II GSK 958/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant asystent sędziego Wojciech Pach po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 870/22 w sprawie ze skargi [...] na akt Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 kwietnia 2022 r. nr IG-BD.8022.1.84.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego na rzecz [...] 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 870/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] (skarżąca, strona skarżąca) na akt Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego (Marszałek, organ) z dnia 19 kwietnia 2022 r., nr IG-BD.8022.1.84.2022, w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu, stwierdził nieważność zaskarżonego aktu oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej 797 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku. Pismem z dnia 8 grudnia 2021 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] (Nadleśniczy, wnioskodawca) zwrócił się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] (ZDW) o prawidłowe zabezpieczenie wyjazdu z posesji Nadleśnictwa na drogę wojewódzką nr [...] na wysokości słupka kilometrowego [...]. W uzasadnieniu pisma wskazano, że przy włączaniu się do ruchu widoczność jest mocno ograniczona po prawej stronie (od strony stacji paliw) z uwagi na parkujące tam pojazdy ciężarowe, w wąskiej zatoce bezpośrednio sąsiadującej z wyjazdem od Nadleśnictwa. Pojazdy te zatrzymują się na krawędzi jezdni, co powoduje ograniczenie widoczności dla osób włączających się do ruchu. Pismem z dnia 20 grudnia 2021 r. ZDW przekazał ww. pismo organowi, wyjaśniając, że obszar wyjazdu z posesji wnioskodawcy został w latach ubiegłych zabezpieczony przez ZDW Rejon Dróg Wojewódzkich w [...] słupkami blokującymi U-12c uniemożliwiającymi parkowanie pojazdów w bezpośrednim otoczeniu zjazdu, a wskazane miejsce obecnego parkowania pojazdów ciężarowych nie stanowi parkingu, lecz jest pasem ruchu (zjazdem) do stacji paliw. Do pisma dołączono mapę obrazującą schemat ówczesnej organizacji ruchu. Pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. organ poinformował Nadleśniczego, że miejsce wskazane przez niego jako "zatoczka parkingowa" nie stanowi parkingu, lecz pas ruchu (zjazd) do stacji paliw, a obszar wyjazdu z posesji Nadleśnictwa został zabezpieczy słupkami blokującymi U-12 uniemożliwiającymi parkowanie pojazdom w bezpośrednim otoczeniu zjazdu. Pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. Nadleśniczy wniósł o przeprowadzenie wizji lokalnej z jego udziałem na potwierdzenie, że zjazd do stacji paliw jest bardzo często wykorzystywany jako zatoka parkingowa. Pismem z dnia 21 stycznia 2022 r. ZDW poinformował organ, że w dniu 20 stycznia 2022 r. przeprowadził komisyjnie wizję lokalną, która potwierdziła możliwość występowania ograniczonej widoczności drogi głównej w przypadku parkowania pojazdów ciężarowych. Do pisma dołączono mapę drogi wojewódzkiej nr [...] na badanym odcinku. Pismem z dnia 1 kwietnia 2022 r. przekazano do zatwierdzenia dołączony projekt zmiany stałej organizacji ruchu. Marszałek opisanym na wstępie aktem z dnia 19 kwietnia 2022 r., działając na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.) i § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (rozporządzenie z 23.09.2003), zatwierdził ww. projekt stałej organizacji ruchu dotyczący ustawienia słupków blokujących U-12c w obrębie wjazdu na stację paliw w [...], ul. [...] przy drodze wojewódzkiej nr [...]. Na powyższy akt skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła strona skarżąca, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego § 8 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 1 oraz w zw. z § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 23.09.2003 poprzez nieodrzucenie projektu organizacji ruchu, mimo że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego jest niezgodna z potrzebami społeczności lokalnej, a także nieefektywna, bowiem stwarza zagrożenie w ruchu drogowym, zamiast je eliminować. