II GZ 782/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 355/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2025 r. nr NE.906.1.114.2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z 25 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 355/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę J. K. (dalej: Skarżący) na postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (dalej: MPWIS, Organ) z 8 stycznia 2025 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień ochronnych. W uzasadnieniu podał, że przesyłkę zawierającą ww. postanowienie MPWIS wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do WSA doręczono Skarżącemu 13 stycznia 2025 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – k. 4 akt administracyjnych). Trzydziestodniowy termin do wniesienia do Sądu skargi upływał 12 lutego 2025 r. Skarga została natomiast wniesiona przez pełnomocnika Skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 13 lutego 2025 r. (vide: data stempla pocztowego na kopercie przesyłki – k. 16 akt sądowych). W konsekwencji Sąd I instancji odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej po upływie ww. terminu. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w terminie zażalenie na ww. postanowienie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga w sprawie została nadana w placówce poczty polskiej 13 lutego 2025 r., podczas gdy w rzeczywistości to miało miejsce 12 lutego 2025 r., a w konsekwencji na przyjęciu, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi. W uzasadnieniu zażalenia przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w jego petitum. Wykazywał za pomocą potwierdzenie nadania, jak również wydruków z komputera z datą sporządzenia skargi, że skarga na postanowienie MPWIS została złożona 12 lutego 2025 r. Podkreślił, że w dniach 12-13 lutego 2025 r. wychodziło kilka skarg w sprawie rodziny K., ale jedna, dotycząca niniejszej sprawy została nadana 12 lutego 2025 r., natomiast pozostałe skargi - 13 lutego 2025 r. W ocenie Skarżącego w sprawie zaszła pomyłka w dacie nadania skargi, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, co skutkowało całkowicie bezzasadnym odrzuceniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wniesienia skargi po upływie tego terminu, Sąd odrzuca ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji słusznie uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt administracyjnych i co nie jest sporne, postanowienie MPWIS zostało doręczone Skarżącemu 13 stycznia 2025 r. Od tego dnia rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, który upłynął z dniem 12 lutego 2025 r. Zdaniem WSA, pełnomocnik Skarżącego skargę na ww. postanowienie nadał w placówce pocztowej 13 lutego 2025 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. Załączony do zażalenia dowód nadania przesyłki, mający wykazywać według pełnomocnika Skarżącego na jej nadanie w dniu 12 lutego 2025 r., a więc w ostatnim dniu ustawowego terminu, opatrzony jest innym numerem ((00)[...]) na oznaczeniu kodowym niż koperta, w której wysłana została skarga na ww. postanowienie (k. -16 akt sąd.), a na której widnieje oznaczenie kodowe operatora opatrzone numerem (00)[...] i data stempla pocztowego - 13 lutego 2025 r. Na kopercie, w której jest nadawana przesyłka oraz na dowodzie nadania tej przesyłki powinno być umieszczone przez operatora to samo oznaczenie kodowe, a więc i ten sam jego numer. Należy podkreślić, że Skarżący nie wyjaśnił powyższych rozbieżności, zwłaszcza że numer na oznaczeniu kodowym, zamieszczony na kopercie, potwierdzał datę umieszczonego na kopercie stempla pocztowego – 13 lutego 2025 r. Przede wszystkim nie zakwestionował Skarżący, że w dołączonej do akt sądowych kopercie (k. -16) została przez niego przesłana skarga na ww. postanowienie MPWIS. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw, aby przyjąć, że w sprawie zaszła pomyłka w dacie nadania skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi badana jest jedynie obiektywna okoliczność, czy termin do wniesienia skargi został zachowany. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.