II GSK 1297/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 169/23 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 listopada 2022 r. nr BP.502.227.2022.0155.BD2.288555 w przedmiocie kary pieniężnej za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 marca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 169/23 po rozpoznaniu skargi M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: K. (dalej: Strona, Przedsiębiorca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 7 listopada 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: KPWITD) z 24 maja 2022r., umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził od GITD na rzecz Strony zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 9 marca 2022 r. na drodze krajowej nr [..] w miejscowości B. zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...], dwuosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Kierowca pojazdu wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem złomu (ładunek podzielny) umieszczonym w dwóch kontenerach 20-stopowych w imieniu Przedsiębiorcy. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli z 9 marca 2022 r. Decyzją z 24 maja 2022 r., wydaną na podstawie 140aa ust. 1a i art. 140ab ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.; dalej: p.r.d.), oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli drogowej, KPWITD nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorcy, GITD zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej: k.p.a.), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1a, 3a pkt 1, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 3 pkt 1, ust. 2 p.r.d., § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych z dnia 23 maja 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 629), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, iż rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów z ładunkiem wynosiła 66,05 t i przekraczała dopuszczalną masę całkowitą 60 t o 26,05 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 65,13 %). Przekroczenie masy całkowitej powyżej 60 t przez zespół pojazdów nakładało obowiązek pilotowania przez jeden pojazd wykonujący pilotowanie, czego Strona nie dochowała. Sąd I instancji uwzględnił skargę Przedsiębiorcy uznając, że decyzje organów obu instancji dotknięte są naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 64 ust. 2, art. 140aa ust. 1, ust.1a i ust. 3a pkt 1, art. 140ab ust. 2 i ust. 3 pkt 1 p.r.d., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Zdaniem WSA zasadne okazały się zarzuty skargi, których istota sprowadza się do stwierdzenia, że art. 64 ust.1 p.r.d. dotyczący warunków dozwolonego ruchu pojazdu nienormatywnego (w szczególności art. 64 ust. 1 pkt 3 p.r.d.), nie mógł mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy i stanowić podstawy do wymierzenia kary pieniężnej Stronie. Skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, wobec czego nie mogły mieć zastosowania sankcje przewidziane w przypadku naruszenia zasad dozwolonego ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w art. 64 ust.1 p.r.d., a taką zastosował w sprawie organ. Skoro Strona nie posiadała zezwolenia i nie wykonywała dozwolonego ruchu pojazdem nienormatywnym, o którym mowa w art. 64 ust.1 p.r.d., to nie tylko nie mogła naruszyć jego warunków, ale nie była w stanie ich spełnić, w szczególności warunków pilotowania zespołu pojazdów, bez wymaganego zezwolenia, którego nie posiadała. Jest to o tyle istotne, że tylko wtedy możliwe byłoby nałożenie na Skarżącego sankcji określonej w art. 140ab ust. 3 pkt 1 p.r.d., tj. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1a p.r.d., w wysokości 3000 zł - za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Zatem strona została bezpodstawnie ukarana na podstawie art. 140ab ust. 3 pkt 1 p.r.d. Natomiast organ dokonał błędnej subsumcji przepisów prawa materialnego art. 64 ust 1 pkt 3 p.r.d., art 64 ust. 2 p.r.d., art.140aa ust.1, ust.1a i ust. 3a pkt 1 p.r.d., art. 140ab ust. 2 i ust. 3 pkt 1 p.r.d. do ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ -GITD, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając mu naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj.: art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 64 ust. 2, art. 140aa ust. 1, ust. 1a i ust. 3a pkt 1, art. 140ab ust. 2 i ust. 3 pkt 1 p.r.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że karę za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie, można nałożyć na podmiot wykonujący przejazd wyłącznie w przypadku, gdy podmiot ten legitymuje się zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym, podczas gdy jest to odrębna sankcja, nakładana na podstawie odrębnego przepisu, której warunkiem zastosowania jest zaistnienie określonego stanu faktycznego w postaci stwierdzenia przejazdu pojazdem, którego masa lub wymiary nakazują jego pilotowanie przez określoną liczbę pojazdów. W związku z powyższym GITD wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej. Sąd odwoławczy na mocy art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II GSK 950/22, II GSK 1370/22, II GSK 1379/22, II GSK 1297/22. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna GITD została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Brak przesłanek nieważnościowych, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oznacza, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez Skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienia: Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36; wyrok NSA z 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zatem nie były kwestionowane poczynione przez organy ustalenia faktyczne, które następnie Sąd I instancji podzielił. Istota problemu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Przedsiębiorca, który nie posiadał zezwolenia odpowiedniej kategorii na przewóz pojazdem nienormatywnym i dodatkowo nie mógł go uzyskać z uwagi na fakt, że przewożony ładunek był podzielny, a jednocześnie pojazd Strony nie był pojazdem wolnobieżnym, ciągnikiem rolniczym albo zespołem pojazdów składającym się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej, mógł ponosić odpowiedzialność administracyjną za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Należy przy tym nadmienić, że wobec Strony w wyniku tej samej kontroli doszło do wydania decyzji nakładających karę pieniężną: jednej - co do przejazdu po drogach publicznych zespołem pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w art. 62 ust. 4 p.r.d., na który wymagane jest zezwolenie kategorii V, z naruszeniem zakazu przewozu ładunków innych niż ładunek niepodzielny, na podstawie ar. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1-2 p.r.d. oraz kolejnej - odnośnie dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona i bez oznakowania środków transportu, że transportowane są odpady, na podstawie art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. Zgodnie z art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei art. 64 ust. 1 p.r.d. stanowi, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ(...), 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Na podstawie ust. 2 art. 64 p.r.d. zabroniony jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Sankcją za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, na mocy art. 140aa ust. 1 p.r.d. jest kara pieniężna, nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei w przypadku braku: 1) wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie, 2) wymaganego wyposażenia lub oznakowania pojazdu wykonującego pilotowanie, 3) wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3a, przez pilota - nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w myśl art. 140aa ust. 1a p.r.d. Wymaga wyjaśnienia, że art. 140ab p.r.d. przewiduje osobną karę pieniężną za brak zezwolenia poszczególnych kategorii, za naruszenie warunków zezwolenia (ust. 1) oraz za naruszenia zasad dotyczących pilotowania pojazdu nienormatywnego (ust. 3). Przepisy dotyczące pilotowania pojazdów nienormatywnych zostały dodane na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1481), z mocą obowiązująca od 3 września 2018 r. W projekcie do tego aktu normatywnego stwierdzono, że nowe brzmienie art. 64 ust. 1 pkt 3 p.r.d. stanowi przepis materialny dla przepisów o administracyjnych karach pieniężnych w art. 140aa ust. 1a pkt 1 i 2 p.r.d. oraz upoważnienia z art. 64i ust. 2 p.r.d., które przestanie być blankietowe. Wydane na tej podstawie przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 5 czerwca 2012 r. w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych (Dz. U. poz. 629) regulują kwestie wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie, wymaganego wyposażenia i oznakowania tego pojazdu, a także sposób pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego. Nowe brzmienie art. 64 ust. 1 pkt 3 p.r.d. wskazuje, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami. Dodane również przepisy w art. 140aa ust. 1a i 3a p.r.d. oraz art. 140ab ust. 3 p.r.d. pozwalają nałożyć karę pieniężną za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie oraz wymaganego wyposażenia i oznakowania tego pojazdu. Natomiast za sposób pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego niezapewniający bezpieczeństwa w ruchu drogowym odpowiedzialny jest pilot i na podstawie innych przepisów będzie karany (w drodze mandatu karnego). W niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że zgodnie z ustalonym stanem faktycznym pojazd Strony był pojazdem nienormatywnym. Wystarczającą bowiem przesłanką do uznania za pojazd lub zespół pojazdów nienormatywny jest ustalenie, że naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie niewątpliwie zarówno nacisk osi jak i rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów Strony przekraczały dopuszczalne wartości. Ponadto przewożony ładunek był podzielny. Przedsiębiorca nie posiadał stosownego zezwolenia na jego przewóz, gdyż w ogóle nie było możliwości jego uzyskania z uwagi właśnie na podzielność ładunku. Stąd ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie jest sporny i jak wspomniano, nie był kwestionowany. Sąd I instancji przyjął, że brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie należy zaliczyć do tzw. warunków zezwolenia. Z kolei dyspozycją art. 64 ust. 1 p.r.d. objęte są dwie wzajemnie wykluczające się sytuacje faktyczne: brak zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego (pkt 1) i przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym, niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu (pkt 2). Stąd organ nie miał, zdaniem Sądu I instancji, podstawy prawnej do nałożenia na przedsiębiorcę dwóch kar jednocześnie za brak zezwolenia i za naruszenie warunków zezwolenia. Zdaniem Sądu odwoławczego interpretacja przepisów ustawy- Prawo o ruchu drogowym, dokonana przez WSA jest błędna, co wynika z faktu, że warunki dotyczące pilotowania nie należą do warunków określonych dla danego zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 p.r.d. i następnie w art. 140aa ust. 1 p.r.d. Wymaga podkreślenia, że proces wykładni z oczywistych względów musi rozpocząć się od wykładni językowej, skoro przepisy prawne, w których zakodowane są normy prawne, napisane są w określonym języku. Chronologiczne pierwszeństwo wykładni językowej, nie zwalnia jednak – nawet w przypadku oceny przez interpretującego