I SA/Sz 53/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 26 listopada 2025 r. nr SKO.4140.1160.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za okresy od lipca do grudnia 2022 r. oraz za lata 2023 i 2024 p o s t a n a w i a: oddalić wniosek.

B. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okresy od lipca do grudnia 2022 r. oraz za lata 2023 i 2024. W skardze zamieszczony został, oparty na przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z obowiązkiem zapłaty znacznej kwoty podatku od nieruchomości wraz z odsetkami, co grozi wyrządzeniem spółce znacznej szkody majątkowej i doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków finansowych, w szczególności w sytuacji, gdy nieruchomość nie generuje przychodów, a zasadność zastosowania najwyższej stawki podatku jest przedmiotem sporu z organem podatkowym. Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja opiera się na błędnej wykładni pojęcia "związane z działalnością gospodarcza" sprzecznej z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 stycznia 2021 r., sygn. akt SK 39/19, co dodatkowo przemawia za czasowym wstrzymaniem jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. NSA w postanowieniu z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 17/11). Niezbędnym do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia skarżącego powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 703/18). Uwzględniając powyższe stwierdzić należało, że skarżąca miała obowiązek nie tylko dokładnego uzasadnienia rozpoznawanego wniosku, poparcia go konkretnymi twierdzeniami, czy tezami, ale także stosownymi dokumentami źródłowymi, celem wykazania okoliczności przywołanych na potwierdzenie spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej. W niniejszym postępowaniu wpadkowym wyłącznie od strony skarżącej zależą losy wniosku, gdyż to na niej ciążył obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek związany jest zatem tym, co w nim zostało wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. Warto zauważyć, że przepisy p.p.s.a., w tym przedmiocie nie przewidują po stronie Sądu obowiązku wzywania o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające zasadność zadośćuczynienia żądaniu wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżąca w istocie wniosku nie uzasadniła. Argumenty za uwzględnieniem wniosku sprowadzają się do przytoczenia przesłanek ustawowych, zabrakło natomiast konkretnych (faktycznych) odniesień do sytuacji skarżącej i wpływu jaki może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazanie przez skarżącą, że decyzja opiera się na błędnie przeprowadzonej przez organ podatkowy wykładni pojęcia "związane z działalnością gospodarczą" i odwołanie do wyroku TK nie może zostać uznane za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Argument taki stanowi element skargi i jest związana z merytorycznym rozpoznaniem sprawy. Natomiast na etapie oceny wniosku Sąd nie przeprowadza analizy trafności zarzutów skargi. Sąd zatem podkreśla, że dla wykazania, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony odnośnie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej w sytuacji wykonania przedmiotowej decyzji, powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 260/09). Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione okoliczności, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia. Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w sprawie dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.