I SA/Ol 617/14

Dnia 7 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J.D. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M.J.D., reprezentowany przez adwokata T.B., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że wykonanie decyzji powodować będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu i Jego rodzinie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnił, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie transportu materiałów biologicznych pod potrzeby placówek medycznych, z której jednakże nie uzyskuje zbyt wysokich dochodów. Żona skarżącego jest zaś pracownikiem etatowym. Obciążają Ich zobowiązania związane z bieżącym utrzymaniem działalności gospodarczej, a także utrzymaniem domu i rodziny. Skarżący nie dysponuje określoną zaskarżoną decyzją kwotą 3.047 zł, w związku z czym w celu uiszczenia zobowiązania podatkowego wynikającego z tej decyzji musiałby zaciągnąć pożyczkę, a to z kolei wiązałoby się z zakłóceniem płynności finansowej prowadzonego przez Niego przedsiębiorstwa oraz bytu rodziny. Wskazano również na problemy zdrowotne, które generują dodatkowe konieczne wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, iż na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej. Uzasadnienie rozpoznawanego w niniejszej sprawie wniosku konkretnych danych w tym zakresie jednak nie zawiera. Wprawdzie w sformułowanym w skardze wniosku skarżący podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi utratą płynności finansowej jego przedsiębiorstwa, czy też brakiem możliwości utrzymania rodziny, jednak wskazując na powyższe, jedynie ogólnie wskazał na brak środków finansowych oraz problemy zdrowotne, które generują dodatkowe konieczne wydatki, nie przedstawiając w celu potwierdzenia podnoszonej argumentacji, żadnego dowodu dotyczącego chociażby wysokości tych wydatków, stanu zdrowia, czy aktualnych, miesięcznych dochodów jego rodziny. Brak należytego uzasadnienia i udokumentowania rozpoznawanego wniosku, w sytuacji, gdy jak już wskazano, to wnioskodawca powinien wykazać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy sytuacja skarżącego rzeczywiście uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.