I SA/Wa 1735/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie WSA Anna Falkiewicz – Kluj (spr.) WSA Monika Sawa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółka z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju z [...] czerwca 2020 r, nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowa administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), po rozpatrzeniu odwołania P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] stwierdzającej nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę - Miasto [...], prawa własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] w [...] (obecnie nr [...]), objętej księgą wieczystą nr [...], utrzymał ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm, dalej "ustawa"), decyzją z [...] maja 2017 r. znak [...] odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę - Miasto [...], prawa własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] w [...] (obecnie nr [...]), objętej księgą wieczystą nr [...]. Na skutek odwołania złożonego przez Prezydenta Miasta [...], Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę - Miasto [...], prawa własności wyżej opisanej nieruchomości. Od ww. decyzji odwołanie złożyło Polskie Towarzystwo [...]. Organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 ustawy następuje zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ ustalił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, stanowiła własność P. Obecnie właścicielem działki nr [...] jest spółka z o.o. S., na podstawie umowy przeniesienia własności Rep. [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]. W dniu 31 grudnia 1998 r. ul. [...] w [...] stanowiła drogę publiczną, na podstawie uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1989 r. w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg lokalnych w miastach [...],[...] i [...] (Dz. Urzęd. Woj. [...] z 1989 r. nr 3, poz. 69). Ul. [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, z dniem 1 stycznia 1999r., ul. [...] w [...] stała się drogą gminną. Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu [...] Województwa [...], ul. [...]w [...] uzyskała nr [...]. W aktach sprawy znajduje się opinia geodezyjna z ustalenia przebiegu granic pasa drogowego ul. [...], wraz z archiwalną mapa zasadniczą, na której geodeta uprawniony J. M. nakreślił granice działki nr [...] pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Dowodem na zajętość działki w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 i 3 ww. ustawy jest mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona przez geodetę uprawnionego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz. U. z 2011 r., Nr 263, poz. 1572), włączona do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego wraz z adnotacją, iż przedstawia stan urządzenia drogi i pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r. Dokument taki stanowi jeden z podstawowych i najpewniejszych dowodów na okoliczność, czy dana nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. Dokument potwierdza, że działka nr [...] była zajęta w dacie 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się metryka ul. [...] z 1987 r., z której wynika, że ulica była oświetlona, uzbrojona w: zasuwy wodne, hydranty, sieć energetyczną NN, sieć gazową i wodociągową. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506), również w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (a od 1 stycznia 1999 r. również w gaz), należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ul. [...] w [...] sieci i urządzeń elektrycznych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane. W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. znak [...], złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, z którego wynika, że Gmina Miasta [...] wykonywała i wykonuje nadal wszystkie prace związane z utrzymaniem przedmiotowej ulicy. Z powyższego wynika, że czynności zarządcze w stosunku do ul. [...] w [...] wykonywane były przez podmiot publicznoprawny zarówno przed dniem 31 grudnia 1998 r. jak i po tej dacie. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej organ wskazał, że władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Odnosząc się do wniosku dowodowego Skarżącej o przesłuchanie świadka B. L., dzierżawcy Hotelu "[...]", na okoliczność utrzymywania chodnika przez P. w [...], organ wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest dowodów, które mogłyby przesądzać, iż podmioty publicznoprawne zostały pozbawione możliwości wykonywania na drodze publicznej czynności zarządczych, podejmowanych w ramach utrzymania dróg. Wykonywanie faktycznych czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związanych z jej utrzymaniem odbywa się w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Przy czym w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela, w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego ogrodzenie) istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad tym gruntem władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Nie może obalić tego domniemania sam fakt wykonywania na nieruchomości zajętej pasem drogowym przez właściciela gruntu prac porządkowych. Podejmowanie przez właściciela nieruchomości tego rodzaju prac w obrębie pasa drogowego drogi publicznej nie stanowi samo w sobie przeszkody dla realizacji czynności zarządu drogi przez podmioty publicznoprawne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła spółka S. "[...]" Spółka z.o.o. z siedzibą w [...]. Zarzuciła naruszenie art.73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i błędne uznanie, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] stała się z mocy prawa własnością Gminy-Miasta [...] z dniem 1 stycznia 1999 r., a w konsekwencji naruszenie prawa własności przedmiotowej nieruchomości należącego do Skarżącej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z [...] lutego 2021 r. Skarżąca poparła skargę precyzując jej zarzuty na naruszeniu: 1. art. 7, 8, 15, 77, 80, 136, 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez zaniechanie skontrolowania decyzji organu I instancji w całości, niepodjęcie czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie przesłanek o jakich mowa w art. 73 powołanej wyżej ustawy tj. faktu władania przez Gminę miasto [...] działką [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. z uwagi na to, że wtedy działka ta nie istniała; 2. art. 7, 8, 10, 11, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 3, 136 kpa oraz art. 73 ustawy, poprzez nie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i arbitralne przyjęcie spełnienia przesłanek z art. 73 ustawy, uznanie za prawdziwego faktu rzekomego braku ogrodzenia na którego obecność wskazywała skarżąca w odwołaniu, nie przeprowadzenie oraz nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wniosku o przesłuchanie świadka B. L. na okoliczność istnienia wzniesionego przez Skarżącą ogrodzenia; 3. art. 7, 8, 10, 11, 15, 89, w zw. z 85 kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz oględzin nieruchomości w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przy udziale świadków i w drodze oględzin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, 2167.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ), dalej jako: "ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy ppsa. Stosownie do art. 135 pppa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpoznawanie spraw w postępowaniu administracyjnym opiera się na zasadzie legalności (art. 6 kpa), prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8 kpa). Organ ma przy tym obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego oceny pod kątem zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Środkami dowodowymi w postępowaniu administracyjnym mogą być wszelkiego rodzaju dowody (o ile są zgodne z prawem) pod warunkiem że mają istotne znaczenie w danej sprawie a więc mogą się przyczynić do jej prawidłowego rozstrzygnięcia (art. 75 § 1 kpa). Oceniając dowody organ kieruje się swobodną oceną dowodów (art. 80 kpa), co oznacza że ma obowiązek dokonać oceny dowodów zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom. Nabycie nieruchomości z mocy prawa stanowi formę wywłaszczenia. Zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji R.P. wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Przeznaczenie części nieruchomości na drogę wiąże się z pozbawieniem osoby fizycznej (właściciela) części nieruchomości. Oznacza to, że musi się dokonać na podstawie przepisów ustawy i w określonych granicach przestrzennych. To właśnie te granice przestrzenne (przebieg w terenie) ma dla wywłaszczanego istotne znaczenie choćby z punktu widzenia możliwości późniejszego zagospodarowania pozostałej części nieruchomości. Nabycie i utrata własności następuje bowiem w określonych granicach. Konieczne jest więc wyodrębnienie i skonkretyzowanie zewnętrznych granic tego nabycia. (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2006 r., I OSK 124/06). Konstytucyjnie chronione prawo własności nie może być wykładane