przepisu jako jasnego, od zweryfikowania rezultatów wykładni językowej z rezultatami wykładni systemowej i funkcjonalnej. Dopiero wykorzystywanie wszelkich instrumentów pozwalających odczytać treść normy w zgodzie z konstytucyjnymi zasadami państwa prawa i jego celami, pozbawia proces wykładni cech automatyzmu i bezrefleksyjności. "Jedynym kryterium w zakresie wyboru metody wykładni powinna być poprawność efektów tej wykładni, a nie założenie o swoistej wyższości jednego rodzaju wykładni nad innymi" (zob. M. Zirk-Sadowski, /w:/ R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.): System prawa administracyjnego, Tom 4: L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski: Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2015, s. 225). Stąd "wykładnia prawa jest procesem kompleksowym, wymagającym równoczesnego stosowania wszystkich trzech (językowej, systemowej, funkcjonalnej) rodzajów wykładni. Rezultaty wykładni językowej są więc nie tyle poddawane weryfikacji, co dalszemu uściśleniu i rozwinięciu poprzez stosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej. Poszczególnych rodzajów wykładni nie można zatem traktować jako luźno ze sobą powiązanych etapów procesu interpretacji prawa, lecz jako części składowe tego procesu tworzące razem pewną całość" (por. wyroki NSA z: 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 817/21; 12 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 2328/24; opubl. podobnie jak dalej przytaczane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując wykładni przepisów w niniejszej sprawie na uwadze należy mieć przede wszystkim, że przepisy dotyczące pilotowania zostały dodane do ustawy Prawo o ruchu drogowym w 2018 r. (por. druk sejmowy VIII.2459). Nowelizacja została dokonana w specyficzny sposób, a mianowicie przepisy dotyczące pilotowania zostały ukształtowane jako odrębne jednostki redakcyjne od tych dotyczących warunków określonych dla danego zezwolenia. Świadczy o tym nie tylko wprowadzenie ich w formie odrębnych jednostek redakcyjnych, ale również odrębne delegacje do wydania stosownych przepisów wykonawczych w formie rozporządzenia. Stąd odrębne rozporządzenie zostało wydane w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, a inne w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na § 10 i § 11 rozporządzenia w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych, które wprowadzają specyficzne warunki dotyczące na przykład wyznaczenie trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego, jak również możliwości przykładowo wydania zezwolenia prze właściwy organ określającego warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego co do terminu oraz godzin przejazdu, prędkości przejazdu, organizacji ruchu, zabezpieczenia urządzeń technicznych umieszczonych w pasie drogowym, czy zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Również budowa art. 140aa p.r.d. wskazuje na odrębne sankcje za: brak przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia (ust. 1) oraz brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie, wymaganego wyposażenia lub oznakowania pojazdu wykonującego pilotowanie lub wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3a p.r.d., przez pilota (ust. 1a pkt 1- 3). Nie jest przecież wykluczona sytuacja, że w konkretnym przypadku, mimo braku stosownego zezwolenia, pojazd nienormatywny będzie prawidłowo pilotowany i wówczas zachowanie będzie jedynie realizowało przesłanki deliktu polegającego na przejeździe pojazdem nienormatywnych bez posiadanego zezwolenia. Obowiązek bowiem pilotowania wynika z konieczności zapewnienia bezpiecznego przejazdu pojazdu nienormatywnego, jak również potrzeby ochrony bezpieczeństwa innych użytkowników drogi. Należy więc przyjąć, że zarówno wykładnia językowa, systemowa jak i funkcjonalna przemawiają za uznaniem naruszenia warunków dotyczących pilotowania pojazdu nienormatywnego za odrębne od warunków określonych dla takiego zezwolenia. Rację ma Sąd I instancji twierdząc, że nałożenie kary na Stronę za brak posiadania zezwolenia skonsumowało delikt w postaci wykonywania przejazdu niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Tym niemniej nie pochłonęło ono deliktu administracyjnego polegającego na braku wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie, gdyż delikt ten jest odrębnym zachowaniem naruszającym przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, co wyżej wyjaśniono. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że Przedsiębiorca nie mógł otrzymać w ogóle zezwolenia, skoro ustawodawca w art. 140ab ust. 2 p.r.d. przyjął, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Stąd zachowanie naruszające zakaz określony w art. 64 ust. 2 p.r.d. nie konsumuje zachowania polegającego na naruszeniu art. 64 ust. 1 pkt 3 p.r.d., mając na uwadze odrębność naruszeń wyszczególnionych w art. 140aa ust. 1a pkt 1 p.r.d., mogących być popełnionymi przez podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3a pkt 1 p.r.d.), za które nakładana jest odrębna kara pieniężna w myśl art. 140ab ust. 3 p.r.d. Konkludując należy przyjąć, że w przypadku naruszenia zakazu poruszania się pojazdami nienormatywnymi odrębna sankcja administracyjna może być nałożona zarówno za brak stosownego zezwolenia (ewentualnie za naruszenie warunków tego zezwolenia) oraz za naruszenie przepisów dotyczących pilotowania pojazdu nienormatywnego. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ponadto - w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny - organ administracji prawidłowo zebrał, rozpatrzyły i oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącego jest niezasadna. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).