II GZ 829/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. W. i F. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1021/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. W. i F. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w R., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił A. W. i F. W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnili, aby nie ponosili winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone prawidłowo i - jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu - odebrał je upoważniony pracownik. Dalsze losy tego wezwania związane są zaś z wewnętrzną organizacją obiegu korespondencji w przedsiębiorstwie stron, za który ponoszą odpowiedzialność, w tym za czynności osób zatrudnianych. Otóż skarżący wskazali, że w dniu 12 sierpnia 2015 r., kiedy doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu, pracownik odpowiedzialny za obieg korespondencji był ostatni dzień w pracy przed urlopem wypoczynkowym. Wobec dużej liczby zajęć do wykonania tego ostatniego dnia pracy, pracownik ten skorzystał z usług stażystki, która miała za zadanie odnotowanie listu na liście korespondencji przychodzącej oraz doręczenie go wspólnikom spółki. Stażystka zapomniała jednak o tych czynnościach. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione przez skarżących nie ma podstaw do przyjęcia, że nie ponoszą oni winy w uchybieniu terminu, ponieważ w swojej argumentacji wskazują na niedbalstwo co najmniej jednego z pracowników, który istotną dla nich korespondencję - pomimo treści zawartego w niej pouczenia o skutkach procesowych nieterminowego uiszczenia wpisu - powierzył stażyście. Zdaniem Sądu to obowiązkiem pracodawcy w okresie urlopów jest zapewnienie odpowiedniego zastępstwa w obszarze zadań nieobecnego pracownika, co należy do sfery o charakterze organizacyjnym przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu wskazane zaniedbanie pracownika czy stażysty nie stanowi okoliczności, która mogłaby uprawdopodobnić, że skarżący uchybili terminowi z przyczyn od siebie niezależnych. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, podczas gdy skarżący wnieśli skuteczny i wskazujący na realizację wszystkich przesłanek wniosek o przywrócenie terminu. Podnosząc ten zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w R., ewentualnie o zamianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, skierowanie sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenie rozprawy celem rozpoznania zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać za pozbawioną winy strony sytuacji, iż pracownik ze względu na ostatni dzień przed urlopem wypoczynkowym, ze względu na nadmiar obowiązków zleca zajęcie się kwestią korespondencji stażyście, który nie wywiązuje się prawidłowo z powierzonych zadań. Dopuszczenie do pracy niedoświadczonego czy niekompetentnego pracownika to wyłącznie relacja między nim a pracodawcą. Tego rodzaju sytuacja wymaga szczególnej staranności w kontroli zleconych pracownikowi czynności, ewentualnie takiej organizacji pracy, aby strona nie poniosła szkody. Zaniedbania osób, którymi skarżący się posługują, obciążają skarżących jako osoby zatrudniające. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.