II GSK 1384/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas sędzia NSA Dariusz Zalewski sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.Sp. z o.o. Sp. k. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2840/23 w sprawie ze skargi R.Sp. z o.o. Sp. k. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 października 2023 r. nr DNR-2/114/2023 w przedmiocie wycofania produktu z obrotu i nałożenia kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R.Sp. z o.o. Sp. k. w K. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 października 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2840/23 oddalił skargę R.sp. z o.o. spółka komandytowa w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 13 października 2023 r., nr DNR-2/114/2023 (sprostowaną postanowieniem z 8 grudnia 2023 r., nr DNR-2.730.82.2023.KO), którą ten organ, działając na podstawie art. 84 ust. 2 pkt 2, ust. 6 i ust. 7, art. 97 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 74 ust. 1-3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2022 r. poz. 1854, ze zm., dalej: "ustawa o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku"): nakazał skarżącej wycofanie z obrotu wyrobu: pojazd dla dziecka [...] No.: [...], nr seryjny [...] i przedstawienie dowodów wykonania decyzji w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji (pkt I decyzji), nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za wprowadzenie do obrotu wyboru niezgodnego z wymaganiami określonymi w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 października 2016 r. w sprawie wymagań dla zabawek (Dz.U. z 2023 r., poz. 1260) w zw. z pkt 1.3 załącznika nr 1 (pkt II) oraz karę w wysokości 5 000 zł za niedopełnienie obowiązku w zakresie dołączania do wyrobu informacji dotyczących bezpieczeństwa użytkowania (pkt III) oraz zobowiązał do poniesienia opłaty związanej z badaniami wyrobu (pkt IV). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. WSA w Warszawie wyjaśnił, że skarżąca Spółka jest importerem, który wprowadził do obrotu wyrób - zabawkę w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Finansów z 20 października 20216 r. w sprawie wymagań dla zabawek i udostępnił ją w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na rynku krajowym i zagranicznym. Wyrób pochodził z państw trzecich (strona dokonała jego zakupu od podmiotu mającego siedzibę w Chinach) i nie spełniał wymagań w zakresie właściwości fizycznych i mechanicznych określonych w § 5 ust. 1 rozporządzenia w zw. z pkt 1.3 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia oraz wymagań dotyczących ostrzeżeń na etykietach (m. in. brak słowa: "ostrzeżenie" przed wskazaniem potencjalnego zagrożenia związanego z używaniem zabawki na terenach innych niż prywatne). Sąd I instancji nie podzielił zapatrywania Spółki, że sporny pojazd dla dziecka (motocykl o wymiarach 110x30x50 cm, napędzany silnikiem elektrycznym zasilanym akumulatorem, osiągający prędkość do 5 km/h, przeznaczony dla dzieci o wadze do 25 kg), podlega wyłączeniu z zakresu rozporządzenia w sprawie wymagań dla zabawek na mocy § 3 pkt 10 i 11 tego rozporządzenia. Według WSA w Warszawie wskazane w tym przepisie hulajnogi i inne środki transportu, przeznaczone do użytku sportowego lub poruszania się po drogach lub ścieżkach rowerowych (pkt 10) oraz pojazdy o napędzie elektrycznym, przeznaczone do poruszania się po drogach, chodnikach lub ścieżkach rowerowych (pkt 11) zostały wyłączone z zakresu rozporządzenia, ponieważ nie są zabawkami. Wynika to wprost z pkt 5 i 6 załącznika nr 1 do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek (Dz.U.UE.L.2009.170.1 z dnia 30 czerwca 2009 r.), zawierającego wykaz produktów, które w szczególności nie są uważane za zabawki w rozumieniu niniejszej dyrektywy. Kontrolowany motocykl dla dzieci jest natomiast zabawką, co wynika z deklaracji zgodności z 13 stycznia 2021 r. wystawionej przez jego producenta (S.), instrukcji obsługi jak i sprawozdania nr 5/2023 z 8 lutego 2023 r. z przeprowadzonych na zlecenie Łódzkiego WIIH w Laboratorium UOKIK w Lublinie badań laboratoryjnych, których autentyczność nie była kwestionowana przez skarżącą. Sąd podkreślił, że klasyfikacji wyrobu jako zabawki, czy wyrobu innego niż zabawka dokonuje producent, który w deklaracji zgodności uznał pojazd [...] za zabawkę, zadeklarował jego zgodność z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa zabawek i właściwymi normami dla zabawek do jeżdżenia o napędzie elektrycznym. Z tych wszystkich względów WSA w Warszawie stwierdził, że skoro kontrolowany motocykl dla dzieci jest zabawką, to mają do niego zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie wymagań dla zabawek. R. sp. z o.o. spółka komandytowa w K. złożyła skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 13 października 2023 r., a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie § 3 pkt 10 i pkt 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 20 października 