II OSK 1002/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Muszyński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wspólnoty Mieszkaniowej O. w K., E. T. i A. T. oraz R. K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 682/22 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej O. w K., E. T. i A. T. oraz R. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 marca 2022 r. znak SKO.ZP/415/488/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargi kasacyjne.

Wyrokiem z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 682/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej M. w K., A. T. i E. T. oraz R. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 marca 2022 r. znak: SKO.ZP/415/488/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu. Od powyższego wyroku złożono trzy skargi kasacyjne. Wspólnoty Mieszkaniowej M. w K. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: 1. naruszeniu prawa materialnego, a to norm ujętych w: a. art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (tj. z dnia 31 marca 2021 r. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 4 ust. 1, 3 i 4, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 i 4 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, ze zm., dalej: Rozporządzenie z 26 sierpnia 2003r.) przez błędną jego wykładnię, tj. stwierdzenie, że ustalenie parametrów warunków zabudowy w oparciu o wszystkie ww. dopuszczalne prawnie odstępstwa, tj. co do powierzchni zabudowy, szerokości frontu oraz wysokości zabudowań w sposób odmienny niż wynikałoby to z podstawowej normy ustalenia ww. parametrów, w tym odmiennie niż względem ustaleń wynikających z istniejącego bezpośredniego sąsiedztwa planowanych zabudowań, jest zgodne z i uwzględnia wymogi ładu przestrzennego, dobrego sąsiedztwa oraz nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności b. § 4 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenie z 26 sierpnia 2003r. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. przez jego błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, że Organy prawidłowo ustaliły, że linia zabudowy kontynuowana po północnej stronie ulicy L. wynosi 11,5 m od krawędzi jezdni, w sytuacji, w której: - na aż czterech działkach na pięć po zachodniej stronie inwestycji wzdłuż ulicy L. linia zabudowy jest cofnięta i błędnie przyjęto, że budynek zlokalizowany na działce [...] jest cofnięty w głąb działki pomimo że z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że poczynając od przedmiotowej inwestycji w kierunku zachodnim budynki pozostają oddalone od krawędzi jezdni o: 19,5 m (dz, [...]), 16,5 m (dz. [...]), 9,5 m (dz. [...] - budynek wysunięty do przodu przed linię zabudowy), 16 m (dz. [...]), 15,5 m (dz. [...]) oraz 19,5 m względem strony wschodniej (bliższej planowanej inwestycji) budynku szkoły (dz. [...]) zarazem w analizie urbanistyczno-architektonicznej pogrubiono informację 12,5 m właściwą dla wschodniej strony szkoły, tj. tę stronę budynku, który znajduje się na skraju obszaru analizowanego i znajduje się możliwie najdalej od planowanej inwestycji; - mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że linia zabudowy po stronie wschodniej wyznaczona jest przez budynki znajdujące się w odległości od 15,5 do 19,5 m od jezdni, z jednym budynkiem tworzącym uskok; - nieprawidłowo uznano, że zasadnym jest wyznaczenie linii zabudowy biorąc pod uwagę sytuowanie bliższe jezdni w sytuacji, w której dyrektywa z § 4 ust. 3 Rozporządzenia wskazuje na zasadność ustalenia linii zabudowy względem budynków, które znajdują się w większej odległości od pasa drogowego co pominęły Organy administracyjne i co nie zostało zweryfikowane przez Sąd I instancji; Organy nieprawidłowo uznały zasadność przyjęcia linii zabudowy w oparciu o budynki znajdujące się wyłącznie na wschód od planowanej inwestycji oraz przeznaczony do wyburzenia parterowy budynek usługowy znajdujący stojący na terenie inwestycji od strony jezdni w sytuacji, w której aktualne zabudowania mają zostać wyburzone i zachodzi konieczność ustalenia prawidłowego ładu przestrzennego i dobrego sąsiedztwa mając na uwadze budowę nowych budynków oraz istotny wpływ nowej inwestycji, znacznie wyższej i o innym przeznaczeniu na dobre sąsiedztwo względem zabudowań działki [...]. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie całkowicie pominął, że Organy nie dokonały analizy uwzględniającej oceny skutków wprowadzenia wyjątku dla istniejącego porządku urbanistycznego w całym obszarze analizowanym, w tym względem nieruchomości położonej na działce [...]. c. § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. przez jego błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, że Organy prawidłowo uznały, że z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika zasadność ustalenia wskaźnika zabudowy wynoszącego 42% pomimo, że: - organy oparły się o średni wskaźnik zabudowy obszaru analizowanego 40% oraz tolerancję 2% pomimo, że aktualna zabudowa obszaru planowanej inwestycji wynosi zaledwie 32% a najbliższa sąsiednia zabudowa, względem której najmocniej oddziałuje planowana inwestycja, wynosi 34%, w tym bezpodstawne uznanie za uzasadnione twierdzenia, że bezcelowe jest podniesienie wskaźnika zabudowy zaledwie o 2%, tj. z 32% do 34% pomimo, że twierdzenie takie nie jest oparte o jakąkolwiek argumentacje a znaczna część zabudowy obszaru inwestycji zostanie wyburzona co umożliwi przemyślane i zgodne z ładem przestrzennym najbliższego sąsiedztwa zagospodarowanie terenu z zachowaniem wskaźnika zabudowy w odniesieniu do najbliższego sąsiedztwa, tj. wskaźnika zabudowy wynoszącego 34%. - organy uznały za niezasadne ustalenie zagospodarowania terenu