II GSK 1693/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.G., D.G. i W.G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego S.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 50/22 w sprawie ze skargi S.G., D.G. i W.G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego S.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 października 2021 r. nr KO.480.130.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 11 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 50/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S.G., D.G. oraz W.G. - reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego S.G., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 29 października 2021 roku nr KO.480.130.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Kolegium wskazało, że znane jest mu z urzędu (sprawa KO.480.4.2020), iż współwłaścicielka przedmiotowego pojazdu – B.G. zmarła 14 lutego 2020 r., co wynika z odpisu skróconego aktu zgonu z 8 grudnia 2020 r. nr [...]. Postanowieniem (prawomocnym) Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim I Wydział Cywilny z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I Ns 678/20 postanowiono, że spadek po B.G. nabyli: mąż S.G. oraz córki D.G. i W.G.. Na podstawie powyższego Kolegium uznało, za strony postępowania: S.G. - działającego również jako przedstawiciel ustawowy małoletniej W.G. oraz D.G.. Decyzją z 10 sierpnia 2018 r., wydaną na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm., obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.; dalej: p.r.d.) Starosta Powiatu Piotrkowskiego, zarejestrował na rzecz S.G. i B.G. pojazd marki [...], nr nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny BAO2427722, tablice rejestracyjne nr [...] zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr [...] oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu nr [...]. Pismem z 29 kwietnia 2021 r. Nr WK.5411.134.2021.DO Starosta Powiatu Piotrkowskiego zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozważenie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 10 sierpnia 2018 r. Zdaniem tego organu wyżej wymieniony pojazd został zarejestrowany pomimo dokonania w nim zmian konstrukcyjnych, na które nie wyraził zgody producent pojazdu. Dopuszczalna masa całkowita nadana przez producenta pojazdu wynosiła 5000 kg. Tymczasem analiza akt administracyjnych przeprowadzona przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego wykazała, że ubiegając się o rejestrację ww. pojazdu S.G. przedstawił wystawione przez siebie dokumenty, z których wynika, że dopuszczalna masa całkowita nadana przez producenta wynosi 6200 kg, ponadto załączył zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym wraz z dokumentem identyfikacyjnym, opisem zmian dokonanych w pojeździe wystawionym przez S.G. jako uprawionego diagnostę i opinią techniczną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po wszczęciu postępowania, decyzją z 18 czerwca 2021 r. znak KO.480.59.2021, stwierdziło z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 10 sierpnia 2018 r. Nr WK.5410.3.14908.2018.AN. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło m.in. treść art. 72 ust. 1 p.r.d., § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem" i "r.r.p.") oraz wskazało, że: - wnioskiem z 4 czerwca 2018 r. S.G. i B.G. wystąpili o rejestrację pojazdu marki [...], nr nadwozia [...]. Do wniosku dołączyli m.in.: - dowód rejestracyjny nr [...] z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka angielskiego, - umowę kupna-sprzedaży samochodu z [...] r., - zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu (okresowym) nr [...] z 8 maja 2018 r., przeprowadzonym przez uprawnionego diagnostę S.G., - zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu (dodatkowym) nr [...] z 8 maja 2018 r., przeprowadzonym przez uprawnionego diagnostę S.G., wraz z załącznikiem - opisem zmian dokonanych w pojeździe, oświadczeniem wydanym przez [...] (opinia techniczna [...]), dotyczącym opisu zmian konstrukcyjnych wykonanych w pojeździe z uwzględnieniem zmian parametrów techniczno-eksploatacyjnych, - oświadczenie o braku tablic rejestracyjnych pojazdu sprowadzonego z zagranicy, - świadectwo zdatności do ruchu drogowego i poświadczenie przeprowadzenia badania zdatności do ruchu wystawione przez A. GmbH wraz z certyfikatem of conformity no. [...] wystawionym przez A. GmbH i [...]