2016 r. w sprawie wymagań dla zabawek poprzez przyjęcie, że przepisy te nie wyłączają stosowania przepisów rozporządzenia do produktów, które są zabawkami; 2. nierozpoznanie istoty sprawy poprzez brak ustalenia czy produkt [...] jest jednym z produktów wymienionych w § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie wymagań dla zabawek; 3. naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2022 r., poz. 329, obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia i winno skutkować jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania. Skarżąca w skardze kasacyjnej zawarła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnosząca tę skargę podniosła m. in., że z przepisu § 3 rozporządzenia wynika, że jego przepisów nie stosuje się do produktów w nim wymienionych niezależnie od tego, czy produkty te są zabawkami, czy też nie. Zdaniem Spółki, przyjęcie, tak jak uczynił to Sąd I instancji, że § 3 rozporządzenia nie wyłącza stosowania tego rozporządzenia względem zabawek oznaczałoby, że jest to przepis pusty, tzn. nie tworzący żadnej normy prawnej (nigdy nie znajdujący zastosowania), ponieważ zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia, jego przepisy stosuje się do zabawek. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 2 ust. 1 zd. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek w zw. z pkt 5 i 6 załącznika nr 1 zawierającego "Wykaz produktów, które w szczególności nie są uznawane za zabawki w rozumieniu niniejszej dyrektywy". Wobec tego należy uznać, że przepisów rozporządzenia (implementującego wspomnianą dyrektywę) nie stosuje się do wszystkich hulajnóg i innych środków transportu, przeznaczonych do użytku sportowego lub poruszania się po drogach lub ścieżkach rowerowych, czy pojazdów o napędzie elektrycznym, przeznaczonych do poruszania się po drogach, chodnikach lub ścieżkach rowerowych. Prezes UOKiK w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Organ podkreślił, że sporny wyrób spełnia wszystkie elementy definicji zabawki, jest także nazywany zabawką w deklaracji zgodności wystawionej przez producenta oraz w załączonej do niego instrukcji obsługi. Prezes UOKiK dodał, że jeżeli importer zmienia kwalifikację wyrobu nadaną przez producenta, to z mocy prawa staje się producentem, a więc powinien przeprowadzić procedurę oceny zgodności i sam wystawić deklarację zgodności. Skarżąca nie przedstawiła dowodów wskazujących, że takie działania podjęła, a przede wszystkim nie wykazała jakie wymagania ten wyrób spełnia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając wniesiony środek zaskarżenia w granicach określonych treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła być uwzględniona. W skardze kasacyjnej wnosząca tę skargę zarzuciła przede wszystkim Sądowi I instancji naruszenie § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 20 października 2016 r. w sprawie wymagań dla zabawek poprzez przyjęcie, że przepisy te nie wyłączają stosowania przepisów rozporządzenia do produktów, które są zabawkami. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy wyjaśnić, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa, a zarzucane postacie naruszenia prawa materialnego winny być wyraźnie wskazane i uzasadnione. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jakkolwiek te dwie postacie naruszenia prawa materialnego w procesie stosowania prawa mogą pozostawać ze sobą w funkcjonalnym związku, to jednak nie powinny być utożsamiane, tym bardziej że ustawodawca wyraźnie je wyodrębnił (por. np. wyroki NSA: z 10 lipca 2007 r., sygn. akt II FSK 886/06, z 26 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 766/13). Jeżeli strona podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, powinna wykazać, że sąd błędnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast w odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie (zob. np. wyroki NSA z 29 października 2025 r., sygn. akt II GSK 526/22, LEX nr 4018149 i z 2 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2810/24, LEX nr 3952953). Tę wadliwość można usunąć przez rekonstrukcję przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutu na podstawie ich skonfrontowania z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji niezasadne przyjęcie, że organ dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia, przyjmując że rozporządzenia tego nie stosuje się jedynie do zabawek, a nie do wszystkich produktów wymienionych w tym przepisie, niezależnie od tego, czy są zabawkami, czy też nie. W ocenie NSA powyższe zarzuty nie są uzasadnione. Sąd uznał, że skoro sporny wyrób jest zabawką (jak wynika m. in. z deklaracji zgodności), to "nie może podlegać wyłączeniu spod obowiązywania przepisów rozporządzenia w oparciu o wskazane przez skarżącą spółkę przepisy tego rozporządzenia (...) tj. § 3 pkt 10 i 11" (s. 17 uzasadnienia wyroku). Ma poniekąd rację Spółka, stwierdzając, że wyłączenia przewidziane w § 3 rozporządzenia obejmują