w zakresie do 34%, a analiza nie uzasadnia dlaczego wzrost wskaźnika zabudowy o 2% do 34% jest niewystarczający w sytuacji gdy zarazem wystarczające dla inwestycji i dopuszczalne jest rzekomo tolerowanie o 2% wzrostu wskaźnika zabudowy ponad średnią; - organy pomimo znacznego zróżnicowania zagęszczenia zabudowy nie różnicowały jaki jest uzasadniony wskaźnik zabudowy dla obszaru inwestycji w odniesieniu do bezpośredniego sąsiedztwa, tj. m.in. zabudowanej działki [...] o wskaźniku zabudowy wynoszącej 34% a zarazem przyjęły dopuszczalny zawyżony wskaźnik zabudowy w odniesieniu do działek znajdujących się w dalszej odległości od planowanej inwestycji; - Sąd I instancji błędnie przyjął, że wskaźnik 42% nawiązuje do sąsiadującej z terenem inwestycji zabudowy pomimo, że na działce znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie współczynnik zabudowy wynosi 34%, tj. przyjęcie wyższego wskaźnika zabudowy uzasadniając go wyższymi wskaźnikami w dalszej odległości od planowanej inwestycji i nie uwzględniając wskaźnika zabudowy w najbliższym sąsiedztwie wobec niewyburzania budynku znajdującego się z wschodniej strony obszaru planowanej inwestycji należy stwierdzić, że najbliższym sąsiedztwem, na który oddziałuje planowana inwestycja pozostaje znajdująca się na wschodzie i północy działka [...] wraz z istniejącą zabudową co prowadzi do konieczności ustalenia, że to wobec działki [...] w sposób szczególny należy dążyć do zachowania zasady dobrego sąsiedztwa. Sąd nieprawidłowo uznał za prawidłowe ustalenia Organów, w sytuacji gdy w analizie urbanistyczno-architektonicznej w sposób wewnętrznie sprzeczny przyjęto, że skoro wskaźnik gęstości zabudowy nie obejmował zabudowy podcieni i podwieszeń to uzasadniało to powiększenie obszaru zabudowy o tolerancję 2% (Analiza, s, 7/15) ponad średnią pomimo, że wobec planowanej inwestycji również nie zostałyby ujęte w wskaźniku zabudowy podcienie i nadwieszania wobec czego doszło do dwukrotnego zwiększenia tolerancji wskaźnika zabudowy; d. § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, że Organy prawidłowo uznały, że z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika zasadność przyjęcia dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej budynku przedniego od 30 do 37 metrów oraz 22-30 m dla drugiego budynku, w sytuacji gdy: - prawidłowo ustalona szerokość frontowej elewacji wynosiła od 12,8 do maksymalnie 19,2 m i byłaby to maksymalna dopuszczalna szerokość elewacji, która zarazem pozostawałby w zgodzie z układem urbanistycznym znajdującym się po północnej stronie ul. L. gdzie poza budynkami o funkcjach edukacyjnych (szkoła publiczna położona na działce [...]) oraz [...] Wyższa Szkoła P. (dz. [...]), większość pozostałych budynków poczynając od działki [...] aż do działki [...] sytuowana jest krótszym bokiem do ul. L. z elewacjami frontowymi od ok. 6,5 m (dz. [...], [...]) do maksymalnie ok. 15 m (dz. [...]), 17 m ([...]) zwłaszcza mając na uwadze, że najbliższy względem planowanej inwestycji budynek o zbliżonej funkcji przeznaczenia, tj. mieszkalnictwo wielorodzinne posiada elewację frontową o szerokości ok. 13,5 m (dz. [...]) a budynek zlokalizowany we wschodniej granicy działki obszaru planowanej inwestycji posiada elewacje o szerokości ok. 13,5 m (dz/ [...]); przyjęcie jako relewantnych dalszych budynków, w tym zabudowy na działce [...], która nie graniczy z planowaną inwestycją prowadzić będzie do ustalenia nadmiernie szerokiej elewacji frontowej i układu budynku sprzecznego z istniejącym układem urbanistycznym wobec czego uznanie za uzasadnione takich ustaleń opinii urbanistyczno-architektonicznych prowadzić będzie do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa względem do graniczącej i sąsiadującej z planowaną inwestycją zabudowy dz. [...]. e. § 7 ust. 1-4 w zw. z § 8 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 6 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie, że Organy prawidłowo uznały, że z analizy urbanistyczno- architektonicznej wynika zasadność przyjęcia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako 14 m wraz z tolerancją +/- 50 cm oraz dopuszczalnej wysokości budynku (kalenicy) do 17 m z górną kondygnacją cofniętą o 1,5 m od płaszczyzny elewacji, w sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ustalił, że rzędna 224,5 m.n.p.m. stanowi maksymalną wysokość jakiej budynek nie może przekroczyć (wyrok I inst., uzasadnienie, s. 18) pomimo, że w decyzji o warunkach zabudowy ustalono rzędną 224,5 m.n.p.m. jako maksymalna dla krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki a uwzględniając dodatkową możliwość dobudowy kolejnej kondygnacji, cofniętej o 1,5 m od elewacji, budynek może osiągnąć 17 m wysokości i przekroczyć rzędną 224,5 m.n.p.m. oraz przewyższyć istniejące sąsiadujące budynki wobec czego dojdzie do zasłonięcia i zacienienia budynków położonych na działce [...] przez znajdująca się na południowym- wschodzie planowaną inwestycję co naruszy zasadę dobrego sądziedztwa. Należy zauważyć, że dokonując swoją analizę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie ustalił, że warunki zabudowy dla inwestycji pozwalają na budowę do rzędnej 224,50 m pomimo, że pozwalają one na przekroczenie rzędnej o ok. 2,5-3 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie winien był zauważyć, że mając na uwadze bezpośrednie sąsiedztwo oraz zasadę dobrego sąsiedztwa projektowany budynek bezwzględnie nie może przewyższać sąsiadującej zabudowy, co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. 2. naruszeniu przepisów postępowania, które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, a to norm ujętych w: a. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego doszło do zarzucanych naruszeń wobec czego był to błąd mający istotny wpływ na wynik sprawy; b. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., przez oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa uzasadniające uchylenie decyzji organu I i II instancji wobec czego był to błąd mający istotny wpływ na wynik sprawy; 3. Nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dwóch miejscach (wyrok, uzasadnienie s. 6 oraz s. 18) ustalił, że w warunkach zabudowy ustalono maksymalną rzędną terenu, której wysokość budynku nie może przekroczyć, wyznaczając ją na poziomie 224,5 m.n.p.m. co jest warunkowane porównywalną rzedną terenu dla kalenicy zabudowy sąsiedniej, tj. budynku posadowionego na działce [...] pomimo, że warunki terenu dopuszczają maksymalną rzedną terenu na poziomie 224,5 m.n.p.m. dla wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (Warunki Zabudowy - załącznik nr 1 do decyzji nr Au-2/6730.2/679/2021, s. 2/9) oraz dodatkowo jedną odsuniętą od lica ściany kondygnację do wysokości maksymalnej 17 m budynku, tj. ok. 2,5-3 m. powyżej maksymalną wysokość ustaloną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (tj. ok. 227-227,5 m.n.p.m.) co miało istotne znaczenie w kontekście badania przez Sąd I instancji zachowania zasady dobrego sąsiedztwa i co pozwoliłoby na budowę budynku wyższego niż analizowany przez Sąd I instancji. co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy przepisu art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. R. K. i M. K. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania i doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi skarżących na decyzję organu administracji, tj.: a) przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 138 § 1 pkt 1, a także art. 7, 77 § 1 i 104 § 1 w związku z art. 10 § 1 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej skrótowo: k.p.a.), polegające na wadliwie przeprowadzonej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego organu administracji publicznej II instancji, w wyniku czego decyzja organu II instancji oceniona została przez Sąd I instancji jako prawidłowa, a skarga Skarżących oddalona, podczas gdy zachodziły podstawy do uchylenia tej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, albowiem w toku postępowania administracyjnego nie doszło do zebrania i rozpatrzenia przez organy obu instancji całości materiału dowodowego w sprawie, m.in. wobec pozbawienia Skarżących: R. K. i M. K., a także pozostałych członków Wspólnoty Mieszkaniowej M., którzy stronami postępowania stali się dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji, uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w związku z czym zastrzeżenia te, a także istotne informacje, których organ I instancji nie wziął pod uwagę, Skarżący zmuszeni byli zgłosić dopiero w odwołaniu, co doprowadziło do powielenia naruszeń przepisów postępowania organu II instancji, m.in. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przez Sąd I instancji, b) przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 138 § 1 pkt 1, jak również art. 7, 77 § 1 i 104 § 1, a także w związku z przepisami: art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 oraz art. 9 k.p.a., polegające na wadliwie przeprowadzonej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego organu administracji publicznej II instancji, w wyniku czego decyzja organu II instancji oceniona została przez Sąd I instancji jako prawidłowa, a skarga Skarżących oddalona, a w konsekwencji utrzymania przez Sąd I instancji błędnego stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego, zarówno przed organem II jak i I instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, pomimo braku zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkich osób, którym przysługuje status stron, a mianowicie także poszczególnych członków Wspólnoty Mieszkaniowej M., będących właścicielami lokali położonych w budynku nr [...] przy ulicy L., w tym Skarżących, którym na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej przysługuje prawo własności lokalu nr [...], albowiem ustalenie warunków zabudowy zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO w Krakowie, oddziaływało będzie wprost na lokal skarżących, którego okna wychodzą na planowaną inwestycję, której realizacja istotnie ograniczy dostęp lokalu skarżących do światła słonecznego, co wpłynie negatywnie na standard życia skarżących oraz spowoduje obniżenie wartości ich nieruchomości, 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz przepisów § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że organ II instancji dokonał prawidłowej oceny w zakresie wyznaczenia przez organ I instancji wskaźnika zabudowy dla terenu objętego wnioskiem inwestora w wysokości wyższej niż wartość średnia z obszaru analizowanego, b) przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz przepisów § 5 ust. 1 i 2 przepisów § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym przyjęciu, że słuszne jest stanowisko organu II instancji, który uznał, że szerokość elewacji frontowej wyznaczona została przez organ I instancji prawidłowo, podczas gdy organ I instancji nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, z uwagi na dużą różnorodność budynków w analizowanym obszarze, przyczyn ustalenia tego parametru o wartości wyższej niż wynikająca z powołanych przepisów Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., c) przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. p.p.s.a. oraz przepisów § 7 ust. 1 i ust. 4 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym stwierdzeniu, że prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, który uznał, że w