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca na wstępie wskazała, że nieruchomość zabudowana stacją paliw, stanowiąca przedmiot przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego (przy czym budynek stacji paliw stanowi jej własność), znajduje się bezpośrednio przy granicy pasa drogi wojewódzkiej nr [...]. Następnie wskazała, że zaskarżony akt został wydany bez wnikliwej analizy w zakresie skutków wprowadzenia nowej organizacji ruchu oraz bez należytego uzasadnienia. Organ nie przeprowadził analizy rodzaju pojazdów korzystających ze zjazdu, a co więcej – zaskarżony akt nie zawiera uzasadnienia, w tym nie wskazuje, jaką liczbę słupków blokujących należy ustawić i dlaczego wybrano taką, a nie inną ich liczbę. Organ nie wyjaśnił ponadto, dlaczego posadowiono aż 15 słupków i czy taka ich liczba była konieczna do rozwiązania potencjalnego problemu parkowania na pasie drogowym, nie wskazał też, na czym ma polegać poprawa bezpieczeństwa ruchu w stosunku do stanu dotychczasowego, oraz nie rozważył, czy rozwiązanie problemu niedozwolonego parkowania pojazdów nie spowoduje innego problemu - blokowania przeciwnego pasa jezdni, gdy użytkownicy drogi będą chcieli skręcić na teren stacji benzynowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W motywach swojego stanowiska Marszałek wskazał, że konieczność wprowadzenia zmian w organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] spowodowana była wnioskiem Nadleśnictwa dotyczącym konieczności zapewnienia bezpiecznego wjazdu na jego posesję. Początkowo wyjazd z posesji wnioskodawcy został zabezpieczony słupkami blokującymi U-12 uniemożliwiającymi parkowanie pojazdom w bezpośrednim otoczeniu zjazdu. Wobec nieskuteczności tych działań Nadleśnictwo po raz kolejny wystąpiło o zmianę organizacji ruchu przy wjeździe na posesję, ponieważ zjazd na stację paliw często był wykorzystywany jako zatoka parkingowa. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze, organ wskazał, że przepisy prawa nie wymagają w przedmiotowej sprawie uzgodnień ze stroną skarżącą co do przyczyny montażu słupków oraz celu, jakiemu miałby służyć. Organ zastrzegł równocześnie, że brak takich uzgodnień nie jest równoznaczny z dowolnością rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie wykazała, że zatwierdzenie stałej organizacji ruchu wpływa na bezpieczeństwo ruchu w sąsiedztwie stacji paliw. Marszałek stwierdził również, że zmniejszenie sprzedaży jest instrumentalnym argumentem strony skarżącej, który nie został poparty dowodem wskazującym na związek przyczynowo-skutkowy ze zmianą organizacji ruchu. Funkcje uzasadnienia zmian organizacji ruchu pełni natomiast dokumentacja projektowa związana ze zmianą organizacji ruchu. Organ podkreślił, że zatwierdzenie organizacji ruchu nie stanowi decyzji i nie ma wymogów formalnych właściwych dla takiego aktu. III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie opisanym na wstępie wyrokiem stwierdził nieważność zaskarżonego aktu oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej 797 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji na wstępie stwierdził, że w części opisowej projektu stałej zmiany organizacji ruchu wskazano, iż z uwagi na postój pojazdów ciężarowych w obrębie zjazdu publicznego, co powoduje brak zapewnienia minimalnej widoczności (L2), projektuje się ustawienie słupków blokujących U-12c w lokalizacji wskazanej w planie sytuacyjnym. Słupki ustawić należy w odległości 1 m od krawędzi pasa ruchu i 1,5 m od siebie (w osiach). Powołując się na treść pkt. 5.5 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (rozporządzenie z 3.07.2003), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że opis projektowanej organizacji ruchu przewiduje inną niż w treści przywołanego rozporządzenia lokalizację i funkcję słupków U-12c. Rozporządzenie w załączniku nr 4 przewiduje szereg zróżnicowanych urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, określając ich parametry techniczne i funkcje, m.in.: urządzenia optycznego prowadzenia ruchu (załącznik 4, pkt 2), czynne urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (załącznik 4, pkt 7). Istnieje zatem możliwość dostosowania typu urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego do potrzeb organizacji ruchu. Organ zarządzający ruchem w myśl § 8 ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia musi weryfikować, czy projekt organizacji ruchu jest zgodny z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Brak takiej zgodności jest obligatoryjną przesłanką odrzucenia projektu organizacji ruchu. Sytuacja niezgodności projektu organizacji ruchu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego nie pozostawia organowi "marginesu oceny", lecz obliguje do zakwestionowania projektu organizacji ruchu. W kontekście powyższego WSA w Olsztynie wskazał, że na żadnym etapie postepowania związanego z przygotowaniem i zatwierdzeniem zmiany stałej organizacji ruchu w ciągu drogi wojewódzkiej nr 545 nie wyjaśniono, czy projektowana infrastruktura drogowa (słupki blokujące U-12c) może być zastosowana, jak również czy sposób jej umiejscowienia jest zgodny z przepisami prawa. Treść punktu 5.5 załącznika nr 4 do rozporządzenia z 3.07.2003 wskazuje zaś, ze funkcja i zastosowanie urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (słupków U-12c) jest inna niż przewidziana w zatwierdzonym projekcie organizacji ruchu. Organ nie starał się nawet, jak stwierdził Sąd, wyjaśnić, czy wykorzystanie urządzeń infrastruktury drogowej niezgodnie z ich przeznaczeniem wynikającym z rozporządzenia z 3.07.2003 "nie poskutkuje wystąpieniem zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego". Sąd przyjął, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła jedna z przesłanek obligatoryjnego odrzucenia projektu stałej organizacji ruchu wynikająca z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 3.07.2003. Sąd Wojewódzki, wskazując na § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia 3.07.2003, stwierdził nadto, że organ nie udokumentował, aby przed zatwierdzeniem projektu zmiany organizacji ruchu zostały zbadane potrzeby społeczności lokalnej, do której zalicza się także strona skarżąca. Ingerencja w jej uprawnienie do korzystania z prawa użytkowania wieczystego może nastąpić, jednak, aby pozostała zgodna z prawem, musi być uczyniona w interesie publicznym. Ograniczenie takie musi być potrzebne społeczności lokalnej i proporcjonalne, powinno ważyć racje wszystkich zainteresowanych podmiotów. Tymczasem w kontrolowanej sprawie, przed wydaniem zaskarżonego aktu, nie wyjaśniono efektywności projektowanej organizacji ruchu i nie wykonano jakiejkolwiek analizy skutków ustawienia słupków U-12c. Analiza dotycząca umieszczenia słupków i zmiany organizacji ruchu ograniczyła się do rozpoznania przyczyn wprowadzonych zmian, pominięto jednak analizę ewentualnych konsekwencji. Tym samym organ nie ocenił, czy wprowadzone zmiany poprawią, czy też - odwrotnie - pogorszą bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jak następnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, wpływ zmian organizacji ruchu na bezpieczeństwo ruchu winien został ustalony przez organ, a ustalenia w tym zakresie powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu aktu zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu lub w aktach sprawy. Jak stwierdził Sąd, organ w sposób niedostateczny ocenił zgodność projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należało do jego obowiązków stosownie do § 8 ust. pkt 2 rozporządzenia z 23.09.2003. Wobec uznania stwierdzonych powyżej naruszeń prawa za istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność zaskarżonego aktu na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia z 23.09.2003 polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, że projekt