II GSK 1327/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2021/13 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2021/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2013 r. w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Wnioski o powołanie na wolne stanowisko komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w S. po odwołanym komorniku J. T. B. złożyli w terminie: T. L., E. B., R. C., M. C., J. K., B. P., P. S., B. S., J. T., M. P.. T. L. w 2005 r. ukończył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie wyższe studia prawnicze z wynikiem dobrym, uzyskując tytuł magistra. Ukończył również na Politechnice Warszawskiej studia podyplomowe z zakresu wyceny nieruchomości. Od 1 sierpnia 2005 r. do 14 września 2010 r. był zatrudniony w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w J., a od 15 września 2010 r. pracuje w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w N.. Po odbyciu aplikacji komorniczej w 2008 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę celującą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w L. z [...] lutego 2009 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. Od 28 grudnia 2009 r. do 14 września 2010 r. pełnił obowiązki zmarłego komornika. Przedłożył dokumenty potwierdzające krótkoterminowe pełnienie obowiązków zastępcy komornika łącznie przez 96 dni. M. C. w 1997 r. ukończyła na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie wyższe studia prawnicze z wynikiem dostatecznym, uzyskując tytuł magistra. Podała, że ukończyła podyplomowe studia z zakresu prawa europejskiego i przygotowania i zarządzania projektami UE. Po odbyciu aplikacji sądowej, w 2000 r. zdała egzamin sędziowski. Od 1 lipca 2000 r. do 30 listopada 2007 r. była zatrudniona w Sądzie Rejonowym w K. na stanowisku referendarza sądowego. Uchwałą nr [...] z [...] listopada 2007 r. Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych została wpisana na listę radców prawnych w W.. Następnie, uchwałą Naczelnej Rady Adwokackiej z [...] stycznia 2009 r. została wpisana na listę adwokatów. Rada Izby Komorniczej w K. uchwałą z [...] grudnia 2012 r. zarekomendowała kandydaturę T. L. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S.. Pismem z [...] stycznia 2013 r. M. C. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Decyzją z [...] marca 2013 r. Minister Sprawiedliwości w pkt 1 powołał na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. T. L., w pkt 2 odmówił powołania na to stanowisko E. B., R. C., M. C., J. K., B. P., P. S., B. S., J. T., M. P.. Organ stwierdził, że z przedłożonych dokumentów wynika, że T. L. otrzymał ocenę dobrą i tytuł magistra prawa, M. C. ocenę dostateczną i tytuł magistra prawa. Z egzaminu składanego po ukończeniu aplikacji komorniczej najwyższą możliwą - ocenę celującą - otrzymali T. L.. M. C. po odbyciu aplikacji sądowej zdała egzamin sędziowski. W ocenie organu, zakresy merytoryczne aplikacji sądowej i komorniczej różnią się od siebie, bowiem każda z nich przygotowuje do objęcia różnych stanowisk. Jednakże, w opinii Ministra Sprawiedliwości, ukończenie aplikacji sądowej przez kandydata na komornika sądowego w żadnym wypadku nie przesądza o wyższości jego kwalifikacji w stosunku do kandydatów, którzy ukończyli kierunkową aplikację komorniczą, a z egzaminu zawodowego uzyskali najwyższe możliwe do uzyskania oceny. Dokonując porównania doświadczenia zawodowego kandydatów organ stwierdził, iż najdłuższym okresem pracy w charakterze asesora komorniczego legitymuje się Janusz Kaliś, który pracuje na tym stanowisku od 7 lat. Uzyskał on jednakże z egzaminu komorniczego notę o dwa stopnie niższą od powołanego kandydata, który jest asesorem od 4 lat. Porównywalny do T. L. staż asesorski posiadają P. S. (4 lata) oraz B. P., B. S., J. T. (5 lat i 2 miesiące) - kandydatki te legitymują się jednakże zdecydowanie niższymi od powołanego kandydata ocenami z egzaminu zawodowego. Natomiast M. C. nie posiada doświadczenia w pracy w kancelarii komorniczej. Organ podkreślił jednak, iż zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376 ze zm.; dalej u.k.s.e.) będąc adwokatem, nie musi ona spełniać przesłanki w postaci co najmniej dwuletniego okresu pracy w charakterze asesora komorniczego, jednakże w kontekście interesu społecznego, który sprowadza się