decyzji WZ wysokości elewacji frontowej zamierzenia budowlanego wyznaczona została prawidłowo i zgodnie z przepisami, podczas gdy nastąpiło to z naruszeniem zasady wynikającej z § 7 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., co znajduje potwierdzenie w treści sporządzonej w sprawie analizy architektoniczno-urbanistycznej, w której w toku analizy pod kątem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej odstąpiono od ustalenia jednej średniej wielkości dla analizowanego obszaru, w konsekwencji czego organ I instancji, a za nim organ II instancji i Sąd I instancji przyjęły w zasadzie dowolną wielkość w tym zakresie, przy całkowitym braku jej powiązania z jakimikolwiek względami ładu urbanistycznego; d) przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym stwierdzeniu, że prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego wnioskodawca nie przedstawił ani umowy ani też warunków technicznych przyłączenia zamierzenia budowlanego do sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej T. S.A., a jedynie niewiążącą dla T. S.A. informację o możliwości zaopatrzenia projektowanych budynków w energię elektryczną - na warunkach określonych przez dysponenta sieci, bez określenia jakichkolwiek szczegółowych parametrów w tym zakresie, podobna sytuacja występuje w przypadku zaopatrzenia w wodę oraz w energię cieplną, tj. brak przedstawienia przez wnioskodawcę umowy ani też warunków technicznych przyłączenia zamierzenia budowlanego do w/w sieci, z tą jednak różnicą że w części II Warunków Zabudowy (Warunki I Szczegółowe Zasady Zagospodarowania Terenu oraz Jego Zabudowy) pkt 4 a wskazano na informację techniczną M. S.A. w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz informację techniczną o możliwości przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej uzyskaną od M. S.A. w K.; e) przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. oraz Uchwały Nr LIII/723/12 Rada Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2021 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa", polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym uznaniu, że prawidłowa jest ocena organu II instancji, zgodnie z którą organ I instancji prawidłowo określił liczbę miejsc parkingowych dla projektowanej inwestycji, podczas gdy utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzja WZ nie określa liczby osób zatrudnionych u właścicieli (względnie najemców) lokali, które mają powstać w projektowanych budynkach. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w taki sposób, że uchyleniu w całości podlegają decyzje organu administracji publicznej pierwszej oraz drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. E. T. i A. T. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania i doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi Skarżących na decyzję organu administracji, tj.: a) przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 138 § 1 pkt 1, a także art. 7, 77 § 1 i 104 § 1 w związku z art. 10 § 1 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej skrótowo: k.p.a.), polegające na wadliwie przeprowadzonej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego organu administracji publicznej II instancji, w wyniku czego decyzja organu II instancji oceniona została przez Sąd I instancji jako prawidłowa, a skarga Skarżących oddalona, podczas gdy zachodziły podstawy do uchylenia tej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, albowiem w toku postępowania administracyjnego nie doszło do zebrania i rozpatrzenia przez organy obu instancji całości materiału dowodowego w sprawie, m.in. wobec pozbawienia Skarżących: E. T. i A. T., a także pozostałych członków Wspólnoty Mieszkaniowej M., którzy stronami postępowania stali się dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji, uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w związku z czym zastrzeżenia te, a także istotne informacje, których organ I instancji nie wziął pod uwagę, Skarżący zmuszeni byli zgłosić dopiero w odwołaniu, co doprowadziło do powielenia naruszeń przepisów postępowania organu II instancji, m.in. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przez Sąd I instancji, b) przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 138 § 1 pkt 1, jak również art. 7, 77 § 1 i 104 § 1, a także w związku z przepisami: art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 oraz art. 9 k.p.a., polegające na wadliwie przeprowadzonej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego organu administracji publicznej II instancji, w wyniku czego decyzja organu II instancji oceniona została przez Sąd I instancji jako prawidłowa, a skarga Skarżących oddalona, a w konsekwencji utrzymania przez Sąd I instancji błędnego stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego, zarówno przed organem II jak i I instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, pomimo braku zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkich osób, którym przysługuje status stron, a mianowicie także poszczególnych członków Wspólnoty Mieszkaniowej M., będących właścicielami lokali położonych w budynku nr [...] przy ulicy L., w tym Skarżących, którym na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej przysługuje prawo własności lokalu nr [...], albowiem ustalenie warunków zabudowy zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa, która została utrzymana w mocy decyzją SKO w Krakowie, od której to skargę rozpoznawał Sąd I instancji, oddziaływało będzie wprost na lokal Skarżących, który jest dwupoziomowy, a wszystkie okna lokalu wychodzą na planowaną inwestycję, której realizacja istotnie ograniczy dostęp lokalu Skarżących do światła