I SA/Wr 44/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska,, Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2025 r. nr 0201- IEE1.7192.133.2025.4 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia: oddala skargę w całości.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako DIAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 57 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm.) - dalej u.p.e.a., po zbadaniu akt sprawy w związku z zażaleniem P. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca" lub "spółka"), wniesionym pismem z dnia 7 października 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej również w dniu 7 października 2025 r.), na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu (dalej jako NUS) z dnia 25 września 2025 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia składnika majątkowego z egzekucji - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wniesiony przez spółkę środek zaskarżenia został złożony po terminie. Zaskarżone postanowienie NUS z dnia 25 września 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 29 września 2025 r. (poniedziałek). Od tej zatem daty skarżąca miała 7 dni na wniesienie zażalenia. Tym samym ustawowy termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 6 października 2025 r. Tymczasem zażalenie zostało wniesione za pośrednictwem operatora wyznaczonego w dniu 7 października 2025 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do dokonania przedmiotowej czynności. Postanowienie NUS zawierało prawidłowe pouczenie o terminie do wniesienia zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie DIAS z dnia 13 listopada 2025 r. skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, podczas gdy w rzeczywistości skarżący dochował 7 – dniowego terminu dokonania tej czynności; 2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie weryfikacji prawidłowości doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji oraz obliczenia biegu terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu skarżąca wskazywała, że wbrew twierdzeniom organu doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji miało miejsce w dniu 30 września 2025 r., nie zaś – jak wywodzi organ – w dniu 29 września 2025 r. Tym samym zażalenie wniesiono z zachowaniem terminu. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Postanowienie NUS z dnia 25 września 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 września 2025 r. Z akt administracyjnych wynika, że organ dokonał doręczenia postanowienia przez operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045, z późn. zm., dalej jako "u.d.e."), na adres pełnomocnika skarżącej spółki. Ten sposób doręczenia wymaga zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Aktywów Państwowych z dnia 9 sierpnia 2021 r. w sprawie realizacji publicznej usługi hybrydowej w obrocie krajowym (Dz. U. poz. 1503), wydanego na podstawie art. 50 u.d.e. w szczególności zaś udokumentowania sposobu doręczenia, zgodnego z § 6 rozporządzenia. Przepis § 6 cyt. rozporządzenia wskazuje, że dokument elektroniczny potwierdzający odbiór przesyłki listowej rejestrowanej w ramach publicznej usługi hybrydowej jest wytwarzany automatycznie w systemie operatora wyznaczonego w postaci pliku XML i niezwłocznie udostępniany nadawcy w jego skrzynce doręczeń. Ten dokument elektroniczny, zawiera w szczególności informacje o: 1) dacie doręczenia, zawiadomienia o próbie doręczenia albo odmowy przyjęcia przesyłki rejestrowanej oraz 2) danych adresata przesyłki rejestrowanej, a w przypadku gdy przesyłka rejestrowana została odebrana przez inną uprawnioną osobę, również danych tej osoby obejmujących jej imię, nazwisko oraz określenie jej związku z adresatem. Z raportu elektronicznego potwierdzenia odbioru, jak i z oryginalnego elektronicznego dowodu doręczenia wynika, że przesyłka została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 29 września 2025 r. Treść EPO nie pozostawiała w tym zakresie żadnych wątpliwości. W judykaturze podnosi się, że potwierdzenie odbioru przesyłki ma walor dokumentu urzędowego, potwierdzającego fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2021 r., II OSK 1151/21, LEX nr 3240227; z dnia 16 lipca 2024 r., III OSK 16/23, LEX nr 3750564). Oczywiście, zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. domniemanie to może być obalone, jednak podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące. Mając na względzie funkcję jaką pełni Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru, zastępujące "zwykłe" zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, powyższe uwagi należy również odnosić do wydruków EPO z systemu teleinformatycznego operatora pocztowego (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2024 r., II OZ 676/24, LEX nr 3791818; z dnia 19 grudnia 2024 r., II OZ 793/24, LEX nr 3819061). Pismem z dnia 7 października 2025 r., nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 7 października 2025 r., skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Stosownie do treści art. 17 § 1 u.p.e.a. oraz pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. W niniejszej sprawie, w związku z doręczeniem ww. postanowienia stronie w dniu 29 września 2025 r., siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 30 września 2025 r. i upłynął z dniem 6 października 2025 r. Przepis art. 57 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Tymczasem zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Skarżąca zażalenie nadała za pośrednictwem operatora wyznaczonego w dniu 7 października 2025 r., tj. z przekroczeniem ustawowego terminu do dokonania przedmiotowej czynności. Zachowanie ustawowego terminu do złożenia zażalenia spółka wywodzi z tego, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało przez nią odebrane w dniu 30 września 2025 r. Twierdzenie to jednak jest w ocenie Sądu gołosłowne. Ani bowiem w aktach sprawy nie sposób odnaleźć dowodu potwierdzającego podnoszoną okoliczność ani też sama strona takiego dowodu Sądowi nie oferuje. Stąd też – wobec dowodu przeciwnego znajdującego się w aktach sprawy – nie sposób dać wiary twierdzeniom skarżącej. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.