I SA/Po 213/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie WSA Zbigniew Kruszewski WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Decyzją z 07 listopada 2025 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku K. P. (dalej: "spółka", "strona" lub "skarżąca"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium"), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. (dalej: "Dyrektor WUP") nr WUP [...] z dnia 12 grudnia 2024 r. Wskazana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. Wnioskiem z 13 sierpnia 2020 r. spółka wystąpiła, na podstawie art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 340 ze zm.; dalej "ustawa covidowa"), o przyznanie dofinansowania ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) do wynagrodzenia dla 10 pracowników oraz na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne na okres 3 miesięcy tj. sierpień, wrzesień i październik 2020 r. w łącznej kwocie 66.504,66 zł. Na podstawie przedmiotowego wniosku, wypłacono świadczenia w trzech równych transzach w kwotach po 22.168,22 zł każda, w dniach: 04 września 2020 r., 28 września 2020 r. oraz 28 października 2020 r. Decyzją z 12 grudnia 2024 r. Dyrektor WUP orzekł o: 1. obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 529,27 zł z tytułu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (zawyżona kwota dofinansowania) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 04 września 2020 r. do dnia zapłaty włącznie, 2. obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 529,27 zł z tytułu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (zawyżona kwota dofinansowania) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 28 września 2020 r. do dnia zapłaty włącznie, 3. obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 529,27 zł z tytułu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (zawyżona kwota dofinansowania) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 28 października 2020 r. do dnia zapłaty włącznie, 4. obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 5.081,01 zł z tytułu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (składki ZUS), wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 04 września 2020 r., do dnia zapłaty włącznie, 5. obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 7.230,60 zł z tytułu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (składki ZUS), wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 28 września 2020 r. do dnia zapłaty włącznie, 6. obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 7.230,60 zł z tytułu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (składki ZUS), wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 28 października 2020 r. do dnia zapłaty włącznie. W uzasadnieniu wskazano, że po przeprowadzeniu końcowej weryfikacji dokumentacji organ ustalił, na podstawie danych zawartych w Aplikacji Centralnej i Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej, że w 2020 r. strona uzyskała na podstawie art. 31zo ustawy covidowej zwolnienie ze składek na ubezpieczenia społeczne ZUS za trzy miesiące. Powołując się na art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy covidowej organ stwierdził, że skoro wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia ze składek ZUS za dowolne trzy miesiące to nie może skorzystać ze zwolnienia w stosunku do tych samych pracowników na kolejne trzy miesiące, w zakresie tych samych tytułów wypłat. Organ stwierdził, że z uwagi na powyższe, przyznane środki nie zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem. Odwołanie od ww. decyzji zostało nadane listem poleconym w dniu 03 stycznia 2025 r. Wraz z odwołaniem został złożony przez spółkę wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 02 kwietnia 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora WUP z dnia 12 grudnia 2024 r. Postanowieniem nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wnioskiem z 14 maja 2025 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 grudnia 2024 r., zarzucając wydanie decyzji bez podstawy prawnej i rażące naruszenie przepisów art. 15gg ust. 6, 7,19,20,21, 23c ustawy covidowej. Nadto spółka, zażądała wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Zdaniem spółki żądanie zwrotu dofinansowania w części dot. składek na ubezpieczenie społecznie nie ma uzasadnienia w przepisach ustawy covidowej i jest rażącym naruszeniem jej przepisów. Pismem z dnia 10 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło spółkę o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Postanowieniem z dnia 08 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania ww. decyzji. Decyzją z 07 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że dla ustalenia czy możliwe jest skorzystanie przez przedsiębiorcę z różnych form wsparcia kluczowa jest wykładnia przepisów art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy covidowej odnośnie pojęcia uzyskania pomocy "w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". Organ wyjaśnił, że na tle wykładni ww. przepisów istniała rozbieżność w orzecznictwie. Początkowo sądy orzekały, że przepisy art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy covidowej uniemożliwiają otrzymanie pomocy w sytuacji, gdy przedsiębiorca uzyskał pomoc finansową dla tych samych pracowników, w zakresie tych samych tytułów na łączny okres 3 miesięcy. W nowszym orzecznictwie obowiązuje wykładnia, zgodnie z którą przepis art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej nie stoi na przeszkodzie w uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania do wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie dotyczyło innego okresu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że aprobuje drugie z ww. stanowisk. Jednocześnie zdaniem SKO nie doszło do rażącego naruszenia prawa w zakresie przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej mającego na celu usunięcie wątpliwości pojawiających się na tle wykładni art. 15gg. Przepisy prawa wymagały bowiem dokonania wykładni, która była rozbieżna. W skardze z dnia 08 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1. art. art. 156 § 1 pkt 2, 157 k.p.a., 2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem tego przepisu w sposób nie budzący zaufania skarżącej, naruszenie zasady równego traktowania, odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, 3. art. 15gg ust. 6,7,19, 20,21,22, 23c ustawy covidowej poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Dyrektor WUP zażądał od spółki zwrotu kwoty 21.130,02 zł wraz z odsetkami tytułem niesłusznie otrzymanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące 08-10/2020 r. Zdaniem Dyrektora WUP skorzystanie przez beneficjenta w miesiącach 3-5/2020 r. ze zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne w ZUS na podstawie art. 31zo ustawy covidowej powoduje konieczność zmiany rozliczenia przyznanych środków w ten sposób, aby obejmowało ono jedynie dofinansowanie do wynagrodzeń, bez składek ZUS odprowadzanych przez pracodawcę za pracownika. Powyższe powoduje zdaniem Dyrektora WUP obowiązek zwrotu dofinansowania z art. 15gg ustawy w części dotyczącej składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie wymienionej w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej powyższe żądanie nie ma uzasadnienia w przepisach ustawy covidowej i jest rażącym naruszeniem jej przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ w odpowiedzi na skargę zawarł wniosek o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym, a skarżąca nie sprzeciwiła się wnioskowi. Ponadto zaznaczyć należy, że sporne między stronami zagadnienie było już przedmiotem rozstrzygnięcia w wyroku tut. Sądu z 21 stycznia 2026 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Po 104/26. Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany w tym wyroku i do niego się odwołuje, posługując się zawartą w nim argumentacją. Zaskarżona decyzja zapadła w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, tj. w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji, będącym wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Orzekający w tym trybie organ administracji publicznej nie orzeka bowiem co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz ustala, czy decyzja poddana kontroli jest dotknięta jedną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wykluczające możliwość stwierdzenia jej nieważności, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji skarżąca wskazała przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma sporu co do tego, że w kontrolowanej sprawie skarżąca jako przedsiębiorca uzyskała m.in. dofinansowanie na okres 3 miesięcy na zwolnienie pracowników spółki ze składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31zo ustawy covidowej. Zgodnie z tym przepisem na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Natomiast za okres trzech miesięcy 2020 r. skarżąca otrzymała zwolnienie pracowników ze składek na ubezpieczenia społeczne i przyznanie dofinansowania z FGŚP do wynagrodzenia, co nastąpiło na wniosek złożony w trybie art. 15gg ustawy covidovej, który został dodany do ustawy covidowej na mocy ustawy z 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19. Spór w sprawie sprowadzał się natomiast do rozumienia reguł kolizji świadczeń pomocy. Strona skarżąca wskazywała bowiem, że pomoc udzielona na podstawie art. 31zo ustawy covidowej (zwolnienie z obowiązku opłacania nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne), jest niezależna od pomocy udzielonej w innym trzymiesięcznym okresie na podstawie art. 15gg ustawy covidowej (pomoc do kosztów wynagrodzeń i do składek na ubezpieczenie społeczne). Zdaniem strony skarżącej nie jest to więc tożsama pomoc w rozumieniu "tych samych wypłat". Należy zauważyć, że wniosek o dofinansowanie na podstawie art. 15gg ustawy covidowej został złożony w dniu 13 sierpnia 2020 r. W momencie złożenia i rozpatrzenia wniosku obowiązywały poniżej wskazane przepisy ustawy covidowej. W myśl przepisu art. 15gg ust. 1 ustawy covidovej podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Zgodnie z kolei z art. 15gg ust. 6 ustawy covidowej świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Przepis art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej przewidywał natomiast, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W momencie złożenia i rozpatrzenia wniosku z 13 sierpnia 2020 r. nie obowiązywał natomiast przepis art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej, zgodnie z którym przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników". Przepis art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej został dodany do ustawy covidowej na mocy przepisu art. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1192) i wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Zgodnie z przepisem przejściowym art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1192) do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W wyniku przeprowadzonej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym, Sąd w niniejszym składzie stwierdził, że organ niezasadnie odmówił stwierdzenia wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, która uzasadniałaby wyeliminowanie ostatecznej decyzji z 12 grudnia 2024 r. z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, nie odpowiada prawu, doszło bowiem do naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w kontekście rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej, a dostrzeżone naruszenie przepisu prawa materialnego ma charakter oczywisty i rażący. W pierwszej kolejności przede wszystkim należy zauważyć, że organ pominął obowiązujący od 1 lipca 2021 r. przepis art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej, który usuwał wątpliwości interpretacyjne przepisu art. 15gg ust. 7 w zakresie "tych samych wypłat". Nadto w momencie wydawania decyzji z 12 grudnia 2024 r. ukształtowane zostało w sposób jednolity orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym nie stoi na przeszkodzie w uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania z ustawy covidowej do wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie, tak jak nastąpiło to w niniejszej sprawie, dotyczyło innego okresu (por. m.in. WSA w Poznaniu z 19.06.2024 r. III SA/Po 173/24, z 12.04.2024 r. III SA/Po 34/24, WSA w Szczecinie z 14.02.2024 r. I SA/Sz 478/24, WSA w Łodzi z 30.01.2024 r. I SA/Łd 844/23, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej "CBOSA"). Tymczasem organ w ogóle nie wskazał w uzasadnieniu decyzji na jednolitość ww. stanowiska sądów w istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. W związku z powyższym Sąd stwierdził rażące naruszenie prawa mające charakter wyraźny i oczywisty tj. że treść decyzji z 12 grudnia 2024 r. pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej przez proste ich zestawienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2018 r., I FSK 1654/16, CBOSA). Wydana decyzja jest w sposób oczywisty sprzeczna z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej z art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej tzn. przepis ten jest jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia skomplikowanej wykładni prawa (przepis mający zastosowanie w bezpośrednim rozumieniu). Decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przy czym chodzi tutaj o stan prawny w zakresie jego obowiązywania i interpretacji niewątpliwy oraz nierodzący rozbieżności w wykładni. Stwierdzone naruszenie przepisu prawa materialnego jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz powoduje, że powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności, sprawiedliwości społecznej i związanymi z nią zasadami równości obywateli wobec prawa oraz zaufania obywateli do organów Państwa. W kontrolowanej sprawie w sytuacji pozostawienia w obrocie prawnym decyzji nakazującej zwrot środków na dofinansowanie, strona skarżąca znajdowałaby się w gorszej sytuacji w porównaniu z przedsiębiorcami, którym nie nakazano zwrotu przyznanego dofinansowania, z uwagi na treść przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy covidowej. Z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej istotne jest to, aby wszyscy obywatele byli równi wobec prawa oraz traktowani w sposób sprawiedliwy. Nie może występować sytuacja, w której jedni przedsiębiorcy w tożsamych stanach faktycznych uzyskują wparcie finansowe, a inni nie skorzystają ze wsparcia. Jest to szczególnie istotne dla możliwości tworzenia przez przedsiębiorców warunków stabilnego rozwoju gospodarczego i osiągnięcia równowagi budżetowej. Ważny jest przy tym cel i znaczenie tzw. Tarczy Antykryzysowej, która jest reakcją na negatywne skutki epidemii COVID-19. Należy mieć świadomość, że pandemia COVID-19 i ograniczenia z niej wynikające negatywnie wpłynęły na prowadzenie działalności gospodarczej. Dlatego też Państwo wprowadziło instrumenty wsparcia dla przedsiębiorców w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników albo zwolnienia z opłacenia składek (tzw. tarcze antykryzysowe). W związku z powyższym dalsze trwanie decyzji w obrocie prawnym jest niemożliwe do zaakceptowania. Zostały zatem spełnione łącznie trzy warunki dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., I OSK 322/22, CBOSA). Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest zobowiązany do materialnej weryfikacji zarzutu naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w kontekście rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 15gg ust. 7 ustawy covidowej, mając na względzie, że w momencie wydawania decyzji z 12 grudnia 2024 r. przepis ten już obowiązywał i był oczywisty do zastosowania. Następnie organ powinien rozważyć i uzasadnić, czy Dyrektor WUP wydając decyzję z 12 grudnia 2024 r. nie naruszył przepisu art. 169 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stwierdzając, że strona skarżąca wykorzystała przyznane środki niezgodnie z przeznaczeniem i czy naruszenie to nie miało rażącego charakteru. Na marginesie należy wskazać, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie należy do przepisów regulujących postępowanie administracyjne, lecz stanowi materialnoprawną podstawę aktu stwierdzającego nieważność decyzji. Wobec tego w przypadku stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podstawę prawną wyroku powinien stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd nie ma obowiązku wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2025 r. II GSK 1196/25, CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1. wyroku. O kosztach sądowych orzeczono jak w pkt 2. wyroku, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.