II OSK 1132/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 461/23 w sprawie ze skargi T.J. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 481/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy przyłącza energetycznego dla nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 461/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T.J. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2023 r., nr 481/2023, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy przyłącza energetycznego dla nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł T.J. Zaskarżył wyrok całości. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucił: 1) Na podstawie art. 174 § 1 naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 28 ust. 1, 1a, 2, art. 36a, art. 37 ust. 1, art. 93 pkt 4 prawa budowlanego, Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2021.0.2351 ) w stopniu rażącym - poprzez wydanie wyroku z pominięciem rozważenia kwestii i analizy w/w przepisów wobec zamierzenia budowlanego zatwierdzonego w decyzji nr 1502/2012 wydanej przez Starostę Świdnickiego. 2) Naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 28, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491, 2052. ) - poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, błędne rozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji mylne ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy co skutkowało błędnym uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że przedmiotowa budowa przyłącza energetycznego dla nieruchomości ul. [...] w J., została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz warunkami udzielonymi w pozwoleniu na budowę - decyzja Starosty Świdnickiego Nr 1502/2012 z dn. 10 grudnia 2012 r. znak WB.6740.1264.2012.1 dla inwestora T. S.A. w W. W oparciu o tak postawione zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o: a) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 P.p.s.a.; b) zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 28, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, błędne rozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji mylne ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy co, zdaniem skarżącego, skutkowało błędnym uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że przedmiotowa budowa przyłącza energetycznego dla nieruchomości ul. [...] w J., została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz warunkami udzielonymi w pozwoleniu na budowę - decyzja Starosty Świdnickiego Nr 1502/2012 z dn. 10 grudnia 2012 r. znak WB.6740.1264.2012.1 dla inwestora T. S.A. w W. Według przytoczonego opisu naruszenia, błędne ustalenie stanu faktycznego odnosi się do oceny o zrealizowaniu budowy przyłącza dla nieruchomości przy ul. [...] w J. zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz warunkami udzielonymi w pozwoleniu na budowę. Organy nadzoru budowlanego ponownie rozpatrujące sprawę oraz Sąd pierwszej instancji dokonały ustaleń w zakresie dwóch istotnych okoliczności: przebiegu linii kablowej przez działkę nr [...], stanowiącą własność skarżącego oraz usytuowania szafki elektroenergetycznej w odniesieniu do granic działki nr [...]. W tej mierze oparto się na dokumentacji powykonawczej w postaci mapy wynikowej (pomiar inwentaryzacyjny przyłącza do działki nr [...]), informacji uprawnionego geodety oraz fotografii zamontowanego zgodnie z projektem złącza ZK-3 na działce nr [...] Na podstawie tych dokumentów przyjęto, że przebieg linii kablowej przez działkę nr [...] był niezgodny z projektem, ale został skorygowany, tzn. usunięto sieć z terenu tej działki. W odniesieniu do usytuowania szafki przyjęto, że zmiana lokalizacji z ułożenia równoległego na ułożenie prostopadłe do granic działki nr [...] powoduje, że jest to odstępstwo od projektu budowlanego, ale nie jest to odstąpienie istotne w rozumieniu art. 36 ust. 5 Prawa budowlanego. Jest to, łącznie z tym, czy kabel zasilający działkę nr [...], służy obecnie także do zasilania działki nr [...], zagadnienie materialnoprawne pozostające poza zakresem oceny omawianego zarzutu procesowego. Natomiast kwestią procesową jest sformułowana w uzasadnieniu kasacji teza o niedopuszczalności powołania się na opinię geodety w zakresie zgodności realizacji sieci kablowej z projektem budowlanym. Jest to zarzut bezzasadny. O tej zgodności rozstrzyga w ramach specjalistycznej kompetencji organ nadzoru budowlanego. W zakresie w jakim badana jest zgodność wykonania robót z przewidzianą w projekcie zagospodarowania terenu lokalizacją sieci, organ mógł, w razie kontrowersji w tym zakresie, dopuścić dowód z ekspertyzy geodezyjnej, na zasadzie art. 84 K.p.a. Odniesienie się do podstawy materialnej poprzedzić trzeba uwagą o wadliwym sformułowaniu jedynego zarzutu materialnoprawnego. Z art. 176 § 1 pkt 2 oraz art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wynika, że obowiązkiem wnoszącego kasację jest określenie podstawy kasacji: naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W odniesieniu do podstawy materialnej należy także określić rodzaj naruszenia: błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Wnoszący kasację