rozszerzającą. Inaczej wkroczenie w prawo własności naruszałoby Konstytucję R.P. Ograniczenie prawa własności poprzez odjęcie go właścicielowi musi odbywać się ściśle wg przepisów, co w praktyce oznacza, że tylko faktycznie istniejący przebieg drogi publicznej na gruncie, pozwala na odjęcie właścicielowi jego prawa i ustanowienie własności na rzecz podmiotu publicznego. Niedozwolonym wkroczeniem w prawo własności jest sytuacja w której decyzja administracyjna podjęta na podstawie wyżej powołanego przepisu dotyczy innego pasa gruntu niż ten faktycznie zajmowany przez drogę. Zebrane przez organ dowody w sposób jednoznaczny przesądzają, że działka o nr ew. [...] stanowi część drogi publicznej, której przebieg w świetle dokumentów, w tym urzędowych, nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu organy w sposób prawidłowy ustaliły, że zostały spełnione wszystkie przesłanki za art. 73 ust. 1 ustawy. Niesporne jest, że działka nr [...] nie była w dacie 31 grudnia 1998 r. własnością Skarbu Państwa czy gminy. Dla tej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w której ujawniony jest obecny właściciel. Dziaka stanowi użytek drogowy o pow. [...] ha. Działka ta została odłączona z księgi wieczystej nr [...] Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nieruchomość była wymieniona w decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2013 r. znak [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa ulicy [...]". Z decyzji tej wynika, że inwestycja miała być realizowana m.in. na działce nr [...]. Analiza tej decyzji wskazuje, że działka ta nie była działką pod rozbudowę, jak sugeruje Skarżąca. Inwestycja miała być realizowana na wskazanych w decyzji działkach z których pod rozbudowę przeznaczono działki umieszczone "w nawiasie". Działka nr [...] nie znajduje się "w nawiasie", co oznacza, że przebieg przez nią drogi był stanem zastanym (istniejącym). Tylko działki wykorzystane na poszerzenie drogi (a nie jest nią działka [...]), stały się z mocy art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. D.U. 2008, Nr 193, poz. 1194), z mocy prawa własnością Gminy [...] (str. 8 decyzji). Dowodem na zajętość działki jest mapa sporządzona przez geodetę J. M. Co prawda Skarżący twierdzi, że działka ta powstała później niż 31 grudnia 1998 r. to jednak nawet gdyby tak było to i tak nie ma to istotnego znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek z art. 73 § 1 ustawy. Przedmiotem nabycia nieruchomości z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy nie jest konkretna działka ewidencyjna ale teren w określonych granicach przestrzennych. Może zatem być tak, że na datę nabycia nieruchomości nie jest jeszcze wyodrębniona działka ewidencyjna mimo, że teren jest wykorzystywany pod drogę publiczną. Przyjmując, że działka ewidencyjna będąca przedmiotem oceny organów i sądu powstała w trakcie realizacji inwestycji pn. rozbudowa ulicy [...] nie wyklucza zatem wcześniejszego jej wykorzystywania pod drogę. Potwierdza to, mapa sporządzona przez geodetę, która stanowi dokument urzędowy i korzysta z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym odzwierciedlonym na tym dokumencie – art. 76 § 1 kpa. Geodeta sporządził ją na podstawie map znajdujących się w Państwowym Zasobie Geodezyjno-Kartograficznym. Ponadto w sprawie została sporządzona przez geodetę J. M. opinia geodezyjna z mapą odzwierciedlająca stan na 31 grudnia 1998r. z której wynika, że działka nr ew. [...] w całości znajduje się w pasie drogi – ulicy [...]. Podobnie wynika ze wstępnego projektu podziału działki [...] sporządzonego przez Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Budowlane [...]. Ponadto okoliczności te potwierdza oświadczenie złożone przez zastępcę Prezydenta Miasta [...] A. B. z [...] marca 2014 r. złożone po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Spełniona została także przesłanka posiadania statusu drogi publicznej. Jak wynika z uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] lutego 1989r. w sprawie zaliczania ulic do kategorii dróg lokalnych miejskich w miastach [...],[...] i [...] ulica [...] została zaliczona do dróg lokalnych. Z metryki ulicy wynika, że w ulicy znajdują się sieci gazowa, wodociągowa podziemna, słupy sieci energetycznej NN, zasuwy wodne – naziemne. Władztwo nad drogą potwierdza także ww. oświadczenie zastępcy Burmistrza [...]