II GZ 240/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 235/26 w zakresie odrzucenia skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2025 r. nr KOC/5390/Ru/25 w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 235/26, odrzucił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2025 r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2026 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 9 lutego 2026 r., a zatem termin na uiszczenie wpisu od skargi upływał w dniu 16 lutego 2026 r. Jak wynika z informacji udzielonej w dniu 26 lutego 2026 r., w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy, wobec czego siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie. Z tych względów, WSA odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M.B., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przyjęcie, że termin do uiszczenia wpisu nie rozpoczął biegu z uwagi na brak doręczenia wezwania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarżący został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i uchybił terminowi do jego opłacenia, podczas gdy w przesyłce doręczonej skarżącemu w dniu 9 lutego 2026 r. znajdowała się jedynie odpowiedź na skargę i nie było tam wezwania do uiszczenia wpisu ani zarządzenia o wezwaniu do zapłaty. W uzasadnieniu zażalenia skarżący potwierdził, że w dniu 9 lutego 2026 r. otrzymał przesyłkę z Sądu, jednakże w jej zawartości znajdował się jedynie odpis odpowiedzi na skargę sporządzony przez organ wraz z załącznikami. W otrzymanym pakiecie dokumentów brak było odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz stosownego pouczenia. Zdaniem wnoszącego zażalenie, skoro w doręczonej mu przesyłce brak było dokumentu wezwania do zapłaty, procesowa czynność doręczenia wezwania nie została dokonana skutecznie. Tym samym siedmiodniowy termin na uiszczenie opłaty, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a., nie mógł rozpocząć swojego biegu. Skarżący pozostawał w przekonaniu, że jedyną czynnością, jakiej musi dokonać na tym etapie, jest zapoznanie się z odpowiedzią na skargę i ewentualne złożenie repliki, co też uczynił w piśmie z dnia 18 lutego 2026 r. Strona stwierdziła, że o rzekomym wezwaniu do zapłaty dowiedziała się dopiero z treści zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi. W jego ocenie, odrzucenie skargi nastąpiło na skutek błędu technicznego przy pakowaniu korespondencji w sądzie, wobec czego zażalenie jest w pełni uzasadnione. Skarżący zadeklarował gotowość do uiszczenia wpisu niezwłocznie po otrzymaniu prawidłowego wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Jednocześnie w myśl art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową, którą stosownie do treści art. 212 § 1 p.p.s.a. jest właśnie wpis, należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wspomniany art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przepisy te składają się na regulację, zgodnie z którą strona wnosząca skargę do sądu administracyjnego jest obowiązana uiścić od niej wpis sądowy. Zaniedbanie tego obowiązku, pomimo prawidłowego wezwania sądu do uzupełnienia braku fiskalnego, skutkuje zastosowaniem rygoru przewidzianego w przepisach prawa, przy czym jak powyżej wskazano, z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga nieopłacona pomimo wezwania podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią jest to, czy w doręczonej skarżącemu przesyłce znajdował się odpis zarządzenia z dnia 23 stycznia 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Prawidłowość jego doręczenia, od którego to zdarzenia rozpoczyna bieg siedmiodniowy termin na dokonanie tej czynności procesowej, ma decydujące znaczenie dla ustalenia, czy skarżący uchybił terminowi na uzupełnienie braku fiskalnego złożonej skargi. Poza sporem pozostaje przy tym fakt, że wymagany prawem wpis nie został uiszczony. Okoliczność tę potwierdza bowiem zarówno Sąd I instancji, jak i sam skarżący w zażaleniu. Odnosząc się do argumentu zażalenia, iż przesyłka z Sądu zawierała jedynie odpis odpowiedzi na skargę, stwierdzić należy, że analiza akt sprawy wykazuje, iż twierdzenie to jest gołosłowne. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki doręczonej pełnomocnikowi pocztowemu skarżącego w dniu 9 lutego 2026 r. (k. 14 akt sądowych) znajduje się bowiem następujące oznaczenie rodzaju przesyłki: "WEZW wpis + odpis odp. na skargę + info o wn. org. o tr. upr.", a także oświadczenie odbierającego przesyłkę o następującej treści: "Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym wyżej wymienioną przesyłkę otrzymałem", opatrzone datą i podpisem osoby upoważnionej do odbioru przesyłek w imieniu adresata na podstawie udzielonego pełnomocnictwa pocztowego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, wypełnione przez pracowników poczty, korzysta z domniemania prawdziwości jako dokument urzędowy (por. np. postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 253/19; z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13). Domniemanie prawdziwości danych zawartych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie skarżący nie obalił jednak skutecznie tego domniemania, nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia wezwania. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie strony, że nie wszystkie dokumenty do niej adresowane w przesyłce się znajdowały. Należy podkreślić, że to w interesie adresata przesyłki jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniono, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki oraz jej zawartości. Osoba odbierająca przesyłkę w momencie odbioru nie stwierdziła braku któregokolwiek z dokumentów wskazanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Natomiast ZPO niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała zarówno wezwanie do uiszczenia wpisu, odpis odpowiedzi na skargę, jak i informację o wniesieniu przez organ o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym bez przeprowadzania rozprawy. W niniejszej sprawie skarżący podejmuje próbę uprawdopodobnienia braku doręczenia mu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego poprzez wskazanie, że złożył replikę na odpowiedź na skargę. Argument ten jest oparty na założeniu, że skoro dokonał on nieobowiązkowej i bardziej wymagającej czynności, to tym bardziej dokonałby czynności obowiązkowej i mniej wymagającej w postaci uiszczenia wpisu od skargi, gdyby tylko stosowne wezwanie zostało zamieszczone w przesyłce sądowej. Skoro jednak tego nie dokonał, okoliczność ta ma uprawdopodabniać tezę o tym, że koperta nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja skarżącego nie jest przekonująca. O ile bowiem sam fakt dokonania przez skarżącego czynności procesowej w postaci złożenia repliki na odpowiedź na skargę świadczy o jego staraniach o precyzyjne zobrazowanie stanowiska prezentowanego przez niego w sprawie, o tyle okoliczność ta sama w sobie nie uprawdopodabnia jeszcze błędu po stronie pracownika sekretariatu Sądu I instancji przy pakowaniu przesyłki sądowej. Obalenie domniemania prawidłowości doręczenia jest możliwe w przypadku zidentyfikowania konkretnych nieprawidłowości przy realizowaniu tej czynności procesowej na którymkolwiek z jej etapów, w tym przygotowywania przesyłki sądowej czy jej doręczania przez pracownika poczty. Skarżący nie przedstawił w zażaleniu tego typu okoliczności, w związku z czym przytoczona przez niego argumentacja okazała się niewystarczająca. Nieprawidłowości w tym zakresie nie dopatrzył się także Naczelny Sąd Administracyjny w toku analizy akt sądowych. W aktach sprawy znajduje się bowiem zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, zawierające stosowne informacje o sposobie spełnienia tego wymogu, 7-dniowym terminie na dokonanie tej czynności, a także o rygorze odrzucenia skargi w razie nieuiszczenia wpisu (vide: karta akt sądowych nr 10). Na tej samej karcie znajduje się również zarządzenie o doręczeniu skarżącemu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia na nie zażalenia. Na kartach 11 i 13 akt sądowych znajdują się pisma przewodnie Sądu z dnia 4 lutego 2026 r., zatytułowane: 1. Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę – wraz z zawartą w jego treści informacją o wniesieniu przez organ o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oraz 2. Doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu – wraz ze stosownym pouczeniem o przysługującym zażaleniu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie uiszczenia wpisu. Oba pisma są opatrzone pieczęcią "Przekazano do biura podawczego dnia 2026-02-04" oraz pieczątką imienną i podpisem referenta, który dokonał tej czynności. Nadto na zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego ten sam pracownik Sądu umieścił adnotację o wykonaniu doręczenia odpisu zarządzenia w tej samej dacie, tj. 4 lutego 2026 r. (por. karty akt sądowych nr 10, 11 i 13). Jak wskazano powyżej - a co należy przypomnieć w zestawieniu z wynikającymi z akt sprawy czynnościami podjętymi przez Sąd I instancji, mającymi na celu doręczenie skarżącemu kierowanej do niego korespondencji - ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej wynika, że znajdowały się w niej wszystkie uprzednio przygotowane pisma sądowe. Okoliczność ta została szczegółowo opisana przy określaniu rodzaju przesyłki. Na marginesie zauważyć należy, że w treści zażalenia skarżący stwierdził, iż zawartość przesyłki obejmowała jedynie odpis odpowiedzi na skargę sporządzony przez organ wraz z załącznikami. Skoro zaś jako załączniki do odpowiedzi na skargę organ wskazał: skargę, kopie odpowiedzi na skargę dla stron postępowania oraz akta sprawy, oczywistym jest, że tego rodzaju załączników nie doręcza się stronie postępowania. Zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a., organ przekazuje sądowi skargę wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. A zatem akta sprawy (akta administracyjne), skarga strony oraz odpowiedź na skargę włącza się do akt sądowych postępowania, natomiast stronie doręcza się jedynie odpis odpowiedzi na skargę. Tym samym, skoro skarżący twierdzi, że w przesyłce otrzymał odpis odpowiedzi na skargę wraz z załącznikami, niewykluczone jest, że jako załączniki do odpowiedzi na skargę strona potraktowała inne pisma znajdujące się w przesyłce skierowanej z Sądu, w tym właśnie odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zatem wadliwości w działaniu Sądu I instancji, bowiem z akt sądowych nie wynika, aby na którymkolwiek z etapów przygotowywania i doręczania przesyłki sądowej doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości, w tym błędu po stronie pracownika sekretariatu WSA, które mogłyby uprawdopodobnić tezę, że skuteczne doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie nastąpiło. Wynikające z akt sprawy informacje co do zawartości spornej przesyłki oraz działań podjętych przez Sąd I instancji, nie pozwalają uznać gołosłownych twierdzeń skarżącego w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, skoro nie ma przesłanek do przyjęcia, że nie doszło do doręczenia odpisu przedmiotowego zarządzenia, Sąd I instancji słusznie przyjął, że termin na uzupełnienie braku fiskalnego skargi upłynął bezskutecznie. Odrzucenie skargi należało zatem ocenić jako prawidłowe, bowiem nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie zastosował się w zakreślonym terminie do wezwania zobowiązującego go do uiszczenia wpisu sądowego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.