III FZ 592/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1427/23, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 sierpnia 2023 r., nr SKO.F/41.4/702/2023/13375, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 7 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1427/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 7 sierpnia 2023 r., nr SKO.F/41.4/702/2023/13375, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyjaśnił, że przez wzgląd na oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia Skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 14 grudnia 2023 r. o wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł (postanowienie z 25 września 2024 r., sygn. akt III FZ 336/24) pismem z 26 lutego 2025 r. wezwano Stronę do wykonania prawomocnego zarządzenia w terminie 7 dni liczonych od odbioru pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencję sądową wobec dwukrotnego awizowania w placówce pocztowej (odpowiednio 28 lutego 2025 r. i 10 marca 2025 r.) uznano za skutecznie doręczoną 14 marca 2025 r., niezależnie od jej fizycznego wydania Stronie 17 marca 2025 r. Wymagana opłata w ustawowo zakreślonym 7-dniowym terminie liczonym do 21 marca 2025 r. nie wpłynęła, co w ocenie Sądu uzasadniało odrzucenie skargi, niezależnie od następnego pisma Skarżącego w sprawie. Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 6 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył zażalenie, w treści którego wyraził ogólne niezadowolenie z rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, podlegało oddaleniu. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, że Skarżący wystąpił ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie został wezwany do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, w toku procesu sanowania braku fiskalnego skargi inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne Skarżący zakwestionował zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 14 grudnia 2023 r. o wezwanie do uiszczenia brakującego wpisu, które następnie uprawomocniło się wobec zapadłego w ramach kontroli instancyjnej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2024 r., sygn. akt III FZ 336/24. Zainicjowane postępowanie odrębne w przedmiocie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych prawomocnie zakończyło się odmową jego udzielenia. W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uregulowania zaległego wpisu od skargi została Skarżącemu skutecznie doręczona 17 marca 2025 r., co oznaczało upływ ustawowego terminu do dokonania czynności z końcem 24 marca 2025 r. Brakująca opłata nie została uzupełniona przez Stronę w zakreślonym terminie, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.