organizacji ruchu będący przedmiotem niniejszej sprawy jest niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego; 2) § 8 ust. 6 rozporządzenia z 23.09.2003 r. polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, że projekt organizacji ruchu będący przedmiotem niniejszej sprawy winien być oceniany pod kątem, czy zmiana organizacji ruchu odpowiada potrzebom społeczności lokalnej i oceny efektywności projektowanych zmian; 3) pkt. 5.5 załącznika nr 4 do rozporządzenia z 3.07.2003 poprzez jego błędną interpretację i uznanie (także w sprzeczności ze stanem faktycznym w sprawie) za niewłaściwe zastosowanie urządzeń bezpieczeństwa ruchu - słupków U-12c; 4) pkt. 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia z 3.07.2003 r. poprzez nieuwzględnienie jego treści przy wykładni zapisu pkt 5.5. załącznika nr 4 rozporządzenia z 3.07.2003. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. V. Stanowisko strony przeciwnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna została oddalona, albowiem zaskarżony wyrok – pomimo częściowo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu. 2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych. 4. Dokonując całościowej oceny zasadności podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że – niezależnie od ich wad konstrukcyjnych (utożsamienie wady wykładni z wadą zastosowania prawa materialnego – zob. zarzuty nr 1-3 wskazane w petitum skargi kasacyjnej) – bazują one na zasadniczo błędnych założeniach interpretacyjnych, natomiast uwzględnienie zarzutu nr 2 nie miało wpływu na wynik sprawy, co oznacza, że przeprowadzona w ramach niniejszej weryfikacji kasacyjnej eliminacja wadliwych rozważań Sądu a quo jest wystarczająca do oddalenia skargi kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie jako organ zarządzający ruchem na drogach wojewódzkich (art. 10 ust. 4, z zastrzeżeniem ust. 6, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym/u.p.r.d.) miał obowiązek – zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r. poz. 784; "rozp.23.09.2002") – wydania aktu o odrzuceniu przedłożonego projektu organizacji ruchu ze względu jego niezgodność z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Powyższa niezgodność wynikała z naruszenia przepisów regulujących warunki umieszczania na drogach urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego w zakresie urządzeń zabezpieczających ruch pieszych i rowerzystów w postaci słupków blokujących oznaczonych symbolem "U-12c". Zgodnie z § 1 pkt 4 w zw. z pkt 1 (akapit 4) załącznika nr 4 ("Szczegółowe warunki techniczne dla urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach") do wydanego na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.r.d. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2311 ze zm.; "rozp.3.07.2003") do zabezpieczania powierzchni przeznaczonych dla pieszych i rowerzystów lub w celu separacji ruchu lokalnego od tranzytowego stosuje się: separatory; azyle prefabrykowane lub wbudowane na stałe; balustrady, poręcze i barieroporęcze; ogrodzenia segmentowe i łańcuchowe; kładki dla pieszych; słupki metalowe lub z tworzywa sztucznego w formie prostej lub ozdobnej. Z treści pkt 5.1 akapit 1 w zw. z pkt 5.5 akapit 1 załącznika nr 4 do rozp.3.07.2003 wynika jednak, że tzw. słupki blokujące (U-12c) stosuje się jedynie w celu wyeliminowania lub ograniczenia niebezpieczeństw, na jakie narażony jest pieszy lub rowerzysta korzystający z drogi i obiektów przy niej położonych, przez niedopuszczanie ("w celu niedopuszczenia") do wjeżdżania pojazdów na chodniki lub ciągi piesze albo rowerowe, umieszczając je "na wszystkich drogach i w ich obrębie, na większości obiektów leżących w ciągu tych dróg, kładkach dla pieszych, ciągach pieszych oddzielonych od jezdni, przy ścieżkach rowerowych przebiegających przez obiekty inżynierskie itp." (pkt 5.5. akapit 2 zdanie 3). W związku z powyższym brak jest podstaw do twierdzenia, że urządzenie