zarówno zabawki, jak i produkty nie będące zabawkami. Wynika to wprost z treści tego aktu prawnego. Według np. § 3 pkt 3 i 4 wyłączeniu podlegają zabawki: pojazdy do zabawy dla dzieci, wyposażone w silnik spalinowy (pkt 3), czy zabawki wyposażone w silnik parowy (pkt 4). Stosownie zaś do § 3 pkt 10 i 11 tego rozporządzenia, jego przepisów nie stosuje się do hulajnóg i innych środków transportu, przeznaczonych do użytku sportowego lub poruszania się po drogach lub ścieżkach rowerowych (pkt 10), pojazdów o napędzie elektrycznym, przeznaczonych do poruszania się po drogach, chodnikach lub ścieżkach rowerowych (pkt 11). Produkty wymienione w § 3 pkt 10 i 11 tego rozporządzenia nie są jednakże zabawkami. Świadczą o tym określone w tych przepisach przeznaczenia tych produktów - do użytku sportowego lub poruszania się po drogach lub ścieżkach rowerowych (pkt 10) i do poruszania się po drogach, chodnikach lub ścieżkach rowerowych (pkt 11). Nie wprowadzono przy tym jakichkolwiek ograniczeń wiekowych dla użytkowników tych środków transportowych. Tym samym produkty określone w pkt 10 i 11 rozporządzenia nie odpowiadają definicji zabawki podanej w § 2 pkt 1 tego aktu prawnego – jako wyrobu zaprojektowanego lub przeznaczonego do zabawy oraz wyrobu, który ze względu na swoje cechy charakterystyczne lub wygląd może być użyty do zabawy przez dzieci w wieku poniżej 14 lat. Zadekretowanym w § 3 pkt 10 i 11 przeznaczeniem tych produktów nie jest zabawa lecz cel sportowy i poruszanie się m. in. po drogach, przez osoby niezależnie od ich wieku. Przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia znajduje całkowite potwierdzenie w treści przywołanej już Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek, która w załączniku 1 zawiera wykaz produktów, w szczególności nie uważanych za zabawki w rozumieniu niniejszej dyrektywy, obejmujący hulajnogi i inne środki transportu przeznaczone do użytku sportowego lub poruszania się po drogach lub ścieżkach publicznych (pkt 5) i pojazdy o napędzie elektrycznym, przeznaczone do poruszania się po drogach i ścieżkach publicznych lub chodnikach (pkt 6). Z niekwestionowanych przez skarżącą Spółkę okoliczności sprawy wynika, że pojazd dla dziecka [...], nr seryjny [...] jest zabawką. Jest to motocykl napędzany elektronicznie silnikiem elektrycznym zasilanym akumulatorem typu 12 V, o wymiarach ok. 110x30x50 cm., przeznaczony dla dziecka w wieku powyżej 36 miesięcy o maksymalnej wadze 25 kg, osiągający prędkość do 5 km/h. Pojazd wymaga montażu. Z informacji zamieszczonych w instrukcji obsługi wynika ponadto, że motocykl może być używany bezpośrednio pod nadzorem osoby dorosłej, zabawki należy używać na suchej nawierzchni, nie należy używać w ruchu ulicznym, w pobliżu aut, basenów e.t.c., jest przeznaczony do użytku domowego. Te cechy pojazdu świadczą niewątpliwie o tym, że nie jest przeznaczony do użytku sportowego, ani do poruszania się po drogach lub ścieżkach rowerowych czy chodnikach, ale że jest to zabawka w rozumieniu powołanego § 2 ust. 1 rozporządzenia. To "zabawkowe" przeznaczenie motocykla znajduje potwierdzenie w wystawionej przez producenta deklaracji zgodności. Reasumując: w rozpatrywanej sprawie w istocie nie ma sporu co do tego, że motocykl dla dziecka [...] jest zabawką w rozumieniu § 2 pkt 1 omawianego rozporządzenia MRiF. Nie są jednakże uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej co do tego, że jako zabawka podlega wyłączeniu spod obowiązywania tego rozporządzenia na podstawie jego § 3 pkt 10 i 11. Nie ulega bowiem wątpliwości, że te przepisy nie dotyczą zabawek. Pozostałe dwa zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane nieprawidłowo, a przez to są nieuzasadnione. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji nierozpoznanie istoty sprawy poprzez brak ustalenia czy sporny produkt jest jednym z produktów wymienionych w § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie wymagań dla zabawek. Zarzut ten nie jest uzasadniony, ponieważ Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach, że po pierwsze – sporny produkt jest zabawką, po drugie, że produkty wymienione w § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia nie są zabawkami. W odniesieniu do zarzutu naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1" p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia i winno skutkować jej uchyleniem (...), należy zauważyć, że powołana ustawa procesowa nie zawiera art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1, natomiast przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym (określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd pierwszej instancji) i tym samym nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. np. wyroki NSA z: 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; 17 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2458/12.). Mając to wszystko na uwadze NSA stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).