. Organ wskazał, że przedstawionych dokumentów wynika, że w pojeździe marki [...], nr nadwozia [...], dokonano zmian danych technicznych wymagających zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Po zmianach konstrukcyjnych dopuszczalna masa całkowita pojazdu to 6200 kg (opis zmian dokonanych w pojeździe wynika z załączników do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z 8 maja 2018 r. oraz oświadczenia [...] - opinii technicznej nr [...] z 8 maja 2018 r. Z dowodu rejestracyjnego nr [...] załączonego do wniosku o rejestrację wynika zaś, że technicznie dopuszczalny ciężar całkowity pojazdu to 5000 kg (poz. Y w dowodzie rejestracyjnym). Załączone do akt świadectwo zdatności do ruchu drogowego i poświadczenie przeprowadzenia badania zdatności do ruchu wraz z certyfikatem no. [...], oraz zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu (dodatkowym) nr [...] z 8 maja 2018 r., przeprowadzonym przez uprawnionego diagnostę S.G., wraz z załącznikiem - opisem zmian dokonanych w pojeździe, oświadczeniem wydanym przez [...] (opinia techniczna nr [...]), dotyczącym opisu zmian konstrukcyjnych wykonanych w pojeździe z uwzględnieniem zmian parametrów techniczno-eksploatacyjnych, dołączone do wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu, nie mogły być uznane, jako oświadczenie producenta, lub przedstawiciela producenta, o których mowa w § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia. SKO wskazało, że pomimo braku wymaganego oświadczenia producenta decyzją z 10 sierpnia 2018 r. Starosta Powiatu Piotrkowskiego zarejestrował pojazd marki [...], nr nadwozia [...], nr rej. [...] na rzecz S.G. i B.G., co prowadzi do wniosku, iż rejestracji opisanego wyżej pojazdu dokonano z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa (§18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d.). Skoro tak, to należało stwierdzić nieważność weryfikowanej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się zaś do pisma pełnomocnika strony z 31 maja 2021 r. Kolegium wskazało, iż podniesiona w nim argumentacja pozostaje bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W sprawie nie były kwestionowane badania techniczne pojazdu. Sprawa dotyczyła wyłącznie kwestii rejestracji w kontekście braku wymaganego oświadczenia producenta pojazdu po dokonanych zmianach danych technicznych w zakresie mas. Umieszczenie kodu PKD 29.10.C w wykazie wykonywanej działalności gospodarczej (CEIDG) nie przesądza o tym, że firma jest producentem danego pojazdu, lub przedstawicielem producenta danej marki pojazdu. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili S.G. - działający również jako przedstawiciel ustawowy W.G. oraz D.G., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a także przepisów postępowania poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 oraz 157 § 1 k.p.a., a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.), poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedmiotowe rozstrzygniecie Starosty może zostać unieważnione jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, a także art. 7, 7a, 8, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o unieważnieniu. Rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując treść art. 156 § 1 i § 2, art. 157 § 2 k.p.a. wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest odrębnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie czy treść decyzji daje podstawę do uznania jej za nieważną. Po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy oraz dokonaniu oceny, czy w odniesieniu do decyzji pierwszoinstancyjnej zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ zgodził się z poprzednim składem orzekającym Kolegium, że oceniana decyzja pierwszoinstancyjna nie może pozostać w obrocie prawnym, została bowiem wydana z rażącym naruszeniem prawa. SKO powołując treść art. 72 ust. 1 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ocenianej decyzji, w art. 71 ust. 1 p.r.d., § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie wnioskiem z 4 czerwca 2018 r. S.G. i B.G. wystąpili do Starostwa Powiatowego w Piotrkowie Trybunalskim o rejestrację pojazdu marki [...], nr nadwozia [...]. Wraz z wnioskiem strona przedstawiła organowi rejestracyjnemu następujące dokumenty: dowód rejestracyjny nr [...] z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka angielskiego, umowę kupna-sprzedaży samochodu z 30 kwietnia 2018 r., zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu (okresowym) nr [...], przeprowadzonym przez uprawnionego diagnostę S.G., zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu (dodatkowym) nr [...], przeprowadzonym przez uprawnionego diagnostę S.G., wraz z załącznikiem - opisem zmian dokonanych w pojeździe, oświadczeniem wydanym przez [...] (opinia techniczna nr [...]), dotyczącym opisu zmian konstrukcyjnych wykonanych w pojeździe z uwzględnieniem zmian parametrów techniczno-eksploatacyjnych, oświadczenie o braku tablic rejestracyjnych pojazdu sprowadzonego z zagranicy, świadectwo zdatności do ruchu drogowego i poświadczenie przeprowadzenia badania zdatności do ruchu wystawione przez A. GmbH wraz z certyfikatem of conformity no. [...] wystawionym przez A. GmbH i [...]