II GSK 2282/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 716/20 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 stycznia 2020 r. nr EA b-51/20/1809/19 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. Z. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 716/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 13 stycznia 2020 r. nr EA b-51/20/1809/19 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił J. Z., zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego i uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 13 stycznia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 24 października 2019 r., względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 2 Konstytucji RP, tj. poprzez przyjęcie, że ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wiążą bezwzględnie organy Policji i nie podlegają dalszej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego, a organy Policji nie mają żadnych możliwości weryfikacji takich orzeczeń, 2) przez błędną wykładnię art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, tj. poprzez przyjęcie, że organy Policji nie są uprawnione do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w I, jak i II instancji, ani też do oceny przedłożonych przez strony przeciwdowodów, podczas gdy orzeczenia jako dokument urzędowy podlegają ocenie w postępowaniu administracyjnym jak każdy inny dowód, a przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, że organ nie uchybił art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. kiedy to nie zastosowano i nie podjęto niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czego przejawem było nierozpatrzenie przez organ całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a polegającego na oparciu rozstrzygnięcia jedynie na negatywnej ocenie biegłej przy jednoczesnym pominięciu pozostałych dowodów w sprawie. W złożonej skardze kasacyjnej skarżący wniósł o rozważenie złożenia przez Sąd, na podstawie art. 193 Konstytucji pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, czy art. 15h ust. 7 ustawy stanowiący, że "orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne", w zakresie w jakim wyłącza możliwość autokorekty lub innego sposobu weryfikacji wydanego orzeczenia, a także w zakresie w jakim obliguje organ do wydania decyzji, która w momencie jej wydania opiera się w całości na nierzeczywistym stanie faktycznym (także w przypadku posiadania przez organ pełnej świadomości co do tego faktu), jest zgodny z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, względnie o przedstawienie na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. ww. zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że przeprowadzone przez organy administracji publicznej ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w sprawie, a w konsekwencji ocenę odnośnie do zaktualizowania się określonej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przesłanki wydania decyzji, o której jest w nim mowa, a mianowicie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Odnosząc się do jej zarzutów, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, w punkcie wyjścia wymaga podkreślenia i zarazem przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień albo nałożenia obowiązku. Wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy, w granicach której był zobowiązany operować Sąd I instancji (zob. w tej mierze zwłaszcza wyroki NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97 oraz z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07), zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczały więc – wobec zbiegu przesłanek wydania tej decyzji – przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji – zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3, a mianowicie jest osobą wykazującą istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego – oraz przepis art. 18 ust. ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 pkt 2 tej ustawy – z którego z kolei wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 5 (zgodnie, z którym, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń, a w przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji). W odpowiedzi na zarzuty naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 15h ust. 7 tej ustawy trzeba przede wszystkim podkreślić – abstrahując już nawet od tego, że strona skarżąca nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji zarzutu naruszenia, jako wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przepisu art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 pkt 2 wymienionej ustawy, który współstanowił materialnoprawną podstawę jej wydania, co wobec braku podważenia przez Sąd I instancji prawidłowości działania organu administracji w warunkach zbiegu przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń (a mianowicie obligatoryjnej oraz fakultatywnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń) nie jest bez znaczenia dla wniosku o braku skuteczności skargi kasacyjnej – że decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu prawa oraz w warunkach nim określonych jest decyzją związaną. Zaktualizowanie się chociażby jednej z przesłanek wymienionych w ust. 1 art. 18 wskazanej ustawy zobowiązuje właściwy organ Policji do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Ich katalog oraz logika – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – potwierdzają