nie określił podstawy materialnej w sposób wymagany przepisami art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Nie wskazał, czy powołane przepisy zostały naruszone poprzez błędna wykładnie, czy przez niewłaściwe zastosowanie. Niezależnie od tej wadliwości możliwe jest wskazanie, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 1, 1a, 2, art. 36a, art. 37 ust. 1, art. 93 pkt 4 Prawa budowlanego, Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021.0.2351) w stopniu rażącym - poprzez wydanie wyroku z pominięciem rozważenia kwestii i analizy w/w przepisów wobec zamierzenia budowlanego zatwierdzonego w decyzji nr 1502/2012 wydanej przez Starostę Świdnickiego. W kasacji nie podważono ustalenia, według którego, przyłącze energetyczne dla nieruchomości przy ul. [...] w J. realizowane było na podstawie decyzji Starosty Świdnickiego z dnia 10 grudnia 2012 r., nr 1502/2012, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi – T. S.A. w W. pozwolenia na rozbiórkę linii napowietrznej nn obwodów nr x-1 i x-3 ze stacji nr 452-60 wraz z przyłączami napowietrznymi nn do budynków mieszkalnych w J., przy ul. [...] i [...] na wskazanych działkach, w tym [...], oraz budowę linii kablowej nn o łącznej długości 965 mb ze złączami kablowymi nn w celu zasilania budynków mieszkalnych w J. przy ul. 1 [...] i [...], na szeregu działek, w tym na działce nr [...]. Bezpodstawna jest więc teza o naruszeniu art. 28 ust. 1, art. 28 ust. 1a oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Niezależnie od tego, czy doszło do popełnienia czynu, o którym mowa w art. 93 pkt 4 Prawa budowlanego, zarzutu naruszenia tego przepisu nie można kierować pod adresem organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 94 Prawa budowalnego, orzekanie w sprawach o czyny, określone w art. 92 i art. 93, następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Roboty budowlane zostały wykonane wczesną wiosną 2016 r., a protokół odbioru przez inwestora robót budowlanych został sporządzony i podpisany w dniu 13 kwietnia 2016 r. Wykonania robot związanych ze zmianą lokalizacji szafki elektroenergetycznej i usunięcia fragmentu linii kablowej z działki nr [...], które to prace zostały wykonane w grudniu 2022 r., nie można utożsamiać z kontynuacją robót przewidzianych decyzją o pozwoleniu na budowę. Były to roboty podjęte w wyniku działań organu nadzoru budowlanego prowadzącego czynności z zakresu badania legalności inwestycji i mające na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (przebieg linii kablowej) oraz jednocześnie uwzględniające żądanie właściciela nieruchomości (działki nr [...]) zmiany lokalizacji szafki. Jakkolwiek zmiana usytuowania szafki elektroenergetycznej spowodowała odstąpienie od projektu budowlanego, to jednocześnie była powiązana z usunięciem kabla z nieruchomości sąsiedniej. Roboty te nie mogą być w tej sytuacji traktowane w oderwaniu od siebie. Miały na celu uprzedzenie ewentualnego nakazu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Nie oznaczało to natomiast kontynuowania, po przerwie, o której mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, robót budowalnych przewidzianych decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie jest skuteczne powołanie się na naruszenie art. 36a Prawa budowlanego. Art. 36a zawiera szereg jednostek redakcyjnych. Brak wskazania określonej jednostki jest wadliwością konstrukcyjną, której sanowanie nie należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną. Tym niemniej, poprzedzające uwagi uprawniają do przyjęcia, że nie jest zasadne twierdzenie, według którego, zmiana lokalizacji szafki stanowi obecnie istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Jak wskazano, była to czynność związana z doprowadzeniem do stanu zgodnego z projektem w zakresie przebiegu linii kablowej. Zaakcentować trzeba, że rozwiązanie przyjęte w wyniku trwającego kilka postępowania organów nadzoru budowlanego oraz sporu o charakterze nie tylko administracyjnoprawnym, jest zgodne z istotą zamierzenia budowlanego, którym była budowa linii kablowej (w miejsce napowietrznej) ze złączami kablowymi w celu zasilania budynków, w tym budynku na działce nr [...], przy ul. [...] w J. Przebieg linii kablowej, w zakresie w jakim nie ingeruje już w prawo własności właściciela działki nr [...], zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, jest w niniejszej sprawie rzeczą wtórną, pozostającą poza zakresem interesu prawnego właściciela działki nr [...]. Niezależnie od tego można skonstatować, że nie została wykazana prawdziwość tezy, według której, roboty związane z zasileniem budynku przy ulicy [...] zostały wykonane na podstawie procedur związanych z zasileniem działki nr [...]. Nadto, podkreślić należy, że przebieg linii kablowej do przyłącza odbiorcy pozostaje w gestii inwestora. Twierdzenie skarżącego o korzystaniu, przy zmianie przebiegu kabla i zmianie lokalizacji szafki, z kabla, którym z transformatora zasilana jest jego nieruchomość, nie zostało poparte wskazaniem przepisów, które zostały naruszone zastosowaniem takiego rozwiązania technicznego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.