. Jak wynika z dowodu rejestracyjnego przedstawionego przez stronę wraz z tłumaczeniem, przedmiotowy pojazd marki [...] został wyprodukowany, z dopuszczalną masą całkowitą 5000 kg i zarejestrowany jako furgonetka, z liczbą miejsc łącznie z kierowcą - 3. Tymczasem S.G. i B.G. składając wniosek o rejestrację pojazdu przedstawili dokumenty wskazujące, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu (na skutek modyfikacji konstrukcyjnych dokonanych przez stronę) wzrosła do 6200 kg, a liczba miejsc siedzących wzrosła do 27 (łącznie z kierowcą) oraz o 7 miejsc stojących. Zmieniono rodzaj pojazdu na autobus. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo M. Sp. z o.o. z 6 kwietnia 2021 r. znak [...], z którego wynika, że pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym [...] był wyprodukowany w następującej konfiguracji: (...) dopuszczalna masa całkowita (dmc) - 5000kg, (...) liczba miejsc - 3, brak zamontowanych dodatkowych punktów kotwienia foteli z pasami bezpieczeństwa. Przedmiotowy pojazd był wyprodukowany na zamówienie z rynku brytyjskiego - kierownica po lewej stronie, przystosowany do ruchu lewostronnego. Dodano przy tym, iż producent nie udostępnia technologii umożliwiającej zmianę położenia kierownicy i przystosowania do ruchu po zakończeniu procesu produkcji danego pojazdu, co oznacza, że nie przewiduje zmiany tego typu. Przedmiotowy pojazd był wyprodukowany jako samochód ciężarowy kategorii N2 w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej nr [...], wariant - [...], wersja - [...]. Tytułem potwierdzenia zgodności ww. modyfikacji z normami technicznymi S.G. i B.G. przedstawili Staroście Powiatu Piotrkowskiego: świadectwo zdatności do ruchu drogowego i poświadczenie przeprowadzenia badania zdatności do ruchu wystawione przez A. GmbH wraz z certyfikatem of conformity no. [...] wystawionym przez A. i [...], zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu (dodatkowym) nr [...], przeprowadzonym przez uprawnionego diagnostę S.G., wraz z załącznikiem - opisem zmian dokonanych w pojeździe, oświadczeniem wydanym przez [...] (opinia techniczna [...]), dotyczącym opisu zmian konstrukcyjnych wykonanych w pojeździe z uwzględnieniem zmian parametrów techniczno-eksploatacyjnych. Organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia strona powinna przedstawić oświadczenie wystawione przez producenta lub przedstawiciela producenta potwierdzające, że pojazd był homologowany zgodnie z wnioskowanymi danymi technicznymi. SKO zgodziło się z poprzednim składem orzekającym, że żaden z dokumentów przedstawionych przez stronę nie stanowi oświadczenia wystawionego przez producenta lub przedstawiciela tego producenta potwierdzającego, że pojazd był homologowany zgodnie z wnioskowanymi danymi technicznymi. Ich cechą wspólną jest natomiast, że wystawione zostały bezpośrednio lub pośrednio przez S.G. "autora" dokonanych modyfikacji, niebędącego producentem pojazdu, ani jego przedstawicielem. W tej sytuacji należy organ stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 10 sierpnia 2018 r. Nr WK.5410.3.14908.2018.AN w sprawie zarejestrowania na rzecz Pana S.G. i Pani B.G. pojazdu marki [...], została wydana z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Kolegium na podjęte rozstrzygnięcie nie może mieć wpływu okoliczność, że O. Sp. z o.o. na zlecenie firmy [...], przeprowadził serię badań autobusów na bazie [...] (model [...]) w wariantach DMC 5000 kg - 6200 kg oraz długości całkowitej max. 9310 mm. Badania te potwierdzały zgodność zmodyfikowanych pojazdów z wymaganiami bezpieczeństwa oraz przepisami prawa, w tym dokument z 12 sierpnia 2019 r., w którym ww. [...] zawiadamia Starostwo o treści ww. dokumentów". Powyższe dokumenty, zdaniem Kolegium, nie mogą zastąpić oświadczenia wystawionego przez producenta lub przedstawiciela producenta, o którym mowa w § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia. Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem skarżącego, iż w oparciu o przywołaną definicję zawartą w art. 3 pkt 40 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE (Dz. U. UE. L 151/1), a także w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. (Dz.U. UE. L 60/52) w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców, może być uznany za producenta zgłoszonego do rejestracji pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych. Nie można bowiem uznać skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], za producenta pojazdu w sytuacji, gdy firma dokonywała zmian konstrukcyjnych w pojeździe o ustalonych parametrach faktycznego producenta pojazdu marki [...]