zabezpieczające ruch pieszych i rowerzystów (pkt 5 załącznika nr 4 do rozp.3.07.2003) w postaci tzw. słupków blokujących (pkt 5.5 załącznika nr 4 do rozp.3.07.2003) może zostać zastosowane w innych celach niż wyeliminowanie lub ograniczenia niebezpieczeństw, na jakie narażony jest pieszy lub rowerzysta korzystający z drogi i obiektów przy niej położonych (pkt 5.1 akapit 1), przez niedopuszczanie do wjeżdżania pojazdów na chodniki lub ciągi piesze albo rowerowe (pkt 5.5 akapit 1). Nie zasługiwał również na uwzględnienie bliżej niesprecyzowany i niedookreślony pogląd skarżącego kasacyjnie organu (zarzut nr 4), że "przy wykładni zapisu pkt 5.5. załącznika nr 4 rozporządzenia z 3.07.2003" należało uwzględnić pkt 1 tego załącznika. Pomijając już bowiem, że w treści analizowanego zarzutu nie określono numeru akapitu pkt 1 załącznika nr 4, który miał zostać poddany błędnej wykładni, trzeba wskazać, że ogólne postanowienie (pkt 1 akapit 1 załącznika nr 4), iż podstawowym celem stosowania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego jest "ochrona życia i w ograniczonym zakresie także mienia uczestników ruchu i osób pracujących na drodze, a w niektórych przypadkach także użytkowników terenów przyległych", podlega konkretyzacji i dookreśleniu w zakresie szczegółowych celów i rodzajów urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego przeznaczonych do ich realizacji nie tylko w dalszych akapitach tego punktu (np. akapit 3: "Urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego stosuje się w celu: - optycznego prowadzenia ruchu, ...."; akapit 4: "Do optycznego prowadzenia ruchu stosuje się: - słupki prowadzące,..."), lecz także w kolejnych punktach załącznika nr 4 (zob. np. pkt 5 –"Urządzenia zabezpieczające ruch pieszych i rowerzystów"; pkt 5.1 "Zasady ogólne", akapit 1: "Urządzenia zabezpieczające stosuje się w celu..."; pkt 5.5 Słupki blokujące, akapit 1: "W celu niedopuszczenia do..."). Jeżeli więc właściwy organ zarządzający ruchem na drogach publicznych zatwierdza projekt stałej organizacji ruchu polegający na ustawieniu słupków blokujących (U-12c), o których mowa w pkt 5.5 załącznika nr 4 do rozp.3.07.2003, w celach i miejscach innych niż określone w ww. przepisie, to akt ten narusza w sposób bezpośredni wynikający z § 8 ust. 5 pkt 2 rozp.23.09.2002 obowiązek odrzucenia tego rodzaju projektu w związku z jego niezgodnością z pkt 5.1. i 5.5. załącznika nr 4 do rozp.3.07.2003. W razie stwierdzenia przesłanki obligatoryjnego odrzucenia projektu, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 2 rozp.23.09.2002, właściwy organ zarządzający ruchem na drogach publicznych nie ma natomiast obowiązku dalszej analizy przesłanek fakultatywnego odrzucenia (§ 8 ust. 6 rozp.23.09.2002), gdyż zaistnienie przesłanki obligatoryjnego odrzucenia stanowi konieczną i wystarczającą podstawę do odrzucenia przedłożonego projektu. Wyrażając w tym zakresie odmienny pogląd, Sąd Wojewódzki dokonał wadliwej wykładni przepisów § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozp.23.09.2002, co jednak – jak już stwierdzono – nie miało wpływu na prawidłowość zaskarżonego wyroku. Ponieważ z niepodważonego skutecznie stanu faktycznego sprawy, przyjętego za podstawę orzekania w zaskarżonym wyroku, oraz z przeprowadzonej wyżej wykładni weryfikacyjnej wynika, że objęty kontrolowanym aktem z dnia 19 kwietnia 2022 r. projekt stałej organizacji ruchu naruszył § 8 ust. 5 pkt 2 rozp.23.09.2002 przez niewykonanie obowiązku odrzucenia tego rodzaju projektu w związku z jego niezgodnością z pkt 5.1. i 5.5. załącznika nr 4 do rozp.3.07.2003, dlatego na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. należało stwierdzić jego nieważność. 5. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 2 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądzeniu od skarżącego kasacyjnie organu na rzecz strony skarżącej kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. ----------------------- 2