona decyzja Kolegium z 30 czerwca 2023 r. została wydana przed terminem przedawnienia. Rację ma bowiem skarżąca wskazując w skardze kasacyjnej, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 O.p. upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego (uchwała NSA z 6 października 2003 r. FPS 8/03). Uwzględniając zatem treść art. 71 pkt 2 O.p. i przyjmując okoliczność, że zwrot na rzecz spółki orzeczonej nadpłaty nastąpił 27 października 2015 r. to bieg terminu przedawnienia rozpoczął się 1 stycznia 2016 r. i uległby zakończeniu z dniem 31 grudnia 2020 r. Zważyć jednak należy, że termin przedawnienia, wynoszący 5 lat, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 O.p.), może jednak ulec zawieszeniu albo przerwaniu. Skutek zawieszenia jest taki, że po ustaniu przyczyny zawieszenia termin przedawnienia biegnie dalej. Natomiast skutek przerwania jest taki, że po zdarzeniu, które go spowodowało, biegnie on na nowo. W przedmiotowej sprawie wystąpiła natomiast bezsprzecznie okoliczność powodująca zawieszenie biegu przedawnienia określona w art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W przedmiotowej sprawie w dniu 27 października 2015 r. spółka wniosła skargę do WSA w Lublinie na decyzję Kolegium nr SKO.41/1355/P/2013 z dnia 9 czerwca 2015 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta [...] z 3 lutego 2014 r., stwierdzającą nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości 35.028,40 zł i stwierdzającą nadpłatę w tym podatku w wysokości 715.728,70 zł. Odpis prawomocnego wyroku WSA w Lublinie z 20 maja 2016 r. I SA/Lu 1321/15, na mocy którego uchylono ww. decyzję, doręczony został Kolegium 28 stycznia 2019 r. Zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Zatem okres zawieszenia trwał od 27 października 2015 r. do 28 stycznia 2019 r. Z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia jeszcze przed jego rozpoczęciem organ od tej ostatniej daty miał 5 lat na wydanie decyzji orzekającej o zwrocie przez spółkę uprzednio zwróconej jej nadpłaty. Bezspornym w sprawie jest, że zaskarżona decyzja została wydana 30 czerwca 2023 r. i doręczona pełnomocnikowi spółki 20 lipca 2023 r. z zatem przed 28 stycznia 2024 r. kiedy to upływał termin przedawnienia zwrotu przedmiotowej zaległości. Z powyższych względów żądanie zwrotu przedmiotowych zaległości w postaci nienależnie otrzymanej nadpłaty nie uległo przedawnieniu. Sprawa mogła być więc przedmiotem merytorycznego rozstrzygania przez organ odwoławczy. Przechodząc do istoty sprawy, przypomnieć należy, iż kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest słuszność zajętego przez organy podatkowe stanowiska, co do wydanego w oparciu o art. 52 § 3 O.p. obowiązku zwrotu przez spółkę nienależnie otrzymanej nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 715.728,70 zł oraz nienależnie otrzymanych odsetek naliczonych od tej nadpłaty w kwocie 16.262,00 zł. Zdaniem strony, w sytuacji gdy nie zostało do tej pory zakończone ostateczną decyzją organu podatkowego postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r., brak było podstaw do wydania decyzji opisanej w art. 52 § 3 O.p. Natomiast organy podatkowe stoją na stanowisku, że skoro decyzja Kolegium z 9 czerwca 2019 r., na podstawie której zwrócono spółce nadpłatę w kwocie 715.728,70 zł oraz odsetki w kwocie 16.262,00 zł, została prawomocnie uchylona, to spółka była zobowiązana do zwrotu tej nadpłaty (wraz z odsetkami) bez wezwania organu podatkowego zgodnie z art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. Skoro zaś tego nie uczyniła, organ podatkowy był uprawniony do wydania, na podstawie art. 52 § 3 O.p., decyzji określającej stronie obowiązek zwrotu nadpłaty wraz z odsetkami w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. W tak zakreślonym sporze rację należało przyznać organom. Mianowicie jak stanowi art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. zwrotowi, bez wezwania organu podatkowego, podlega uprzednio zwrócona przez organ podatkowy lub zaliczona na poczet zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę albo bieżących zobowiązań podatkowych, wraz z oprocentowaniem, nadpłata lub zwrot podatku określone lub stwierdzone w decyzji, która następnie została uchylona, zmieniona lub stwierdzono jej nieważność albo stwierdzono jej wygaśnięcie. W świetle zaś art. 53 § 3 O.p., w przypadku, o jakim mowa w § 1 pkt 2, w razie niedokonania zwrotu w terminie 30 dni, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa obowiązek zwrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Po upływie tego terminu kwotę podlegającą zwrotowi traktuje się jako zaległość podatkową. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest bezsporny. Mianowicie 9 czerwca 2015 r. Kolegium decyzją znak: SKO/41/1355/P/2014 uchyliło w całości decyzję Prezydenta z 3 lutego 2014 r., znak: PO.3120.7.2.2014, stwierdzającą nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004 rok w wysokości 35.028,40 zł oraz stwierdziło Spółce nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004 rok w wysokości 715.728,70 zł. W oparciu o wskazaną decyzję Kolegium, Prezydent 27 października 2015 r. zwrócił na rzecz podatnika nadpłatę określoną w opisanej decyzji wraz z odsetkami, pomniejszoną o kwotę 35.028,40 zł, którą zwrócono stronie wcześniej - 24 listopada 2008 r. Wyrokiem z 20 maja 2016 r., I SA/Lu 1321/15, tutejszy Sąd, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego [...], uchylił powyższą decyzję Kolegium. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 października 2018 r., II FSK 3204/16, oddalił skargę kasacyjną podatnika od tego wyroku WSA w Lublinie. Omawiany wyrok WSA w Lublinie stał się prawomocny 19 października 2018 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro powyższa decyzja Kolegium z 9 czerwca 2019 r., na podstawie której zwrócono Spółce nadpłatę w kwocie 715.728,70 zł wraz z odsetkami w kwocie 16.262,00 zł, została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, to obowiązkiem spółki było dokonanie zwrotu tej nadpłaty (wraz z odsetkami) na rzecz organu podatkowego, bez wezwania ze strony organu podatkowego. Obowiązek ten wynikał wprost z powołanego wyżej art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. W ocenie sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony, która uważa, że orzeczenie przez organ podatkowy - na podstawie art. 52 § 3 O.p. - zwrotu tej nadpłaty wraz z odsetkami było przedwczesne, w sytuacji gdy nie było zakończone decyzją ostateczną postępowanie podatkowe w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok. Zdaniem strony, skoro to postępowanie nie zostało zakończone decyzją ostateczną, to tym samym spółce nie jest znana wysokość nadpłaty jej należnej, a w konsekwencji nie jest możliwe prawidłowe określenie – w trybie na podstawie art. 52 § 3 O.p. – kwoty podlegającej zwrotowi na rzecz organu podatkowego. Strona wskazała, że przepis art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. nie może służyć temu, by organ podatkowy żądał zwrotu wypłaconych kwot nadpłaty w każdej sytuacji uchylenia decyzji stanowiącej podstawę wypłacenia środków pieniężnych podatnikowi. Skutkowałoby to bowiem istnieniem stanu niepewności podatnika co do przysługującego mu prawa, zwłaszcza gdy – tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej – postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok trwa już kilkanaście lat, na skutek tego, że wydane w nim decyzje organu I instancji były wielokrotnie uchylane przez organ odwoławczy, a sprawa ta była przekazywana organowi podatkowemu do ponownego rozpoznania przez Kolegium. W ocenie sądu z takim stanowiskiem strony nie można się zgodzić. Stanowisko to nie uwzględnia bowiem istoty przepisów art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) i § 3 O.p. Jak trafnie wskazało Kolegium, wskazywane przez stronę okoliczności są prawnie obojętne z punktu widzenia regulacji zawartej w powołanych przepisach. Należy podkreślić, że w świetle tych przepisów – uwzględniając okoliczności rozpoznawanej sprawy – istotne znaczenie miało to, że decyzja Kolegium z 9 czerwca 2019 r., na podstawie której zwrócono spółce nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2004 rok, została prawomocnie uchylona oraz to, że strona nie dokonała zwrotu organowi podatkowemu tej nadpłaty wraz z odsetkami, co powinna była uczynić, nie czekając na wezwanie organu do zrealizowania tego ustawowego obowiązku. Również stanowiska strony nie uzasadnia przywołany przez nią pogląd doktryny, albowiem zawarte w nim zastrzeżenie, że obowiązek zwrotu wynikającej z uchylonej decyzji nienależnie otrzymanej nadpłaty dotyczy sytuacji, gdy "nie budzi wątpliwości kwota zobowiązania (określona w decyzji)", nie miało znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Oczywiste jest bowiem, że skoro na podstawie decyzji Kolegium z 9 czerwca 2019 r. zwrócono spółce nadpłatę w kwocie 715.728,70 zł wraz z odsetkami w kwocie 16.262,00 zł, a decyzja ta została następnie prawomocnie uchylona, to właśnie te sumy spółka powinna była zwrócić organowi podatkowemu, bez wezwania, na podstawie art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. Przyjęcia odmiennego stanowiska nie uzasadnia treść art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. Przepis ten nie zawiera przesłanki wyłączającej jego zastosowanie, jakiej dopatruje się w nim strona. Skoro omawiany przepis ani inne przepisy Ordynacji podatkowej nie wskazują takiego wyjątku od reguły ogólnej wyrażonej w interpretowanym przepisie, to wyjątku takiego nie można wyprowadzać w drodze wykładni tego unormowania. Sprzeciwiają się temu nie tylko reguły językowe, których zastosowanie w tym przypadku daje wynik nie nasuwający jakichkolwiek wątpliwości, lecz również reguły funkcjonalne i systemowe. Celem wspomnianego przepisu jest bowiem zapewnienie bezzwłocznego (w terminie 30 dni) zwrotu przez podatnika – bez wezwania organu – kwoty nienależnie otrzymanej nadpłaty lub zwrotu podatku, wynikającej z decyzji uchylonej, zmienionej lub której stwierdzono nieważność albo wygaśnięcie. Sumowując stwierdzić należy, iż wobec tego, że spółka nie wykonała obowiązku z art. 52 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., organ podatkowy był uprawniony i zarazem zobowiązany do wydania na podstawie art. 52 § 3 O.p. - decyzji określającej obowiązek zwrotu opisanej nadpłaty (wraz z odsetkami) w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Z tych względów za niezasadne Sąd ocenił także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 122 w zw. z art. 181 O.p. Organy podatkowe podjęły bowiem wszelkie wymagane prawem działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zaś zgromadzone w tej sprawie dowody były wystarczające do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 52 § 3 O.p. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.