. Niewątpliwie firma [...] nie była też przedstawicielem producenta, jak też jego partnerem (dowód: ww. kserokopia pisma M. Sp. z o.o. zs. w Warszawie z 29 lipca 2020 r. znak [...]). Kolegium stwierdziło także, ze nie ma również racji skarżący zarzucając naruszenie art. 7a § 1 k.p.a., gdyż w niniejszej sprawie nie zachodzą wątpliwości, o których mowa w treści wskazanego przepisu. Przepis § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 oraz 157 § 1 k.p.a., a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedmiotowe rozstrzygniecie Starosty może zostać unieważnione jako wydane z rażącym naruszeniem prawa; 2. procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, w tym brak rozstrzygnięcia zarzutów składanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o unieważnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 11 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. WSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. B.G. oraz S.G. składając, wniosek o rejestrację pojazdu [...] przedstawili dokumenty wskazujące, że wskutek dokonanych przez [...] zmian konstrukcyjnych z samochodu ciężarowego na autobus zmieniły się: dopuszczalna masa całkowita pojazdu z 5000 kg na 6200 kg, masa własna pojazdu z 2649 na 3780 kg, ilość miejsc siedzących z 3 na 27 oraz dodając 7 miejsc stojących. Wnioskodawcy przedłożyli wystawiony przez S.G. dokument identyfikacyjny pojazdu, z którego wynika, że "maksymalna masa całkowita (konstrukcyjna – przewidziana przez producenta) wynosi 6200 kg. Ponadto załączyła wystawione przez S.G. jako uprawionego diagnostę 8 maja 2018 r. zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe, opinią techniczną [...] oraz oświadczeniem [...] zawierającym opis zmian konstrukcyjnych wykonanych w pojeździe z uwzględnieniem zmian parametrów techniczno-eksploatacyjnych. Na tej podstawie Starosta Powiatu Piotrkowskiego wydał 10 sierpnia 2018 r. decyzję o rejestracji pojazdu. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że przedstawione przez wnioskodawców dokumenty nie stanowią wymaganego przez § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia oświadczenia producenta lub przedstawiciela tego producenta. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w tym przede wszystkim z przedstawionych przy wniosku o jego rejestrację brytyjskiego dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu w sposób bezsporny wynika, że producentem samochodu jest firma [...], a nie [...]. Firma S.G. nie jest także przedstawicielem producenta. W aktach sprawy znajduje się pismo spółki [...] z 29 lipca 2020 r., z którego wynika, że firma [...] nie jest partnerem [...] w zakresie zabudowy i z nią nie współpracuje. Producent pojazdów marki [...]opracował wytyczne dla firm zabudowujących, w których nie są przewidziane możliwości zmiany dopuszczalnej masy całkowitej, rozstawu osi oraz zwisu (długości pojazdu) dla pojazdów tego typu. W piśmie z 21 października 2020 r. [...]wskazał dodatkowo, że nie produkuje autobusów na bazie pojazdów [...]. Stąd, zdaniem Sądu, zasadnie organ przyjął, że decyzja z 10 sierpnia 2018 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. i § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, co stanowiło podstawę do stwierdzenia jej nieważności. WSA nie podzielił zatem zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. WSA stwierdził, że w zakresie dokonanych w pojeździe zmian konstrukcyjnych wypowiedział się tutejszy sąd w wyroku z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 1048/20 dotyczącym skargi S.G. na decyzję SKO z 9 października 2020 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Sąd oddalając skargę wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 54 p.r.d. dopuszczalna masa całkowita oznacza największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. W myśl art. 2 pkt 61 p.r.d. maksymalna masa całkowita oznacza największą masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, określoną przez producenta pojazdu. Zmiana dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu ponad maksymalną masę pojazdu przewidzianą przez producenta jest niemożliwa bez uprzedniej zgody producenta pojazdu na zmianę maksymalnej masy pojazdu. Kwestię tę wyjaśnia pismo [...] w Warszawie z 6 listopada 2020 r. i sąd w obecnym składzie także podziela argumentację w nim przedstawioną. W rozstrzyganej sprawie firma [...] zwiększyła dopuszczalną masę całkowitą pojazdu bez uprzedniej zgody producenta. Nie przedstawiła bowiem takiej zgody udzielonej przez producenta przed dokonaniem tej zmiany. WSA zwrócił uwagę, że z pisma spółki [...] z 6 kwietnia 2021 r. wynika, że pojazd był wyprodukowany jako samochód ciężarowy kategorii N2, w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej nr [...], wariant [...], wersja [...]. Homologacja to procedura, w wyniku której organ udzielający homologacji zaświadcza, że typ pojazdu, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny jest zgodny z obowiązującymi przepisami administracyjnymi i wymogami technicznymi. W procesie homologacji całopojazdowej homologację uzyskuje m.in. układ hamulcowy dla konkretnej masy całkowitej pojazdu, a normy bezpieczeństwa technicznego dla samochodów do przewozu osób i ich bagażu (M3 – autobus) są bardziej restrykcyjne niż dla samochodów skonstruowanych głównie do przewozu ładunków (kategoria N). Zmiana dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu jest więc istotną zmianą mającą niewątpliwie wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a zwłaszcza zdrowie i życie ludzi. Z kolei stosownie do art. 70za ust. 9 p.r.d. minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, przygotowany przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego wykaz jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Skarżący nie przedstawił dokumentu wystawionego przez jednostkę uprawnioną do przeprowadzania tego rodzaju badań wymienioną w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 70za ust. 9 p.r.d. obwieszczeniu Ministra Budownictwa z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wykazu jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu (Dz. Urz. MIiB poz. 57). Firma [...] nie została także w powyższym obwieszczeniu wskazana jako podmiot uprawniony do przeprowadzania takich badań. Na uwzględnienie nie zasługują więc twierdzenia skarżącego, że dopuszczenie pojazdu po zmianach konstrukcyjnych, w tym wykonanie dla nich odpowiednich badań technicznych na stacji kontroli pojazdów, należy uznać́ za zdefiniowaną w rozporządzeniach europejskich procedurę indywidualnego dopuszczenia pojazdu lub procedurę uzyskiwania zezwoleń dla części i wyposażenia. WSA wskazał, że nie mają racji skarżący podnosząc, że w świetle przepisów europejskich może zostać uznany za producenta pojazdu. Na podstawie art. 3 pkt 40 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę̨ 2007/46/WE (Dz. U. UE L 151/1), jak również art. 3 pkt 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z 15 stycznia 2013 r. (Dz. U. UE L 60/52) w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców, S.G. nie może być́ uznany za producenta zgłoszonego do rejestracji pojazdu, w którym dokonał jedynie zmian konstrukcyjnych. Z dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika, że jego producentem jest [...]. Nazwa [...] to nazwa marki produkowanego przez tę firmę samochodu i jednocześnie zastrzeżony znak towarowy należący do [...]. Pojazd ten zarejestrowany był jako "pojazd dostawczy VAN". WSA nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślił, iż nie należy zapominać, że postępowanie toczyło się w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji, a organ nie prowadził w nim odrębnego postępowania dowodowego, tylko na podstawie pierwotnie zebranego materiału dowodowego konfrontował podstawę prawną uprzednio wydanej decyzji. W ocenie WSA § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W świetle jego treści proste porównanie zawartości dotychczasowego dowodu rejestracyjnego pojazdu ze zgłoszeniem przez właściciela pojazdu dokonanych zmian, bezsprzecznie obligowało Starostę Powiatu Piotrkowskiego do domagania się przedstawienia przez wnioskującego o rejestrację właściciela oświadczenia, o jakim mowa w § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem WSA nie ulega wątpliwości, że organ tego obowiązku nie dopełnił, a więc przepis ten naruszył w rażący sposób, gdyż go nie zastosował, choć miał taki obowiązek. W sprawie istnieje także niewątpliwie związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem prawa a treścią decyzji z 10 sierpnia 2018 r. polegający na tym, że gdyby nie doszło do tego uchybienia, to treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym byłaby inna. Niezastosowanie wyżej wymienionego przepisu skutkowało rejestracja pojazdu, co do którego istnieją uzasadnione wątpliwości, czy po dokonanych bez prawidłowej homologacji i zgody producenta tak dalece idących zmianach konstrukcyjnych w ogóle powinien zostać dopuszczony do ruchu. Potencjalne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego wynikające z charakteru stwierdzonego naruszenia prawa powoduje, że decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu nie może być zaakceptowana, jako wydana przez organ praworządnego państwa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący S.G., D.G. oraz W.G. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 oraz 157 § 1 k.p.a., 72 ust. 1 p.r.d. a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedmiotowe rozstrzygniecie Starosty może zostać unieważnione jako wydane z rażącym naruszeniem prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.. tj. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku nie na podstawie całokształtu akt sprawy lecz w wyniku niedokładnego jej zbadania, niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, brak rozstrzygnięcia zarzutów składanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o unieważnieniu. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów poniesionych przed sądem pierwszej instancji. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie nie wystąpiły podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają podstawy określone w art. 174 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku, który nie odpowiada całokształtowi akt sprawy, wskutek niedokładnego jej zbadania, niewystarczającego i niepełnego rozważenia materiału dowodowego, a także nierozstrzygnięcia "zarzutów składanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy" i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co doprowadziło do wadliwego wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o rejestracji pojazdu. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. (zd. pierwsze); wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi (zd. drugie). Zarzut naruszenia tego przepisu zmierza do wykazania, że Sąd I instancji nie uwzględnił przy wyrokowaniu jakieś partii akt sprawy. Żadne jednak twierdzenia zawarte w ramach tego zarzutu, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie wskazują, który z dowodów zgromadzonych przez organy nie został przez Sąd I instancji uwzględniony podczas wydawania orzeczenia, albo też który został przez Sąd I instancji w nieuprawniony sposób zakwestionowany co do mocy dowodowej lub wiarygodności. Kolejne wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszą się do: a) relacji z przebiegu postępowania (s. 2 i 3), b) definicji rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (s. 3 i 4), c) definicji producenta pojazdu (s. 4-6) oraz d) rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony i zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy (s. 6). W świetle art. 176 § 1 pkt 2 i art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać uzasadnienia podstawy zarzutu skargi kasacyjnej, ani też uzupełniać treści tego zarzutu. Skoro więc naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżący nie powiązali z pominięciem przez Sąd I instancji konkretnego dowodu zgromadzonego wcześniej przez organ nadzoru jurysdykcyjnego, zarzut taki nie mógł być uwzględniony. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (zd. pierwsze). Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (zd. drugie). W badanej sprawie art. 141 § 4 zd. drugie p.p.s.a. nie znajdował zastosowania, bowiem wyrok I instancji oddalał skargę. Nie naruszono też jednak art. 141 § 4 zd. drugie p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku I instancji przedstawiono stan sprawy (s. 1-10 uzasadnienia), przytoczono zarzuty skargi (s. 11-13 uzasadnienia), zaprezentowano stanowisko strony przeciwnej (s. 13), przywołano podstawę prawną (s. 1 i 13, 14 uzasadnienia) oraz ją obszernie wyjaśniono prezentując wyniki wykładni (s. 14-23 uzasadnienia). Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 p.r.d. i § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p., poprzez nieprawidłowe uznanie, że decyzja o rejestracji pojazdu mogła ulec stwierdzeniu nieważności jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. Po pierwsze, przepisy stanowiące podstawę decyzji organu nadzoru wydanej w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a.) są regulacjami postępowania administracyjnego, nie zaś prawa materialnego. Po drugie, mimo błędnej kwalifikacji ich w skardze kasacyjnej i one nie uległy naruszeniu. Przepis art. 157 § 1 k.p.a. reguluje właściwość organu w sprawie stwierdzenia nieważności, wskazując że jest nim organ wyższego stopnia w stosunku do organu, który wydał decyzję dotychczasową. Niewątpliwie, organem wyższego stopnia w stosunku do Starosty Powiatu Piotrkowskiego było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim. W ramach zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 p.r.d. nie wskazano, która z wielu jednostek redakcyjnych systematyki wewnętrznej tego przepisu (pkt 1-6a) mogła ulec naruszeniu. Katalog art. 72 ust. 1 p.r.d. obejmuje zestaw dokumentów wymaganych do wydania decyzji o rejestracji pojazdu, ale ani zakres zarzutu, ani uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odpowiadają na pytanie, którego z tych dokumentów w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym zabrakło lub też był przedłożony ale został w nieuprawniony sposób przez organ (a następnie Sąd I instancji) pominięty. Również kluczowa dla wyniku sprawy