zasadność wniosku o ścisłej reglamentacji prawnej warunków uzyskania pozwolenia na broń oraz samego prawa jej posiadania – które nie jest prawem konstytucyjnym, ani też konstytucyjną wolnością – jak i, co nie mniej istotne, oceny spełniania tych warunków po uzyskaniu tego pozwolenia, która – co oczywiste – jest nie mniej restrykcyjna w zakresie, w jakim jej przedmiotem są motywowane względami bezpieczeństwa psychofizyczne zdolności oraz cechy osoby dysponującej bronią na podstawie udzielonego jej pozwolenia na jej posiadanie. Stąd też właśnie, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3, a mianowicie jest osobą wykazującą istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. W rozpatrywanej sprawie – co nie jest sporne – źródłem i zarazem podstawą zaistnienia wątpliwości w omawianym zakresie było zdarzenie z udziałem strony z dnia 18 sierpnia 2018 r., a mianowicie scysja z partnerką pod wpływem alkoholu zakończona interwencją Policji, a następnie doprowadzeniem strony do Izby Wytrzeźwień w K., a w konsekwencji otwarciem procedury "Niebieskiej Karty" (zakończonej w dniu 6 grudnia 2018 r., co zostało poprzedzone postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2018 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie psychicznego i fizycznego znęcania się strony nad partnerką), a także poddaniem się przez stronę zabiegowi wszycia esperalu w celu powstrzymania się od spożywania alkoholu. Zdarzenie to, jego przebieg oraz konsekwencje stanowiły więc uzasadniony impuls do podjęcia koniecznych działań, a mianowicie zobowiązania strony, na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedłożenia wydanych orzeczeń w terminie 21 dni od doręczenia pisma z dnia 21 grudnia 2018 r. Zgodnie bowiem z wymienionym przepisem prawa, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Jakkolwiek faktem jest, że orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne z dnia 15 stycznia 2019 r. wskazywały odpowiednio, że strona nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy o broni i amunicji, ani też do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, to jednak właściwy organ Policji – motywując to przywołanymi powyżej okolicznościami – odwołał się od tych orzeczeń (zob. odwołania z dnia 28 stycznia 2019 r.), co doprowadziło do wydania w trybie odwoławczym orzeczenia psychologicznego z dnia 25 marca 2019 r., z którego wynika, że strona skarżąca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 tej ustawy i jednocześnie nie doprowadziło do wydania w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego, albowiem skarżący nie poddał się temu badaniu, czym naruszył adresowany do niego – jako osoby posiadającej pozwolenie na broń – obowiązek poddania się badaniom lekarskim i przedstawienia orzeczenia, co skutkowało tym samym zaktualizowaniem się (fakultatywnej) przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 5 pkt 2 wymienionej ustawy), czego skarga kasacyjna – o czym była mowa już powyżej – nie kwestionuje. W tym też kontekście wymaga przypomnienia, że z art. 15h ustawy o broni i amunicji wynika, że od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby przysługuje odwołanie, które powinno mieć uzasadnienie (ust. 1, ust. 2 i ust. 3), a ponadto, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (ust. 7). Wobec istoty kwestii rysującej się na tle przywołanej regulacji prawnej – i zarazem w odpowiedzi na argumentację zmierzającą do wykazania, że ostateczne orzeczenie lekarskie i psychologiczne nie ma jednak waloru bezwzględnie wiążącego organy Policji i może podlegać weryfikacji, a w tym kontekście zmierzającej również do wykazania istnienia potrzeby wyjaśnienia przez organy Policji "[...] rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w I, jak i II instancji [...]" oraz potrzeby "[...] oceny przedłożonych [...] przeciwdowodów [...]", albowiem wskazane "[...] orzeczenia jako dokument urzędowy podlegają ocenie w postępowaniu administracyjnym jak każdy inny dowód, a przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych [...]" – trzeba przede wszystkim podkreślić, że wobec przedmiotu regulacji ustawy o broni i amunicji, regulowany nią tryb udzielania pozwoleń na posiadanie broni oraz cofania uprawnień do jej posiadania charakteryzuje się konieczną – z uwagi właśnie na tenże przedmiot regulacji – autonomią, a co za tym idzie odrębnościami w relacji do ogólnego postępowania regulowanego przepisami k.p.a. w zakresie odnoszącym się w szczególności do postępowania wyjaśniającego w sprawach udzielania oraz cofania pozwoleń na posiadanie broni. W związku z tym, że negatywną przesłanką wydania pozwolenia na broń i tym samym pozytywną przesłanką cofnięcia pozwolenia na jej posiadanie są okoliczności wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 wymienionej ustawy – które najogólniej rzecz ujmując odnoszą się do motywowanych względami bezpieczeństwa psychofizycznych zdolności do dysponowania bronią, co siłą rzeczy powoduje również, że wykazaniu braku zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może służyć argumentacja osadzona na gruncie przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (s. 5 i n. skargi kasacyjnej), albowiem nie jest ona przydatna. Ustawodawca nie bez uzasadnionych podstaw ocenę odnośnie do aktualizacji tychże przesłanek – a co za tym idzie weryfikację tychże okoliczności – oparł na założeniu, że dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń oraz osób pozwolenie to już posiadających, zostało powierzone i przekazane wyłącznie upoważnionym do tego lekarzom i psychologom, a zakres i sposób przeprowadzania stosownych badań w tym zakresie został ściśle określony w przepisach tej ustawy. W konsekwencji, z ustawy o broni i amunicji wynika, że jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń jest orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane w trybie określonym tą ustawią, które stanowi podstawę wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na broń albo cofnięcia pozwolenia na broń (zob. wyroki NSA z dnia: 4 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 3293/19; 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1606/18). Orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne – których gwarancją rzetelności oraz profesjonalizmu jest tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań oraz system kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych (odpowiednio, art. 15b i art. 15c oraz art. 15i ustawy o broni i amunicji) – jest oświadczeniem wiedzy o funkcjach diagnozy medycznej opartej na podstawie przeprowadzonych badań, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że w wyniku powtórzenia badania – o ile rzecz jasna istnieją ku temu przekonujące powody uzasadnione na przykład wynikami kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 15i w związku z art. 15j wymienionej ustawy – i uzyskania odmiennego wyniku badania, może i powinna nastąpić zmiana diagnozy, za postawienie której (orzeczenie o stanie zdrowia) odpowiedzialność ponosi wyłącznie lekarz przeprowadzający badanie w trybie ustawy o broni i amunicji. Stąd też – jak się podkreśla (zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 3293/19) – jeżeli w sprawie o wydanie albo cofnięcie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności konkretnego podmiotu do dysponowania bronią, a następnie na podstawie ponownego badania uznał, że pierwotne orzeczenie było wadliwe, to nie ma przeszkód prawnych do tego by orzeczenie pierwotne zostało anulowane i wydane nowe orzeczenie. Nie mniej jednak – i podkreślając przy tym, że w rozpatrywanej sprawie tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła – przewidziany ustawą o broni i amunicji (art. 15h) tryb odwoławczy dotyczący czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej, zaś ostateczne orzeczenia lekarskie, jakkolwiek – co oczywiste – podlegają ocenie, to jednak nie podlegają – co należy podkreślić – weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń lub cofnięcie takiego pozwolenia (zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 3293/19). Wobec wskazanych odrębności nie jest więc możliwe – jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1411/20) – podważanie ostatecznych i wiążących orzeczeń lekarskich i psychologicznych przez przeprowadzenie innego dowodu na okoliczność stanu zdrowia osoby dysponującej pozwoleniem na broń (por. wyroki NSA z dnia: 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20; 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17; 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11; 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04; 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1943/13; zob. również wyrok z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1615/07). Wobec istoty oraz logiki rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przywołanych przepisów prawa, które – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, w tym zwłaszcza w świetle ustanowionych na ich gruncie odrębności – motywowane były przedmiotem regulacji ustawy o broni i amunicji, a co za tym idzie potrzebą zapewnienia rzetelnej i profesjonalnej oceny odnośnie do aktualizacji określonych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2-4 wymienionej ustawy przesłanek wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń – które najogólniej rzecz ujmując odnoszą się do uzasadnionych względami bezpieczeństwa psychofizycznych zdolności do dysponowania bronią – nie ma więc podstaw, aby twierdzić, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zwłaszcza, gdy w korespondencji do przedstawionych argumentów, wobec treści oraz funkcji art. 15h ustawy o broni i amunicji podkreślić również, że wniosku przeciwnego nie uzasadnia teza o istnieniu "[...] rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w I, jak i II instancji [...]". Istota oraz funkcje odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego i uzyskanie w trybie odwoławczym – służącym weryfikacji i zmianie pierwotnie wydanego orzeczenia – orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego o walorze ostatecznym (art. 15h ust. 7 przywołanej ustawy) powoduje, że eksponowany przez stronę argument z istnienia rozbieżności między tymi orzeczeniami nie jest trafny. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Jednocześnie, w odpowiedzi na wniosek o zainicjowanie – w zakresie w nim wskazanym – postępowania, o którym jest mowa w art. 193 Konstytucji RP lub postępowania, o którym stanowi art. 187 p.p.s.a., w świetle przedstawionych argumentów należało stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie wyłoniła się kwestia konstytucyjności regulacji prawnej stanowiącej podstawę wydania kontrolowanej decyzji, ani też nie ujawniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.