w tym przypadku do wyboru kandydata najlepiej, zarówno pod względem wiedzy teoretycznej, jak i umiejętności praktycznych, przygotowanego do pełnienia obowiązków komornika sądowego powyższa okoliczność nie może ujść uwadze organu. Organ nadmienił, iż niezależnie od uregulowań ustawowych, kandydatka, powołując się na doświadczenie zawodowe zdobyte w innych zawodach prawniczych, nie przedłożyła dokumentów wskazujących jakiego rodzaju sprawy prowadziła, czy i w jakich dziedzinach prawa się specjalizuje, wykonując zawód adwokata, a wcześniej radcy prawnego. Organ stwierdził, że T. L. pełnił obowiązki zastępcy komornika sądowego przez 96 dni (od 28 grudnia 2009 r. do 14 września 2010 r.). Umiejętności praktyczne zdobyte przez kandydatów w trakcie pełnienia zastępstw potwierdzają, że kandydaci dysponują doświadczeniem pozwalającym na samodzielne wykonywanie funkcji komornika sądowego. Organ nadmienił, iż powierzenie asesorowi pełnienia funkcji zastępcy komornika w dużej mierze uwarunkowane jest względami niezależnymi od zainteresowanego. Jednak w sytuacji, gdy kandydaci w podobny sposób wypełniają inne przesłanki z art. 10 u.k.s.e., fakt samodzielnego prowadzenia kancelarii komorniczej przez T. L. miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia - w związku z oceną jego dotychczasowej praktyki zawodowej. Akceptując stanowisko Rady Izby Komorniczej w K., zawierające rekomendację dla T. L. organ podniósł, iż jest to kolejny, obok oceny celującej z egzaminu zawodowego, element stanu faktycznego przemawiający za powołaniem tego kandydata na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S.. Pismem z [...] marca 2013 r. M. C. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją. Pismami: z [...] marca 2013 r. E. B., z [...] marca 2013 r. R. C., z [...] marca 2013 r. J. K., z [...] marca 2013 r. J. T., z [...] kwietnia 2013 r. P. S., z [...] kwietnia 2013 r. M. P. i z [...] kwietnia 2013 r. B. S. wycofali swoje wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego po odwołanym komorniku J. T. B.. Decyzją z [...] maja 2013 r. Minister Sprawiedliwości w pkt 1 utrzymał w mocy powyższą decyzję w części dotyczącej powołania T. L. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. po odwołanym komorniku J. T. B. oraz odmowy powołania na ww. stanowisko M. C. i B. P., w pkt 2 uchylił ww. decyzję w części dotyczącej wniosku E. B., R. C., J. K., J. T., B. S., P. S. oraz M. P. i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Zdaniem organu przy wydawaniu decyzji I instancji w sposób wyczerpujący i wszechstronny zbadano cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, czego wyrazem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym to w sposób szczegółowy zaprezentowano informacje o spełnianiu przez kandydatów wymogów niezbędnych do wykonywania zawodu komornika sądowego. Wskazano posiadane przez nich wykształcenie, ukończone uczelnie i wynik uzyskany ze studiów, odbycie wymaganych przepisami aplikacji (komorniczej lub jak w przypadku skarżącej sędziowskiej). Wskazano uzyskane wyniki z egzaminów zawodowych i powołanie na stanowisko asesora komorniczego lub uzyskanie wpisu na listę radców prawnych czy też adwokatów. Szczegółowej analizie poddano doświadczenie zawodowe kandydatów oraz przedłożone przez nich opinie z miejsc pracy. Ponadto dokonano porównania kandydatów między sobą. Zebrany materiał dowodowy oceniono, opierając się na przejrzystych kryteriach, natomiast wybór T. L. uzasadniono w sposób wnikliwy i dokładny. Organ potwierdził, iż za wyborem powołanego kandydata przemawiały uzyskane oceny końcowe ze studiów prawniczych, ocena z egzaminu zawodowego oraz posiadane przez niego doświadczenie zawodowe. Minister Sprawiedliwości uznał, że w przypadku M. C., która zgodnie z art. 10 ust. 4 u.k.s.e. będąc adwokatem, nie musi spełniać przesłanki w postaci co najmniej dwuletniego okresu pracy w charakterze asesora komorniczego, organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenił, że posiada ona mniejsze doświadczenie w zakresie problematyki egzekucyjnej niż T. L., bowiem nie wskazała, jakimi sprawami w swojej praktyce się zajmowała, jaka była ilość spraw, które prowadziła, czy też ile z nich zostało skierowane do postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił ponadto, że zakresy szkolenia