. Wskazywany przez Skarżącą fakt wyrażania przez właściciela zgody na wejście na grunt (odpowiedź skarżącej na pismo z [...] kwietnia 2002- pkt 5 skargi) nie wyklucza sprawowania władztwa nad tą nieruchomością przez zarządcę drogi. Przecież w tamtym czasie właścicielem nie była Gmina i oczywistym jest, że każda ingerencja w prawo własności innego podmiotu musiała wymagać wyrażenia zgody przez właściciela. Odnosząc się do zarzutów skargi sformułowanych dopiero tuż przed rozpoznanie sprawy przez Sąd (pismo z 23 lutego 2021 r.), zdaniem Sądu Skarżąca poza twierdzeniami o istnieniu ogrodzenia nie przedstawiła innego przekonującego dowodu na tę okoliczność. Co prawda zgłosiła dowód z zeznań B. L. a organ II instancji ten wniosek pominął jednakże wniosek nie dotyczył posadowienia ogrodzenia na działce odpowiadającej działce będące przedmiotem rozstrzygania ale działce nr ew. [...]. W ocenie Sądu nawet przyjmując, że organ bezzasadnie odmówił przesłuchania świadka to po pierwsze z samych twierdzeń Skarżącej wynika, że na działce tej był chodnik co oznacza, że była to część drogi. Po drugie, ze sprawozdania technicznego sporządzonego przez [...] s.c. dotyczącego podziału działki nr ew. [...] m.in. na działkę [...] (zgłoszenie prac pomiarowych [...] kwietnia 1999 r.) wynika, że na podstawie dostępnych dokumentów geodezyjnych tj. mapy zasadniczej, mapy ewidencyjnej i operatu ewidencji gruntów, geodeta ustalił, że projektowana działka nr ew. [...] tworzy drogę. Mapa stanowiąca załącznik do tego sprawozdania została przyjęta do Zasobu Geodezyjno-Kartograficznego, i stanowi dokument urzędowy. W związku z tym pominięcie dowodu z zeznań tego świadka nie miało wpływu na prawidłowość decyzji gdyż zdaniem sądu obalenie domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może nastąpić w tym wypadku na podstawie zeznań świadków. Wbrew wywodom strony skarżącej organ w sposób należyty zebrał materiał dowodowy z zeznań świadka nie ma wpływu na treść decyzji. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 136 kpa w zakresie nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz oględzin nieruchomości. Przepis ten istotnie daje organowi II instancji możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów. Jednakże w sytuacji w której ze wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie wynika, że przedmiotowa działka zajęta jest pod drogę publiczną, co zresztą potwierdza skarżąca spółka, przeprowadzenie rozprawy z udziałem świadków nie było konieczne. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dają organowi możliwość przeprowadzenia rozprawy czy oględzin a nie statuują takiego obowiązku. To organ w ramach swobodnej oceny dowodów decyduje czy taki dowód jest przydatny czy też nie. W niniejszej sprawie organ miał wystarczające podstawy wynikające ze znajdujących się w aktach dokumentów urzędowych (mapach) i opinii aby przyjąć tezę o określonym zakresie przestrzennym drogi. Sąd pominął dowody zgłoszone w piśmie z 23 lutego 2021 r. jako złożone dopiero na etapie postępowania sądowego. Podkreślić należy, że Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na podstawie dowodów którymi dysponował organ. Skarżąca nie wykazała aby tych dowodów nie mogła powołać wcześniej. Nawiasem mówiąc wskazywane we wniosku operaty oraz zdjęcia potwierdzają, wbrew temu co twierdzi się w skardze, że przedmiotowa działka leży w granicy z nieruchomością drogową (wzdłuż drogi miejskiej). Na kopii mapy nie ma uwidocznionego żadnego ogrodzenia mimo, że mapą tą chciałaby skarżąca ten fakt wykazać. Kwestia zgody na wejście została omówiona przez Sąd wcześniej. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego to organ a nie sąd prowadzi postępowanie – co wynika z art. 77 § 1 kpa. Oznacza to, że to przed tym organem strona powinna składać wnioski dowodowe tak aby organ miał możliwość je rozpoznać i ocenić. Sąd administracyjny natomiast jedynie kontroluje działalność administracji publicznej, co wynika z art. 3 § 1 ppsa. Nie ma kompetencji do zbierania nowych dowodów i ich oceny. Przepis art. 106 § 1 ppsa pozwala jedynie na przeprowadzanie dowodów z dokumentów "jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd w tym wypadku nie miał wątpliwości co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy i go ocenił a zasygnalizowane wyżej uchybienia nie miały wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnymi nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (D.U: 2020, poz. 1842), p. także uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 II OPS 6/19). Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. związku z objęciem Warszawy strefą czerwoną wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie.