II GSK 2569/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. K. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2025 r. sygn. akt II GSK 2569/21 w zakresie odrzucenia wniosku o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K. wydane w sprawie ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 244/21 w sprawie ze skargi S. K. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 30 lipca 2020 r. nr XXII/551/20 w przedmiocie pobierania opłat za parkowanie postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 244/21 oddalił skargę S.K. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 30 lipca 2020 r. w przedmiocie pobierania opłat za parkowanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. K. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z dnia 25 lutego 2025 r. wyznaczono termin posiedzenia w sprawie ww. skargi kasacyjnej o sygn. akt II GSK 2569/21 na dzień 29 maja 2025 r. w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas, sędzia NSA M. K., sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) oraz sędzia zastępca – sędzia NSA Małgorzata Korycińska. Pismem z dnia 14 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł o zbadanie spełnienia przez sędziego NSA M. K. wymogów niezawisłości i bezstronności w trybie art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: p.u.s.a.). Postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek skarżącego wskazując jako podstawę orzeczenia art. 5a § 6 i § 18 p.u.s.a. w zw. z art. 197 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Pismem z dnia 21 maja 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 5a § 1 p.u.s.a. dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, przy uwzględnieniu dalszych wymienionych w § 1 tego przepisu okoliczności. Badania dokonuje się na wniosek strony skarżącej lub uczestnika postępowania na prawach strony (art. 5a § 3 p.u.s.a.). W art. 5a § 5 p.u.s.a. określono wymogi wniosku, natomiast stosownie do art. 5a § 6 p.u.s.a. wniosek niespełniający wymagań, o których mowa w § 5 podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia braków formalnych. Odrzuceniu podlega również wniosek złożony po terminie albo z innych przyczyn niedopuszczalny. W kolejnych jednostkach redakcyjnych art. 5a p.u.s.a określono procedurę merytorycznego rozpoznania wniosku oraz postępowanie odwoławcze, wskazując zarówno sąd właściwy do jego rozpoznania, jak i skład rozpoznający wniosek oraz sposób jego wyłonienia. W przypadku rozpoznania wniosku przez Naczelny Sąd Administracyjny, jego rozpoznanie następuje w składzie 5 sędziów losowanych spośród całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 5a § 10 p.u.s.a.). Natomiast zażalenie na postanowienie wydane na skutek rozpoznania wniosku Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym w składzie 7 sędziów losowanych spośród całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 5a § 17 p.u.s.a.). Z art. 5a § 10, § 15 i § 16 p.u.s.a. wprost wynika, że zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie w przypadku merytorycznego rozpoznania wniosku (oddalenia wniosku lub też jego uwzględnienia poprzez wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy). Przepisy regulujące procedurę rozpoznawania wniosku, dodane art. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1259), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek wniosku odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów o zażaleniu (art. 5a § 18 p.u.s.a.). Skoro zatem ustawodawca w art. 5a p.u.s.a. nie uregulował procedury związanej z odrzuceniem wniosku, to mocą przywołanego art. 5a § 18 tej ustawy w omawianym zakresie należy odpowiednio stosować przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec braku regulacji odnoszącej się do składu sądu odrzucającego wniosek w omawianym zakresie, zastosowanie powinien mieć art. 16 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia: 30 listopada 2023 r., sygn. akt I GSK 878/17; 20 września 2022 r., sygn. akt II GSK 1396/22). Treść art. 194 § 1 p.p.s.a. wskazuje zaś jednoznacznie, że zaskarżalne są wyłącznie postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Od postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje zażalenie – a tym samym mocą art.168 § 1 p.p.s.a. stają się one prawomocne z chwilą ich wydania. Z przedstawionych powodów, w oparciu o art. 168 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. i art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.