w ramach aplikacji sądowej i komorniczej różnią się od siebie, bowiem każda z nich przygotowuje do objęcia różnych stanowisk. Ukończenie aplikacji sądowej przez kandydata na komornika sądowego w żadnym wypadku a priori nie przesądza o wyższości jego kwalifikacji w stosunku do kandydatów, którzy ukończyli kierunkową aplikację komorniczą, a z egzaminu zawodowego uzyskali najwyższe możliwe do uzyskania oceny. W ocenie organu, spośród zgłoszonych kandydatów, T. L. posiada przygotowanie zarówno merytoryczne, jak i praktyczne do pełnienia funkcji komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., jak również daje on najlepszą spośród wszystkich kandydatów rękojmię należytego wykonywania obowiązków komornika sądowego. Organ dodał, iż opinie samorządu komorniczego nie mają dla niego charakteru wiążącego, niemniej podlegają ocenie tak jak pozostałe dowody w sprawie. WSA w Warszawie oddalił skargę M. C. na powyższą decyzję. Sąd I instancji stwierdził, że zastosowanie w sprawie art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.), czyli połączenie do wspólnego rozpoznania wniosków kandydatów zgłoszonych w związku z obwieszczeniem Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2012 r., skutkowało tym, że uwzględnienie przez organ jednego z nich i powołanie na stanowisko komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w S. T. L., spowodowało równoczesną odmowę powołania na ww. stanowisko skarżącej M. C. oraz drugiego uczestnika postępowania B. P.. Zdaniem Sądu I instancji, skoro wszyscy kandydaci spełniali warunki formalne powołania na stanowisko komornika sądowego, to zadaniem organu było, przy uwzględnieniu optymalnego interesu społecznego oraz słusznego interesu stron, wyłonienie kandydata posiadającego najlepsze kwalifikacje do pełnienia ww. funkcji. Kandydatem takim, w ocenie organu, był T. L.. Uzasadniając swój wybór organ dokonał obszernej analizy porównawczej kandydatów w oparciu o zgromadzoną dokumentację i oświadczenia, czego wyraz dał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił stanowisko organu, że wprawdzie opinia samorządu komorniczego nie ma charakteru wiążącego i podlega ocenie tak jak pozostałe dowody w sprawie, jednakże w kontekście dobrych wyników ze studiów i egzaminu zawodowego, najdłuższego doświadczenia zawodowego w dziedzinie egzekucji sądowej, przemawiała ona, względem innych kandydatów, na korzyść T. L.. W ocenie WSA organ słusznie stwierdził, że w przypadku osób ustawowo zwolnionych z wymogu odbycia dwuletniej asesury nie zachodzi okoliczność zwolnienia organu z obowiązku zbadania doświadczenia zawodowego osób objętych zwolnieniem. W interesie społecznym jest, by najważniejszym kryterium gwarantującym - przy wyborze kandydata na stanowisko komornika sądowego - prawidłowe wykonywanie obowiązków, było jego doświadczenie zawodowe, poparte gruntowną wiedzą praktyczną i teoretyczną. W przypadku kandydata, który jest asesorem komorniczym istnieje ustawowy katalog uprawnień, określający zakres podejmowanych przez asesora czynności, istotnych z punktu widzenia oceny przygotowania praktycznego do pełnienia funkcji komornika sądowego. W interesie kandydata na stanowisko komornika zwolnionego z wymogu 2 lat pracy w charakterze asesora komorniczego jest zatem przedstawienie wszelkich, w jego ocenie istotnych dokumentów umożliwiających organowi wnikliwą ocenę jego doświadczenia zawodowego. W przypadku skarżącej, która będąc adwokatem, zwolniona jest z wymogu spełnienia przesłanki w postaci dwuletniego okresu pracy w charakterze asesora komorniczego, organ na podstawie przedstawionych przez kandydatkę dokumentów ocenił, że posiada ona mniejsze doświadczenie w zakresie problematyki egzekucyjnej niż T. L.. W ocenie organu skarżąca nie wskazała, jakimi sprawami zajmowała się w swojej dotychczasowej praktyce zawodowej, jaka była ich ilość oraz ile z nich zostało skierowanych do postępowania egzekucyjnego. Sąd potwierdził, że odbycie aplikacji sądowej i zdanie egzaminu końcowego przygotowuje i weryfikuje przydatność konkretnych osób do podjęcia wysoce odpowiedzialnej funkcji sędziego. Okoliczność ta nie może jednak przesądzać o konieczności automatycznego powołania osoby legitymującej się zdanym egzaminem sędziowskim na stanowisko komornika sądowego bez analizy przesłanek enumeratywnie