partia tego zarzutu, tzn. zarzut naruszenia § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p. sprowadzająca się do nieuprawnionego przyjęcia przez Sąd I instancji za organem nadzoru, że naruszenie przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego tego przepisu miało walor naruszenia rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. minister właściwy do spraw transportu został wskazany jako organ umocowany do wydania rozporządzenia regulującego m.in. warunki i tryb rejestracji pojazdów. Nie ulega kwestii, że zakres delegacji obejmował, przy uwzględnieniu wytycznych z art. 76 ust. 5 p.r.d., materialnoprawne warunki zarejestrowania pojazdu. Na podstawie tego upoważnienia wydano § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p. obowiązującego w dacie orzekania przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego w trybie zwykłym (10 sierpnia 2018 r.), zgodnie z którym, w przypadku zgłoszenia przez właściciela pojazdu wniosku o zmianę danych technicznych pojazdu dotyczących mas i nacisków osi, zawartych w dowodzie rejestracyjnym, wynikającą ze zmiany właściwych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 66 ust. 5 i 5a ustawy, warunków technicznych, do wniosku dołącza się oświadczenie wystawione przez producenta lub przedstawiciela producenta potwierdzające, że pojazd był homologowany zgodnie z wnioskowanymi danymi technicznymi. Niespornym jest, że S.G. dokonał w samochodzie marki [...], nr nadwozia [...], nr rejestracyjny [...], określonych w § 18 ust. 6 zd. wstępne r.r.p. zmian warunków technicznych pojazdu, bowiem względem rejestracji poprzedzającej, zmianie uległy następujące cechy pojazdu: a) dopuszczalna masa całkowita (z 5 000 kg na 6 200 kg), oraz b) ilość miejsc (z 3 na 27 siedzących i 7 stojących), co spowodowało, że pojazd na bazie ww. samochodu ciężarowego do przewozu ładunku stał się autobusem (rodząc zmianę rodzaju pojazdu). Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy do podania o rejestrację pojazdu, w wyniku której wydano decyzję dotychczasową załączono oświadczenie producenta lub przedstawiciela producenta, o jakim mowa w § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p. Do podania o rejestrację pojazdu po dokonanej zmianie warunków technicznych wnioskodawcy załączyli: a) wystawiony przez S.G. dokument identyfikacyjny pojazdu stwierdzający maksymalną masę całkowitą wynoszącą wg konstrukcji przewidzianej przez producenta 6 200 kg, b) wystawione przez S.G., jako diagnostę, zaświadczenie z dnia 8 maja 2018 r. o badaniu technicznym wraz z opisem dokonanych w pojeździe zmian, c) świadectwo zdatności do ruchu drogowego i poświadczenie przeprowadzenia badania zdatności do ruchu wystawione przez A. GmbH, wraz z certyfikatem nr [...] wystawionym przez [...] i A. GmbH, a także d) wystawioną przez siebie jako diagnostę opinię techniczną nr [...] z oświadczeniem [...] zawierającą opis zmian konstrukcyjnych pojazdu z uwzględnieniem zmian parametrów techniczno-eksploatacyjnych. Trafnie ocenił Sąd I instancji, podzielając pogląd organu nadzoru (SKO), że żaden z tych dokumentów nie był oświadczeniem producenta (względnie jego przedstawiciela) potwierdzającym uzyskanie przez pojazd homologacji z uwzględnieniem jego ww. nowych parametrów technicznych. Podstawowe znaczenie dla sprawy miało to, że zarówno organ nadzoru, jak i sami skarżący zgodnie przyjęli, że przedmiotem wniosku o rejestrację skierowanego do Starosty Powiatu Piotrkowskiego był "samochód marki [...]", a więc producentem i właścicielem wskazanej w podaniu B.G. i S.G. marki pojazdu było przedsiębiorstwo legitymujące się marką [...]. W dniu rejestracji Starosta Powiatu Piotrkowskiego nie dysponował ani oświadczeniem tego producenta, ani też oświadczeniem podmiotu, który reprezentowałby [...]. W szczególności B.G. i S.G. nie załączyli do własnego podania tego rodzaju oświadczenia o homologacji producenta na pojazd ze zmodyfikowanymi parametrami technicznymi. Błędnie twierdzili skarżący, że to S.G. (w ramach własnego przedsiębiorstwa [...]) wyprodukował pojazd marki [...] o cechach autobusu. Przepisy art. 75 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 65 p.r.d. dopuszczają wprawdzie możliwość samodzielnego (pozafabrycznego) wyprodukowania pojazdu dopuszczonego do ruchu po drogach publicznych, ale wówczas od właściciela wymaga uwidocznienia tego we wniosku o rejestrację w części przeznaczonej właśnie na markę pojazdu (z założenia nie należącą do żadnej wytwórni samochodów), którą przepisy te nazywają marką [...]