słonecznego, co wpłynie negatywnie na standard życia Skarżących oraz spowoduje obniżenie wartości ich nieruchomości, 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz przepisów § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że organ II instancji dokonał prawidłowej oceny w zakresie wyznaczenia przez organ I instancji wskaźnika zabudowy dla terenu objętego wnioskiem inwestora w wysokości wyższej niż wartość średnia z obszaru analizowanego, b) przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz przepisów § 5 ust. 1 i 2 przepisów § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym przyjęciu, że słuszne jest stanowisko organu II instancji, który uznał, że szerokość elewacji frontowej wyznaczona została przez organ I instancji prawidłowo, podczas gdy organ I instancji nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, z uwagi na dużą różnorodność budynków w analizowanym obszarze, przyczyn ustalenia tego parametru o wartości wyższej niż wynikająca z powołanych przepisów Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., c) przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. p.p.s.a. oraz przepisów § 7 ust. 1 i ust. 4 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym stwierdzeniu, że prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, który uznał, że w decyzji WZ wysokości elewacji frontowej zamierzenia budowlanego wyznaczona została prawidłowo i zgodnie z przepisami, podczas gdy nastąpiło to z naruszeniem zasady wynikającej z § 7 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., co znajduje potwierdzenie w treści sporządzonej w sprawie analizy architektoniczno-urbanistycznej, w której w toku analizy pod kątem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej odstąpiono od ustalenia jednej średniej wielkości dla analizowanego obszaru, w konsekwencji czego organ I instancji, a za nim organ II instancji i Sąd I instancji przyjęły w zasadzie dowolną wielkość w tym zakresie, przy całkowitym braku jej powiązania z jakimikolwiek względami ładu urbanistycznego; d) przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym stwierdzeniu, że prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego wnioskodawca nie przedstawił ani umowy ani też warunków technicznych przyłączenia zamierzenia budowlanego do sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej T. S.A., a jedynie niewiążącą dla T. S.A. informację o możliwości zaopatrzenia projektowanych budynków w energię elektryczną - na warunkach określonych przez dysponenta sieci, bez określenia jakichkolwiek szczegółowych parametrów w tym zakresie, podobna sytuacja występuje w przypadku zaopatrzenia w wodę oraz w energię cieplną, tj. brak przedstawienia przez wnioskodawcę umowy ani też warunków technicznych przyłączenia zamierzenia budowlanego do w/w sieci, z tą jednak różnicą że w części II Warunków Zabudowy (Warunki I Szczegółowe Zasady Zagospodarowania Terenu Oraz Jego Zabudowy) pkt 4 a wskazano na informację techniczną M. S.A. w zakresie zaopatrzenia w wodę oraz informację techniczną o możliwości przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej uzyskaną od M. S.A. w K.; e) przepisów art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. oraz Uchwały Nr LIII/723/12 Rada Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2021 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa", polegającym na ich błędnej wykładni, a w konsekwencji na błędnym uznaniu, że prawidłowa jest ocena organu II instancji, zgodnie z którą organ I instancji prawidłowo określił liczbę miejsc parkingowych dla projektowanej inwestycji, podczas gdy utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzja WZ nie określa liczby osób zatrudnionych u właścicieli (względnie najemców) lokali, które mają powstać w projektowanych budynkach. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w taki sposób, że uchyleniu w całości podlegają decyzje organu administracji publicznej pierwszej oraz drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wspólnota Mieszkaniowa M. w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną R. K. i M. K. oraz na skargę kasacyjną E. T. i A. T. poparła obydwie skargi kasacyjne w zakresie w jakim są zbieżne z Skargą Kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowej M. E. T. i A. T. oraz R. K. i M. K. wnieśli odpowiedź na skargę kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowej M. popierając zarzuty, jak również wnioski skargi kasacyjnej Wspólnoty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargi kasacyjne należało rozpoznać w granicach przytoczonych w nich podstaw. Za bezzasadne należało uznać zawarte w skargach kasacyjnych zarzuty odnoszące się zasadniczo do naruszenia przepisów § 4 ust. 1, 3 i 4, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust 1 i 2, § 7 ust. 1-4 w związku z § 3 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w powiązaniu z art. 21 ust 1 Konstytucji RP, art. 1 ust 2 pkt 1 i art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. (punkty 1 a,b,c,d,e – skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej) oraz w powiązaniu z art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. (punkty 2 a, b, c pozostałych dwóch skarg kasacyjnych). We wszystkich tych zarzutach powołanych przez skarżących, zakwestionowano ocenę Sądu Wojewódzkiego, który zaakceptował stanowisko organów obu instancji, zgodnie z którym w sprawie zasadne było ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji parametrów w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej – na podstawie § 4 ust 4, § 5 ust 2, § 6 ust 2 i § 7 ust. 4 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., a więc na zasadzie odstępstwa od reguł ogólnych