wymienionych w pkt. 10 u.k.s.e., w szczególności gdy osoba ta decyduje się przystąpić do konkursu na stanowisko komornika sądowego, którego istotą jest wyłonienie, w procesie ściśle określonej procedury naboru, kandydata najlepiej przygotowanego do pełnienia ww. funkcji. W ocenie Sądu, organ prawidłowo, w sposób zrozumiały przedstawił swój tok rozumowania i określił kryteria dokonanego wyboru. W związku z tym podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie znajdują uzasadnienia. Minister Sprawiedliwości, działając w ramach uznania administracyjnego, miał prawo wybrać spośród kandydatów spełniających wymogi formalne niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego osobę, która w jego opinii daje najpełniejszą gwarancję należytego wykonywania obowiązków komornika. Dokonując wyboru T. L. organ prawidłowo uzasadnił swój wybór i wskazał, które przesłanki uwzględnił przy podejmowaniu decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja została wydana zgodnie z prawem, bez cech dowolności oraz bez przekroczenia granic uznania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zarzuciła naruszenie: I. Prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 10 u.k.s.e. polegającą na powieleniu za Ministrem Sprawiedliwości przypisania przesłankom względnym rangi nieprzewidzianej przez ustawodawcę oraz przyjęciu, wbrew wyrażonej expresis verbis w ust. 4 zasadzie zwolnienia z wymogów przewidzianych w ust. 1 pkt 8-10 określonych osób, iż wykonywanie zawodu adwokata nie oznacza legitymowania się uprawnieniami do pełnienia obowiązków komornika sądowego w stopniu co najmniej równym asesorom komorniczym posiadającym dwuletni staż pracy i nie uzasadnia powołania skarżącej jako jedynego kandydata o tak wysokich kwalifikacjach, po zdanym egzaminie sędziowskim i najdłużej wykonującego zawód prawniczy, na stanowisko komornika sądowego, zarówno ze względu na optymalny interes społeczny, jak i słuszny interes stron; II. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji za odpowiadającą przepisom prawa, mimo że utrzymana w mocy decyzja wydana została z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezajęcie stanowiska w przedmiocie kwestionowania norm zawartych w przepisach prawa obowiązujących na dzień wydawania decyzji, które winny być przez organ wydający decyzje (także uznaniowe) stosowane, co stanowiło naruszenie przez Ministra Sprawiedliwości, a w konsekwencji także przez Sąd, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasady praworządności, gdyż Sąd nie zajął stanowiska w przedmiocie zarzutu, że postępowanie administracyjne nie odpowiadało wymogom praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, jak również nie ustosunkował się do zarzutu nierozpatrzenia stanu faktycznego w świetle wszystkich obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, niedokonania rozważań umożliwiających pełne odniesienie się do wydanej decyzji, która nie została uzasadniona w sposób mogący przekonać, że optymalny interes społeczny i słuszny interes stron przemawia za niepowoływaniem na stanowisko komornika sądowego skarżącego jako kandydata o najwyższych kwalifikacjach i najdłuższym stażu pracy w zawodzie prawniczym; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentów odnoszących się do wszystkich zarzutów przedstawionych przez stronę skarżącą, co oznacza brak dokonania analizy koniecznej przy rozpoznawaniu skargi oraz wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia, a ponadto powołanie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku orzeczenia WSA w Warszawie z 7 maja 2010 r. z powołaniem wyłącznie nr LEX (brak chociażby sygn. sprawy), co jest niedopuszczalne, gdyż uniemożliwia skarżącej zapoznanie się cytowanym przez Sąd orzeczeniem i odniesienie się do zasadności jego przywołania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z [...] czerwca 2014 r. T. L. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarga ta została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to – co do zasady – w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zauważyć należy, iż dla skuteczności tych zarzutów niezbędne jest wykazanie, iż uchybienia w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie będąc związany granicami skargi sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także tych wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie miał jednak żadnych podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości została wydana z naruszeniem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i 107 § 3 k.p.a., w sytuacji gdy stan faktyczny w sprawie był bezsporny a Sąd podzielił ocenę stanu prawnego dokonaną przez organ. Podkreślić bowiem należy, że Minister Sprawiedliwości nie kwestionował posiadanych przez skarżącą kwalifikacji zawodowych (zdanego egzaminu sędziowskiego, zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego, posiadanego wpisu na listę radców prawnych a następnie wpisu na listę adwokatów) upoważniających skarżącą do powołania na stanowisko komornika na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji lecz uznał, iż p. T. L. również spełnia ustawowe wymogi do powołania go na stanowisko komornika a ponadto posiadany przez niego staż pracy w kancelarii komornika, odbycie aplikacji komorniczej, praca w charakterze asesora komorniczego oraz pełnienie obowiązków za zmarłego komornika predysponują go bardziej od pozostałych kandydatów do powołania go na stanowisko komornika. Sąd I instancji trafnie przy tym zauważył, że Minister Sprawiedliwości był uprawniony do wybrania spośród kandydatów spełniających wymogi formalne niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego osobę, która w jego opinii daje najpełniejszą gwarancję do wykonywania obowiązków komornika. Dokonując takiego wyboru organ należycie uzasadnił swoje stanowisko, wskazując na przesłanki, które uwzględnił przy podejmowaniu decyzji. Te przesłanki Sąd I instancji mógł w okolicznościach niniejszej sprawy uznać za logiczne i przekonywujące. Nie można przy tym nie zauważyć, iż skoro w obowiązującym stanie prawnym ustawodawca jako równorzędne do powołania na stanowisko komornika traktuje odbycie aplikacji komorniczej, złożenie egzaminu komorniczego, pracy w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata (art. 10 ust. 1 pkt 8, 9 i 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji) oraz osób, które zdały egzamin sędziowski, posiadają wpis na listę radców prawnych lub adwokatów (art. 10 ust. 3 i 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji), to nie można zasadnie twierdzić o większej przydatności na stanowisko komornika osób, które zdały egzamin sędziowski, czy też posiadają wpis na listę adwokatów. W takiej bowiem sytuacji rzeczą organu a następnie sądu jest dokonywanie stosownych ocen uzależnionych od konkretnych okoliczności sprawy. W przedmiotowej sprawie ta ocena nie narusza zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, gdyż uwzględnia zarówno interes osoby ubiegającej się o stanowisko komornika, jak i interes społeczny (art. 7 k.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dokonania analizy koniecznej przy rozpoznawaniu skargi oraz wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia oraz braku bliższego określenia wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada warunkom formalnym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. Natomiast, jeżeli chodzi o jego warstwę merytoryczną, to stwierdzić należy, że kwestionowanie poprawności stanowiska przyjętego przez Sąd I instancji nie jest możliwe poprzez postawienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Określenie powołanego przez Sąd I instancji wyroku WSA w Warszawie jedynie poprzez numer Lex stanowi uchybienie, lecz nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż profesjonalny pełnomocnik mógł zidentyfikować ten wyrok poprzez sam numer Lexa. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybiony również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie "polegającą na powieleniu za Ministrem Sprawiedliwości przypisania przesłankom względnym rangi nieprzewidzianej przez Ustawodawcę (...)", gdyż taka sytuacja nie miała miejsca. W sprawie było bowiem bezsporne, że skarżąca spełnia ustawowe wymogi do powołania jej na stanowisko komornika, lecz okoliczność ta nie miała decydujacego znaczenia dla oceny powołania jej na to stanowisko, gdyż pozostali kandydaci również te wymogi spełniali, a o powołaniu jednego z kandydatów na stanowisko komornika zadecydowały przesłanki praktyczne w postaci doświadczenia zawodowego. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.