. Dopuszczalna jest też alternatywna procedura uzyskania zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, o jakiem mowa w art. 67 ust. 1 p.r.d. Tej procedury jednak skarżący również nie uruchamiali, wywodząc konsekwentnie, że S.G. jest producentem autobusu marki [...], skoro z pojazdu ciężarowego tej marki udało mu się uzyskać (tworząc nadwozie o innej konstrukcji) własnym staraniem pojazd o parametrach autobusu. Błędnie wywodzą skarżący, że z wymogu uzyskania oświadczenia homologacyjnego producenta zwalniało ich zaświadczenie o dodatkowym badaniu technicznym pojazdu, o jakim mowa w art. 81 ust. 11 pkt 3 p.r.d. Przepis ten, dla pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymianę elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, wymaga oprócz zaświadczenia o badaniach określonych w art. 81 ust. 3-5 p.r.d. (tj. zaświadczenia o badaniach okresowych), również zaświadczenia o badaniu dodatkowym. Regulacje o badaniach technicznych przed dopuszczeniem pojazdu do ruchu nie są regulacjami konkurencyjnymi względem unormowań odnoszących się do homologacji. Zasadą bowiem jest zakaz dokonywania zmian konstrukcyjnych powodujących zmianę rodzaju pojazdu, jak miało to miejsce w badanej sprawie (art. 66 ust. 4 pkt 6 ab initio p.r.d.), zaś pierwsza faza postępowania w sprawie rejestracji pojazdu musi wykazać w takim wypadku, czy nastąpiły warunki uchylające ten ustawowy zakaz. Takim trybem jest właśnie uzyskanie nowego świadectwa homologacji lub innego równoważnego dokumentu, z którym prawodawca zrównał uregulowane w § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p. oświadczenie producenta (względnie jego przedstawiciela) potwierdzające homologowanie pojazdu z uwzględnieniem dokonanych po opuszczeniu wytwórni zmian konstrukcyjnych. Dopiero pokonanie tej wstępnej fazy postępowania o rejestrację pojazdu (badania wymogów homologacji) umożliwia przystąpienie do badania bieżącej sprawności technicznej pojazdu w trybie badań okresowych (z art. 81 ust. 3-5 p.r.d.) oraz badań dodatkowych (art. 81 ust. 11 pkt 3 p.r.d.). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest dopuszczalne zastępowanie dokumentów stwierdzających homologację zaświadczeniami o wyniku badania technicznego pojazdu (zob. wyrok z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 368/06, Lex nr 311831). Dokonanie przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego decyzją z dnia 10 sierpnia 2018 r., nr WK-5410.3.14908.2018.AN rejestracji pojazdu na rzecz B.G. i S.G. odbyło się więc z rażącym naruszeniem przepisu prawa materialnego w postaci § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Przepis § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p. był przepisem bezwzględnie obowiązującym, w drodze którego dochodziło do zwolnienia z ustawowego zakazu dopuszczania do ruchu pojazdu o zmienionych parametrach technicznych prowadzących do zmiany jego rodzaju, określonego przez art. 66 ust. 4 pkt 6 ab initio p.r.d. Tego rodzaju jaskrawe naruszenie, polegające na zarejestrowaniu (a przez to dopuszczeniu do ruchu po drogach publicznych) pojazdu, którego zmiany konstrukcyjne nie zostały uzdrowione w przepisanej procedurze homologacyjnej, było naruszeniem kwalifikowanym, rażącym. Jest bowiem widoczne dzięki prostemu zestawieniu treści rozstrzygnięcia decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 10 sierpnia 2018 r. i treści przepisu § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolicie pogląd, że dokonanie rejestracji pojazdu na podstawie zaświadczenia o wyniku badania technicznego, podczas gdy zmiana rodzaju lub typu pojazdu wymagała uzyskania nowej homologacji, jest rażącym naruszeniem prawa (uchwała z 23 października 2000 r., sygn. akt OPJ 17/00, ONSA 2001, Nr 2, poz. 62 oraz wyrok z 15 marca 2006 r., I OSK 636/05, Lex nr 198309). Trafnie zatem SKO, a następnie Sąd I instancji oceniły, że decyzja dotychczasowa zasługiwała na stwierdzenie jej nieważności w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez SKO na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyjaśnienia również wymaga, iż skarżąca W.G. w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji była reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego S.G. (ojca), który udzielił w imieniu małoletniej córki pełnomocnictwa radcy prawnemu do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi, w tym Naczelnym Sądem Administracyjnym we wszystkich sprawach dotyczących rejestracji pojazdów (k. 9 akt sądowych). W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca W.G. była już osobą pełnoletnią, jednak pełnomocnictwo procesowe udzielone w imieniu małoletniego dziecka przez jego przedstawiciela ustawowego nie wygasa z chwilą uzyskania przez to dziecko pełnoletności (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1995 r. III CZP 139/95; Lex nr 9256 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2015 r. w spr. o sygn. I UK 180/14; LEX nr 1652378). Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.