wymienionych w przepisach tego Rozporządzenia. Zdaniem skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej i pozostałych skarżących, będących właścicielami lokali w budynku Wspólnoty, położonym na działce nr. [...] w sąsiedztwie planowanej inwestycji, ustalone w decyzji warunki zabudowy nie spełniają wymogów zasady dobrego sąsiedztwa bowiem zezwalają na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych o parametrach nadmiernie "ekstensywnych" i niedostosowanych do bezpośredniej zabudowy sąsiedniej. Wbrew powyższym zarzutom, Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżoną decyzję, dokonał rzetelnej weryfikacji analizy urbanistyczno-architektonicznej, sporządzonej w toku postępowania na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. (aktualnie art. 61 ust. 5a u.p.z.p.), stanowiącej kluczowy dowód w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zauważyć należy, że we wcześniejszej decyzji kasatoryjnej z 29 stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na braki analizy urbanistyczno-architektonicznej, które zostały usunięte na dalszym etapie postępowania, co pozwoliło w efekcie organom obu instancji wyjaśnić kwestie sporne związane z ustaleniem parametrów dla wnioskowanej zabudowy. W zaskarżonej decyzji z 23 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "SKO"), kierując się wymogami art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zwłaszcza zasady dobrego sąsiedztwa, szczegółowo odniosło się do wskaźników i parametrów ustalonych dla przedmiotowej inwestycji w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 7 października 2021 r., opierając się na części tekstowej i graficznej analizy, tabelarycznym zestawieniu poszczególnych parametrów zabudowy z obszaru analizowanego i dokumentacji fotograficznej. Kolegium w sposób wyczerpujący wykazało, że dane faktyczne zawarte w analizie oraz argumenty autorki analizy pozwalały na stwierdzenie prawidłowości ustalonych w decyzji warunków zabudowy, przy czym trafnie zwrócono uwagę, że: - dla ustalenia linii zabudowy znaczenie miało położenie większości budynków usytuowanych przy ulicy po stronie inwestycji, w tym zwłaszcza istniejącego budynku na terenie inwestycji; - z powodu omówionych w analizie uwarunkowań przestrzennych właściwe było ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy w przedziale od 32% (wskaźnik obecnie występujący na terenie inwestycji) do 42% (wskaźnik zbliżony do średniej – 40% i nawiązujący do zabudowy wielorodzinnej i usługowej na działkach nr [...] i [...] – 42%). Jednocześnie Kolegium zastrzegło, że taki wskaźnik nie doprowadzi do nadmiernej intensyfikacji zabudowy na danym obszarze, zaś w analizie dodano, iż realizacja inwestycji według maksymalnego wskaźnika będzie uzależniona od wykazania zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi; - co do szerokości elewacji frontowej odnotowano, że w obszarze analizy wielkości tego parametru wahają się od 6,5 do 93 m, przy czym średnia wielkość 16 m wynika z faktu występowania licznych budynków jednorodzinnych, które nie tworzą bezpośredniego kontekstu dla przedmiotowej inwestycji. Dlatego określono szerokość dla przedmiotowych budynków w nawiązaniu do budynków o analizowanej funkcji oraz budynku istniejącego na terenie inwestycji, co w przekonaniu Kolegium jest właściwe dla zachowania ładu przestrzennego; - w odniesieniu do wysokości przedmiotowych budynków wskazano na zróżnicowaną zabudowę w obszarze analizy (od jednej do jedenastu kondygnacji) wskazując, że średnia z całego obszaru byłaby wartością przypadkową i nieprzydatną dla kształtowania nowej zabudowy. Natomiast dla planowanych budynków przyjęto jako znaczącą zabudowę przy ul. J. L., wyznaczając ich wysokość w relacji do ustalonych wielkości w analizie, uwzględniając m.in. wysokość zabudowy na działce nr [...] oraz budynku na terenie inwestycji. Wyjaśniono także, że rozwiązanie polegające na dopuszczeniu najwyższej kondygnacji wycofanej od lica elewacji – nawiązuje do innych budynków i zapewnia zachowanie ładu przestrzennego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że punkt odniesienia dla przedmiotowej inwestycji stanowiła zasadniczo zabudowa wielorodzinna występująca w obszarze analizowanym, a ze szczegółowych uwarunkowań przedstawionych w analizie urbanistyczno-architektonicznej wynikało, że ustalone parametry przedmiotowych budynków odpowiadają wymogom z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki nie miał podstaw by zakwestionować ocenę Kolegium, opartą na kompleksowej analizie funkcji oraz cech zabudowy na obszarze wyznaczonym wokół terenu inwestycji. W tym miejscu należy wskazać na przedwczesne zarzuty w skargach kasacyjnych E. T. i A. T. oraz R. K. i M. K., w których podniesiono, że realizacja inwestycji ograniczy w ich lokalach dostęp do światła słonecznego. Tymczasem same ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie przesądzają kształtu przyszłej zabudowy, bowiem możliwość jej realizacji według maksymalnych wielkości dotyczących wskaźników powierzchni zabudowy oraz szerokości i wysokości przedmiotowych budynków, uzależniona będzie od zachowania w projekcie budowlanym wymogów z przepisów Prawa budowlanego i norm techniczno-budowlanych. Podkreślić trzeba, że spełnienie przez inwestycję wymogów technicznych, takich jak rozmiar obiektu i jego usytuowanie na działce jest oceniane w trakcie kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, w postępowaniu o pozwolenie na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, stosownie do przepisów Prawa budowlanego i przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu i dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (zob. wyroki NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 779/07, 27 czerwca 2013 r. II OSK 398/12). Z kolei w punkcie 3 skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej mylnie zarzucono wadliwe ustalenia w zakresie rzędnych terenu wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku kierował się w tym zakresie treścią analizy oraz decyzji, w których określono dla budynków "bezwzględną wysokość górnej krawędzi gzymsu/attyki" na poziomie 224, 50m i 222,30m, a jednocześnie wskazano, że: "W projektowanej architekturze należy zastosować takie rozwiązania architektoniczne i technologiczne, aby pomieszczenia oraz urządzenia techniczne były wkomponowane w bryłę budynku i swą wysokością nie przekraczały ustalonej górnej krawędzi elewacji frontowej oraz ustalonego maksymalnego gabarytu planowanej zabudowy wyrażonej w wartościach bezwzględnych." Podkreślić trzeba, że Sąd Wojewódzki omówił w uzasadnieniu wyroku istotne okoliczności faktyczne i prawne, które prowadziły do zaaprobowania ustalonych w sprawie warunków zabudowy. Słusznie Sąd Wojewódzki wskazał, że sposób wyznaczenia parametrów przedmiotowego budynku uzasadniony był m.in. położeniem terenu inwestycji w obszarze zróżnicowanej i przeważnie intensywnej zabudowy wielkomiejskiej. Wnioskowania Kolegium i Sądu, które jest logiczne i przekonujące, nie mogły podważyć argumenty przedstawione w skargach kasacyjnych. Uwzględniając zgromadzoną w aktach dokumentację, zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że analiza urbanistyczna została sporządzona w sposób prawidłowy, a jej wyniki dały podstawy do stwierdzenia, iż planowana inwestycja zarówno pod względem funkcji, jak i jej parametrów stanowiła kontynuację istniejącej w analizowanym obszarze zabudowy, a zatem spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zaznaczyć należy, że autor analizy, dysponując wiedzą specjalistyczną, przedstawił konkretne informacje charakteryzujące aktualny stan zagospodarowania obszaru analizowanego, który determinował warunki zabudowy ustalone dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto zauważyć trzeba, że w tekście analizy sformułowano konkluzję, iż planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Brak było zatem podstaw, by uznać, że opracowując wyniki analizy co do poszczególnych parametrów urbanistycznych i architektonicznych, autor analizy nie uwzględnił należycie wymogów ładu przestrzennego. W orzecznictwie wskazuje się na to, że analiza urbanistyczna ma charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną, a więc zbliżona jest do dowodu z opinii biegłego (por. wyroki NSA z 23 listopada 2022 r. II OSK 2785/19, 19 października 2023 r. II OSK 140/21). W wyroku z 7 grudnia 2023 r. II OSK 2516/21 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że organ administracji, weryfikując dokument analizy, nie może – co do zasady – wkraczać w merytoryczną zasadność analizy, w zakresie, w jakim przedstawia ona oceny oparte o wiadomości specjalne. Bada natomiast kompletność opinii, jej poprawność metodologiczną i to, czy ocena końcowa jest logicznym następstwem zebranego materiału faktograficznego. Niewątpliwie powyższe uwarunkowania zostały prawidłowo uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a następnie przez Sąd Wojewódzki rozpoznający niniejszą sprawę. W związku z twierdzeniami skarżących o niedostosowaniu gabarytów planowanych budynków do zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie zauważyć trzeba, że ustawodawca formułując w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadę dobrego sąsiedztwa nie przyznał prymatu kontynuacji funkcji zabudowie znajdującej się bezpośrednio przy działce, na której ma powstać nowa zabudowa, lecz nakazał organom administracji publicznej odwołać się do całości obszaru objętego analizą. Z ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa oraz z regulacji § 3 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. (aktualnie art. 61 ust. 5a u.p.z.p.) wynika, że ocena dopuszczalności lokalizacji określonej inwestycji uzależniona jest od możliwości dostosowania nowej zabudowy do cech zagospodarowania i zabudowy istniejącej na danym obszarze, stosownie do wymogów ładu przestrzennego zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. W niniejszej sprawie brak było przesłanek aby uznać, że to właśnie zabudowa w najbliższym sąsiedztwie powinna determinować charakter zabudowy na nieruchomości inwestora, w sytuacji gdy zaplanowane budynki wielorodzinne nawiązują do istniejącej w terenie analizowanym zabudowy wielorodzinnej. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że właściwa wykładnia przepisów § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury przy uwzględnieniu treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że dla ustalenia warunków zabudowy konkretnego obiektu budowlanego decydujące znaczenie ma w szczególności analiza tych działek sąsiednich, na których znajduje się zabudowa o podobnym charakterze, co pozwala określić wymagania w zakresie parametrów i cech kształtowania nowej zabudowy (por. wyroki NSA z: 24 kwietnia 2012 r. II OSK 229/11,; 21 czerwca 2011 r. II OSK 1095/10; 19 czerwca 2012 r. II OSK 509/11; 11 marca 2014 r. II OSK 2463/12; 4 listopada 2016 r., II OSK 204/15). Wobec powyższego Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził, że sporządzona w sprawie analiza architektoniczno-urbanistyczna wykazała, iż planowana inwestycja nawiązuje do istniejącej w rozpatrywanym obszarze zabudowy w sposób odpowiadający wymogom art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Tym samym nie mogły odnieść skutku zarzuty z punktów 2 a,b skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej. Za chybione