II GSK 2500/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2336/20 w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 sierpnia 2020 r. nr DT-II.Z.506858.415.2020.10.amor w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2336/20, oddalił skargę J.C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 sierpnia 2020 r., nr DT-II.Z.506858.415.2020.10.amor w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. I W dniu 18 listopada 2019 r. pod numerem Z.506858 został zgłoszony do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) przez J.C.(dalej: skarżący, zgłaszający) słowny znak towarowy "AKADEMIA DERMATOSKOPII" przeznaczony do oznaczania usług w klasach: 41: kształcenie; rozrywka; działalność kulturalna; 44: usługi medyczne. Decyzją z dnia 25 marca 2020 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 129¹ ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 286 ze. zm.; dalej: p.w.p.) - odmówił udzielenia prawa ochronnego na ww. znak towarowy. Powodem odmowy udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy było stwierdzenie przez Urząd Patentowy, iż przedmiotowe oznaczenie stanowiące wyrażenie AKADEMIA DERMATOSKOPII w postaci słownej, jako samodzielne oznaczenie, nie posiada zdolności odróżniającej względem usług nim sygnowanych. Na skutek wniosku zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy - Urząd Patentowy decyzją z dnia 31 sierpnia 2020 r. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 25 marca 2020 r. Urząd Patentowy dokonując powtórnej oceny zdolności odróżniającej zgłoszonego oznaczenia uznał, że zgłoszony znak stanowiący zestawienie słów "AKADEMIA DERATOSKOPII", w odniesieniu do zgłoszonych usług stanowi oznaczenie informacyjne, opisowe. Pierwsze słowo "akademia" - oznacza "wyższą uczelnię; instytucja skupiająca wybitnych uczonych lub artystów, oficjalną uroczystość zorganizowana z okazji jakiegoś święta", natomiast "dermatoskopia" to med. badanie diagnostyczne skóry pod powiększeniem (ok. dziesięciokrotnym), przy użyciu specjalnego sprzętu — dermatoskopu. Zatem bez wątpienia przedmiotowe oznaczenie przekazuje treść o wyższej uczelni czy placówce naukowej, związanej z badaniami skóry za pośrednictwem urządzenia jakim jest dermatoskop. Zatem odbiorcy zgłoszonych usług, do których kierowana jest oferta zgłaszającego, a więc osoby borykające się z problemami skóry, niezależnie od wieku, płci czy statusu majątkowego, jak również osoby wywodzące się ze środowiska medycznego bez większego problemu zrozumieją omawiane oznaczenie poprawnie, jako określenie usług świadczonych za pośrednictwem placówki naukowej, uczelni w zakresie dziedziny jaką jest dermatoskopia. Opisowość zgłoszonego oznaczenia wynika z uwzględnienia informacji o cechach, właściwościach czy funkcjach jakie przekazuje dane określenie/słowo względem sygnowanego nim towaru czy usługi. Zatem Urząd nie widzi trudności w rozumieniu treści, jakie przekazuje oznaczenie AKADEMIA DERMATOSKOPII, gdzie oba słowa tworzą razem jednoznaczny zwrot, informujący o rodzaju i miejscu świadczonych usług. Biorąc więc pod uwagę, iż zgłoszone usługi to kształcenie, rozrywka, działalność kulturalna, oraz usługi medyczne. Oznaczenie AKADEMIA DERMATOSKOPII w jasny i zrozumiały sposób wskazuje na miejsce gdzie można się dokształcać i szkolić w zakresie specjalizacji, jaką jest dermatoskopia. Należy przy tym wskazać, iż usługi związane z kształceniem, działalność kulturalna oraz usługi medyczne, należy uznać za bezpośrednio związane z miejscem świadczenia (akademia) oraz tematyką (dermatoskopia), gdyż stanowią one jedne z podstawowych zadań uczelni i placówek edukacyjnych, do których należy zaliczyć również akademię. Natomiast w przypadku usług obejmujących rozrywkę to stanowią one usługi dodatkowe, uzupełniające które to tego typu placówki świadczą, np. w postaci koncertów, przedstawień itp. W związku z powyższym trudno dostrzec w omawianym oznaczeniu jakiekolwiek cechy dystynktywne. Wręcz przeciwnie, oba słowa razem stanowią zwrot informacyjny i opisowy. Biorąc więc pod uwagę treść art. 120 ust. 1 p.w.p. przedmiotowe oznaczenie nie spełnia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest funkcja pochodzenia. Dlatego też Urząd Patentowy uznał, że przedmiotowe oznaczenie jako samodzielne, nie jest w stanie pełnić funkcji identyfikatora gospodarczego pochodzenia. Nie zawierając żadnej grafiki czy elementów fantazyjnych, odbiorcy do których kierowane są usługi zgłaszającego, nie będą w stanie tylko po oznaczeniu słownym AKADEMIA DERMATOSKOPII, powiązać ich ze zgłaszającym, co jest podstawową funkcją znaku towarowego. Przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej nie pozwalają na monopolizację oznaczeń nie mogących identyfikować przedsiębiorców, a pełniących na rynku jedynie szeroko pojętą funkcję informacyjną. A taki przykład mamy w omawianej sprawie, gdzie oznaczenie AKADEMIA DERMATOSKOPII w postaci słownej przekazuje informacje o miejscu i tematyce świadczenia usług. W interesie publicznym jest bowiem, aby wszystkie oznaczenia, które mogą służyć w obrocie do opisywania cech towarów lub usług, dla których znak został zgłoszony, pozostawały wolne dla wszystkich przedsiębiorców. W związku z powyższym Urząd Patentowy stwierdził w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowe oznaczenie w odniesieniu do zgłoszonych usług stanowi oznaczenie pozbawione zdolności odróżniającej, będąc przy tym oznaczeniem informacyjnym i opisowym. WSA w Warszawie oddalając skargę zgłaszającego podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że słowny znak "AKADEMIA DERMATOSKOPII" nie posiada zdolności odróżniającej z uwagi na jego informacyjny/opisowy charakter. WSA wyjaśnił, że stosownie do art. 129¹ ust. 1 pkt 2, 3 i 4 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone (pkt 2); składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności; (pkt 3), składa się wyłącznie z elementów, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych (pkt 4). Następnie Sąd I instancji podkreślił, że prawo własności przemysłowej nie określa zdolności odróżniającej w sposób pozytywny. Zawiera jednak dwie wskazówki co do kryteriów, według których należy dokonywać jej oceny. Są nimi konieczność oceny znaku z punktu widzenia towaru i warunków obrotu. Tak więc dostateczne znamiona odróżniające tkwiące w formie przedstawieniowej znaku (w jego formie i treści) należy odnieść do towaru, bądź usługi, dla których znak jest przeznaczony. Zdolność odróżniająca ma charakter konkretny. Ocenia się ją zawsze dla konkretnego znaku ze względu na konkretny towar, dla którego zastrzega się znak. Poza tym - przy dokonywanej ocenie - należy uwzględnić zwykłe warunki obrotu, a więc aktualną możliwość pełnienia przez znak funkcji wskazywania na pochodzenie towaru. Forma przedstawieniowa znaku musi być na tyle charakterystyczna, aby identyfikować towar. Poza tym powinna zapewnić nabywcy możliwość dokonania wyboru towaru według niej, bez konieczności ustalenia pochodzenia towaru drogą okrężną np. poprzez szukanie na towarze nazwy producenta. Zdaniem Sądu I instancji, wskazaną wyżej metodę badania, czy zgłoszony znak ma charakter odróżniający, zastosował Urząd Patentowy w niniejszej sprawie. Organ ocenił bowiem zdolność odróżniającą oznaczenia "AKADEMIA DERMATOSKOPII" w kontekście sygnowanych nim usług i prawidłowo ustalił, że w stosunku do wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji usług zawartych w klasach 41 i 44, słowne oznaczenie "AKADEMIA DERMATOSKOPII" jest oznaczeniem niedystynktywnym, mogącym wskazywać na przedmiot tychże usług. Prawidłowo zatem uznał, że zgłoszony znak ma charakter opisowy, albowiem sygnowanie zgłoszonym znakiem usług z klas 41 i 44 będzie stanowić przekaz o związku znaczeniowym nakładanego na te usługi oznaczenia. Oceniając znaczenie słów "akademia" oraz "dermatoskopia" UP prawidłowo podniósł, że zgłoszone słowne oznaczenie nie posiada jakichkolwiek znamion fantazyjności, stanowi jedynie połączenie dwóch elementów, mających określone znaczenie (zarówno oddzielnie, jak i łącznie), niosące konkretną informację, w odniesieniu do usług przeznaczonych do oznaczenia przedmiotowym znakiem a nie o ich pochodzeniu. Zestawienie poszczególnych opisowych wyrazów przedmiotowego oznaczenia skutkuje nadal opisowością cech usług. Wskazuje bowiem na miejsce mające charakter placówki naukowej, związanej z badaniami skóry za pośrednictwem urządzenia jakim jest dermatoskop. Tymczasem, aby zgłoszone do UP oznaczenie mogło prawidłowo pełnić funkcję znaku towarowego, musi być na tyle fantazyjne by utrwalić w pamięci konsumenta więź łączącą sygnowany nim towar lub usługę z jego producentem. Powinno składać się z wyrażeń, które nie są powszechnie używane. Mogą to być wyrazy nowe lub wyrażenia składające się z kombinacji słów o pewnym stopniu pomysłowości. WSA w pełni zaakceptował konstatację organu, że przeciętny odbiorca, nie będzie odbierał przedmiotowego oznaczenia jako czyjegoś znaku towarowego, pozwalającego jednoznacznie zidentyfikować przedsiębiorcę od którego pochodzą towary i/lub usługi nim oznaczone, lecz jako oznaczenie opisowe pozostające bez związku z żadnym konkretnym podmiotem gospodarczym. Sąd I instancji również wskazał, że z akt wynika, że na rzecz skarżącego w Urzędzie Patentowym RP, został zarejestrowany znak towarowy słowno-graficzny "AKADEMIA DERMATOSKOPII dr J. C." o numerze Z.507838. Jednakże, jak można zauważyć, znak ten ma inny charakter niż sporne oznaczenie. Po pierwsze, jest to znak słowno-graficzny, po drugie jego warstwę słowną uzupełnia określenie dr J.C. W tak skomponowanym znaku, użyte w nim wyrażenie akademia dermatoskopii, nie determinuje zatem całościowego odbioru znaku jako znaku opisowego. Reasumując WSA stwierdził, że w zakresie posiadania przez znak pierwotnej zdolności odróżniającej Urząd Patentowy zbadał sprawę należycie zaś wydane rozstrzygnięcie dokładnie uzasadnił. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), jak również art. 129¹ ust. 1 pkt 2, 3 i 4 p.w.p. II W skardze kasacyjnej zgłaszający zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. zaniechanie Sądu I instancji zbadania w pełnym zakresie zaskarżonej decyzji oraz zaniechanie w pełnym zakresie odniesienia się do argumentów skargi i zgromadzonych w sprawie dowodów (np. wydruku z wyszukiwarki Google pokazującego fantazyjny charakter połączenia słów AKADEMIA DERMATOSKOPII). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaniechał dokonania oceny zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego w świetle treści wszystkich argumentów strony. Treść uzasadnienia wyroku zawiera w dużej części powtórzenie stanowiska organu. Sąd nie powinien ograniczać się tylko do badania zarzutów skargi, lecz był obowiązany skontrolować całość zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem, czego nie uczynił, nie analizując przedmiotu skargi pod kątem licznych okoliczności, świadczących o pozyskaniu przez znak towarowy wtórnej zdolności odróżniającej. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby zaskarżony akt indywidualny zbadano w świetle całokształtu materiału dowodowego w aktach spraw oraz wszystkich argumentów strony, a nie tylko wybiórczo, to Sąd dostrzegłby prawdziwy stan rzeczy, a co za tym idzie rozstrzygnięcie Sądu I instancji byłoby odmienne i skarga zostałaby uwzględniona; b) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak dokonania ustaleń faktycznych wynikających z materiału w aktach sprawy, tj. pominięcie wynikających z argumentacji strony okoliczności, że pod szyldem AKADEMIA DERMATOSKOPII prowadzona jest na różnych polach działalność, która odbiorcom już jednoznacznie kojarzy się z tym konkretnym miejscem pod adresem W. [...] we W., a także pominięcie, że przykładowo z wydruku z wyszukiwarki Google pokazującego fantazyjny charakter połączenia słów AKADEMIA DERMATOSKOPII. Uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby zaskarżony akt indywidualny zbadano w świetle całokształtu materiału dowodowego w aktach sprawy i argumentów skarżącego, a nie tylko wybiórczo, to Sąd dostrzegłby prawdziwy stan rzeczy, a co za tym idzie rozstrzygnięcie Sądu I instancji byłoby odmienne i skarga zostałaby uwzględniona; c) niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkujące odmową uchylenia zaskarżonej decyzji (a tym samym naruszeniem zastosowanego bezpodstawnie art. 151 p.p.s.a.) poprzez wadliwe przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a co skutkowało wadliwym wnioskiem o braku spełnienia przesłanek z art. 130 p.w.p., pomimo naruszenia przedmiotowych przepisów przez organ administracyjny, które polegało na zaniechaniu przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego oraz zaniechaniu analizy całokształtu okoliczności sprawy przez Urząd Patentowy, a Sąd I instancji nie dostrzegł tych uchybień i bezzasadnie oddalił skargę ustalając w sprawie wadliwy i nieodpowiadający rzeczywistości stan faktyczny odnośnie spełnienia przez znak podstaw nabycia wtórnej zdolności odróżniającej, niniejszy punkt dotyczy zatem na zarzuceniu uchybień polegających na nie wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i jego dowolnej, wybiórczej ocenie, powodujących naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębionego zaufania obywateli do państwa, oraz oparciu się przez Sąd na jednostronnej i niewyczerpującej wszystkich istotnych zagadnień w sprawie, a w konsekwencji braku ustalenia, czy podnoszone przez stronę argumenty mogą, świadczyć albo o pierwotnym fantazyjnym charakterze zgłoszonego znaku towarowego, albo o spełnieniu przesłanek uregulowanych w art. 130 p.w.p.; d) niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (a tym samym naruszeniem zastosowanego bezpodstawnie art. 151 p.p.s.a.) i odmowę uchylenia decyzji organu pomimo istniejących przesłanek do uwzględnienia skargi w postaci naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej do WSA decyzji administracyjnej przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) oraz przepisów art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 i 4 p.w.p. z powodu bezpodstawnej odmowy uwzględnienia zgłoszenia znaku towarowego, pomimo, że znak towarowy posiada fantazyjny, niespotykany nigdzie indziej zestaw słów, jednoznacznie kojarzony z instytucją prowadzoną przez skarżącego, a nawet gdyby uznać, że takiego fantazyjnego charakteru nie posiada, to nabył wtórną zdolność odróżniającą w następstwie jego używania. 2) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 130 p.w.p. oraz art. 121 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) oraz przepisów art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 i 4 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawną odmowę udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny AKADEMIA DERMATOSKOPII, zgłoszony w dniu 18 listopada 2019 r. pod numerem Z.506858, pomimo, że znak towarowy posiada pierwotną zdolność odróżniającą z uwagi na nigdzie indziej niespotykane zestawienie słów, a nawet gdyby uznać, że tak nie jest, to przed datą zgłoszenia do Urzędu Patentowego znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów zgłaszający przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Ponadto autor skargi kasacyjnej wniósł o dopuszczenie następujących dowodów: - Biuletyn Polskiego Towarzystwa Onkologicznego Nowotwory tom 5 numer 4 rok 2020 str. 228 i 234 - na fakt powołania marki AKADEMIA DERMATOSKOPII w prasie, a więc powszechnej świadomości wyróżniającego i indywidualnego charakteru znaku AKADEMIA DERMATOSKOPII jako związanego z konkretnymi przedsięwzięciami z W.; - plan pierwszej konferencji z 2018 roku - na fakt powołania marki AKADEMIA DERMATOSKOPII w ulotce reklamowej, organizowania konferencji przez [...]i, udziału w konferencji wielu znanych w środowisku wykładowców oraz powiązania [...] z innymi firmami będącymi sponsorami lub partnerami konferencji; - plan drugiej konferencji z 2019 roku - na fakt powołania marki AKADEMIA DERMATOSKOPII w ulotce reklamowej, organizowania konferencji przez [...], udziału w konferencji wielu znanych w środowisku wykładowców oraz powiązania [...] z innymi firmami będącymi sponsorami lub partnerami konferencji; - plan trzeciej konferencji z 2020 roku - na fakt powołania marki AKADEMIA DERMATOSKOPII w ulotce reklamowej, organizowania konferencji przez [...], udziału w konferencji wielu znanych w środowisku wykładowców oraz powiązania [...] z innymi firmami będącymi sponsorami lub partnerami konferencji, w tym z firmą Z.; - plan czwartej konferencji z 2021 roku - na fakt powołania marki AKADEMIA DERMATOSKOPII w ulotce reklamowej, organizowania konferencji przez [...], udziału w konferencji wielu znanych w środowisku wykładowców oraz powiązania [...] z innymi firmami będącymi sponsorami lub partnerami konferencji; - cztery fotografie - na fakt organizowania konferencji przez [...], indywidualizacji znaku towarowego w materiałach promocyjnych, a także na fakt uczestnictwa w IV konferencji widocznego na zdjęciu w trakcie wykładu prof. J.M.; - trzy wydruki dotyczące aplikacji na smartfona - na fakt utworzenia w październiku 2018 r. przez skarżącego aplikacji na smartfona o nazwie "[...]", a więc używania tej aplikacji przez użytkowników i uzyskania przez zgłoszony w niniejszej sprawie znak wtórnej zdolności odróżniającej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Na wstępie przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok WSA w Warszawie oddalający skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP utrzymującą w mocy poprzednią decyzję tego organu o odmowie udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony przez skarżącego słowny znak towarowy AKADEMIA DERMATOSKOPII przeznaczony dla oznaczenia usług z klasy 41: kształcenie, rozrywka, działalność kulturalna oraz usług zawartych w klasie 44: usługi medyczne. Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej zarzut procesowy naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zawarty w pkt 1 lit. a petitum skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wówczas, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w nim (tj. postępowaniu sądowym) dowody, które zostały przez sąd pominięte względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I FSK 56/06). Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie jednak nie zachodzi. Skarga kasacyjna nie zarzuca, aby WSA rozpoznał sprawę z przekroczeniem jej granic. Natomiast autor skargi kasacyjnej zarzucił m.in., że Sąd I instancji zaniechał odniesienia się w pełnym zakresie do argumentów skargi. Wprawdzie norma art. 134 § 1 p.p.s.a. obliguje sąd do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze. Jednakże brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie podnosić - jak to uczynił autor skargi kasacyjnej - zaniechania odniesienia się do zgromadzonych w sprawie dowodów, czy wad uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., sformułowany w pkt 1 lit. b petitum skargi kasacyjnej. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Autor skargi kasacyjnej nie przywołał w skardze kasacyjnej żadnego argumentu, który mógłby podważyć dokonaną w ten sposób ocenę, a tym samym przemawiać na rzecz uwzględnienia analizowanego zarzutu. Natomiast w istocie autor skargi kasacyjnej polemizuje za pomocą tego zarzutu z oceną materiału dowodowego m.in. w zakresie wydruku z wyszukiwarki Google, znajdującego się w aktach sprawy, dokonaną przez Urząd Patentowy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. bowiem nie służy do zwalczania oceny i wniosków, jakie zostały wyprowadzone z materiału aktowego, lecz nakazuje sądowi pewne konkretne zachowania przy wyrokowaniu. Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 130 p.w.p. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego oraz zaniechania analizy całokształtu okoliczności sprawy przez Urząd Patentowy na okoliczność nabycia przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że rację ma Sąd I instancji, że skarżący w rozpoznawanej sprawie nie powoływał się na art. 130 p.w.p. i nie przedstawił dowodów w postępowaniu przed Urzędem Patentowym na okoliczność nabycia przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wtórna zdolność odróżniająca jest faktem podlegającym ocenie na podstawie dowodów, przy czym ciężar dowodu co do jej nabycia spoczywa na zgłaszającym, który powinien przedstawić dowody na jej istnienie (zob. pkt 2 tezy wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1815/14, CBOSA). Sąd I instancji prawidłowo zaznaczył, że powołanie się na wtórną zdolność odróżniającą zawsze wymaga przedstawienia dowodów odnoszących się do udziału w rynku znaku towarowego, intensywności, zasięgu geograficznego, czasu używania znaku towarowego, wyliczeniu i wykazaniu inwestycji poczynionych na promocję znaku, procentu odbiorców identyfikujących towary jako pochodzące od konkretnego przedsiębiorcy, opinii konsumentów czy właściwych izb gospodarczych (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1033/10). Naczelny Sąd Administracyjny nie może uwzględnić wniosku sformułowanego w skardze kasacyjnej o dopuszczenie szeregu dowodów, przy czym jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, dowody te zostały powołane na fakt nabycia przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej. Odnosząc się do tego wniosku należy zaznaczyć, że w świetle przepisów p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2326/13). Zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Kluczową przesłanką przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego jest wyjaśnienie istotnych wątpliwości związanych ze stanem faktycznym sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjny, który jest związany granicami skargi kasacyjnej, jest dopuszczalne jeżeli zostaną uwzględnione zarzuty procesowe dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny lub wadliwej oceny ustalenia tego stanu faktycznego przez sąd pierwszej instancji. Tylko w takim przypadku mogą pojawić się wyżej wymienione istotne wątpliwości, które należy wyjaśnić. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka jednak nie zaistniała. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, sformułowanych w pkt 1 lit. d oraz w pkt 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 130 oraz art. 121 i art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, należy stwierdzić, że są one niezasadne. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że zarzut sformułowany w pkt 1 lit. d petitum skargi kasacyjnej został nieprawidłowo oparty na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego i powinien być objęty podstawą kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno Sąd I instancji, jak i Urząd Patentowy właściwie zastosowali wskazane przez kasatora przepisy prawa materialnego w niepodważonych okolicznościach stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, że autor skargi kasacyjnej nie może skutecznie podważać ustaleń faktycznych i ich oceny dokonanych przez Urząd Patentowy, które sprowadzają się do podnoszenia przez kasatora fantazyjnego charakteru zgłoszonego oznaczenia z uwagi na niespotykane zestawienie słów "AKADEMIA DERMATOSKOPII" – poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego nie może bowiem polegać na wadliwym, kwestionowanym przez stronę ustaleniu faktu i jego oceny (por. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2037/13; z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 729/12). Taka polemika skarżącego kasacyjnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. Wypada w tym miejscu zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym podnoszenie niewłaściwego zastosowania norm prawa materialnego. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.