uznać należało ponadto zarzuty sformułowane w punktach 2 d,e pozostałych dwóch skarg kasacyjnych. Mianowicie Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał w uzasadnieniu wyroku, że brak było podstaw by zakwestionować ustalenia organów dotyczące spełnienia warunku wystarczającego uzbrojenia (istniejącego bądź planowanego), o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., Inwestor przedstawił bowiem zapewnienia gestorów mediów wskazujące na to, że planowane obiekty będą miały dostęp do koniecznej infrastruktury technicznej, co jest wystarczające na etapie postępowania w spawie ustalenia warunków zabudowy. Nietrafnie w skargach kasacyjnych podniesiono, że już na tym etapie wymagane było przedstawienie umów i wiążących warunków przyłączenia przedmiotowych budynków do sieci energii elektrycznej, wodociągowej i energii cieplnej. Zgodzić się należało z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że przedłożona przez inwestora dokumentacja w postaci informacji dotyczących zaopatrzenia inwestycji: w wodę i odprowadzenie ścieków, energię cieplną oraz energetyczną – wskazała, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, przy uwzględnieniu dodatkowo szczegółowych warunków określonych w punkcie 4 a,b decyzji organu pierwszej instancji. Warto zwrócić uwagę na ukształtowany w orzecznictwie pogląd, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji, dlatego zbyt rygorystyczne byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Stąd też w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. mówi się o istniejącym, lecz także projektowanym uzbrojeniu terenu (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. II OSK 1815/18). Przyjmuje się również, że celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zaś zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale wystarczające jest posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r. II OSK 3487/18, 7 marca 2018 r. II OSK 1200/16, 15 lutego 2018 r. II OSK 893/16). W świetle przedstawionych uwag uprawnione było przyjęcie w rozpatrywanej sprawie, iż warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został zachowany, co uzasadniało akceptację podjętych rozstrzygnięć przez organy obu instancji. Za uprawnioną należało także uznać ocenę Sądu Wojewódzkiego co do prawidłowości ustalonego w decyzji warunku, określającego wymaganą ilość miejsc parkingowych. Jak zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, przepisy u.p.z.p. oraz Rozporządzenia wykonawczego nie przewidują żadnych wytycznych co do sposobu ustalania ilości parkingowych. Na podstawie art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U Nr 164, poz. 1589), a także z uwzględnieniem uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta K." organ ustalił dla zamierzenia inwestycyjnego wskaźnik 1,2 miejsca postojowego dla samochodów na jedno mieszkanie (w odniesieniu do zabudowy wielorodzinnej) oraz min. 20 miejsc postojowych dla samochodów na 100 zatrudnionych (w odniesieniu do usług). Błędne są natomiast twierdzenia skarżących, że w decyzji o warunkach zabudowy powinna być określona liczba osób zatrudnionych u właścicieli (względnie najemców) lokali, które mają powstać w projektowanych budynkach. Z oczywistych względów dopiero na etapie projektu budowlanego precyzowane będą dane niezbędne dla zastosowania wskaźników określających wymaganą ilość miejsc parkingowych na terenie przedmiotowej inwestycji. Na uwzględnienie nie zasługiwały ponadto zarzuty z punktów 1 a,b skarg kasacyjnych E. T. i A. T. oraz R. K. i M. K., w których podniesiono naruszenie art. 3 § 1 i § 2, art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 104 § 1 w zw. z art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a., a także art. 28 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd Wojewódzki trafnie wywiódł w uzasadnieniu wyroku, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 28 i art. 64 § 4 k.p.a., które powinno skutkować uchyleniem kontrolowanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd bowiem słusznie wskazał, że chociaż organ I instancji nie uznał skarżących za strony postępowania, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając sprawę z uwzględnieniem odwołań skarżących, umożliwiło im wzięcie udziału w postępowaniu, zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie wniosków dowodowych i przedstawienie swojego stanowiska. Uwzględnić należało również, że interes skarżących reprezentowany był w przedmiotowym postępowaniu pośrednio również przez Wspólnotę Mieszkaniową M., przy czym z okoliczności sprawy, w szczególności ze zgłoszonych zarzutów nie wynika, by interesy skarżącej Wspólnoty, jak i skarżących członków tej wspólnoty były rozbieżne. Zasadnie Sąd Wojewódzki podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia warunkują zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Dodać trzeba, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby brak udziału skarżących w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przyczynił się do tego, że w sprawie nie zebrano materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy. Zarówno z ustaleń kontrolowanych decyzji, jak też argumentacji Sądu Wojewódzkiego wynika, że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgodzić się należało z konkluzją Sądu Wojewódzkiego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, naprawiając błędy proceduralne organu pierwszej instancji, doprowadziło do rozpoznania sprawy zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Z tych wszystkich względów skargi kasacyjne, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, podlegały oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 21