II OSK 1294/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła, sędzia WSA (del.) Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. i T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 770/22 w sprawie ze skargi J. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2022 r. nr SKO-4212/138/2022 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (zwany dalej: "Sądem" lub "Sądem I instancji"), wyrokiem z 10 stycznia 2022 r. Sygn. akt II SA/Bd 770/22, oddalił skargę J. K. i T. K. (zwanych dalej: "skarżącymi", "skarżącymi kasacyjnie" lub "inwestorami") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2022 r. nr SKO -4212/138/2022, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 27 kwietnia 2022 r., znak: IPP-PP.6730.29.2022. Decyzją tą odmówiono skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w [...] (zwanej dalej: "działką" lub "terenem inwestycji"), z uwagi na to, iż zlokalizowana jest na gruntach rolnych klasy R lll b i nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 503), zwanej dalej: "Upzp", w związku z art. 7 ust. 2a pkt 1-4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 1326), zwanej dalej: "u.o.g.r.l.". Ustalono bowiem, że działka wskazana we wniosku inwestorów o ustalenie warunków zabudowy, nie była objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 Upzp. W sprawie nie zostały także spełnione wszystkie (łącznie) warunki określone w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., uzasadniające możliwość odstąpienia od wymogu odstąpienia od uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Sąd wskazał, że przeprowadzona w sprawie kontrola nie potwierdziła, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji trafnie uznano bowiem, że: 1. działka objęta inwestycją nie była objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 Upzp. Treść miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 1994 (opublikowaną w Dz. Urz. woj. [...] Nr [...] poz. [...]), który utracił moc w oparciu o art. 87 ust. 3 Upzp, nie wskazuje objęcia działki inwestycyjnej ww. zgodą, 2. część gruntów rolnych klasy R lll b stanowiących teren planowanej inwestycji (część działki [...]) znajduje się w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, zatem nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. 3. organ odwoławczy słusznie dodał, iż kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l, odnosi się do całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, nie tylko więc do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zarówno działka [...], jak i zwarta część gruntów rolnych podlegających ochronie występujących na działkach nr [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...] znacznie przekracza powierzchnię 0,5 ha, skutkiem czego nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. Pogląd ten potwierdza orzecznictwo. W wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1854/17 wskazano, że "kryterium obszarowe, którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 4 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, odnosi się do całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, nie zaś do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wynika to z wykładni literalnej zawartego w tym przepisie zwrotu "bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części." W świetle powyższego, wobec braku spełnienia koniecznych przesłanek wymaganych do udzielenia warunków zabudowy, organ administracji nie musiały badać, czy zostały spełnione pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 Upzp. Sąd I instancji nie uwzględnił także zarzutu naruszenia w sprawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 1326 ze zm.; zwanej dalej "K.p.a.") uznając, że nie zaszły przesłanki do zastosowania ww. przepisu, bowiem nie zaistniała sytuacja, w której wcześniej doszło do rozstrzygnięcia tożsamej podmiotowo i przedmiotowo sprawy ze sprawą niniejszą. Skarżący powołali się bowiem na okoliczność, że przed podziałem nieruchomości oznaczonej nr [...], zostały udzielone warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych, co wynika z postanowienia Burmistrza [...] z [...] maja 2008 r., o pozytywnym zaopiniowaniu projektu podziału działki nr [...]. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ stwierdził, że decyzją Burmistrza [...] z 7 maja 2007 r., ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych z wbudowanymi garażami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na ww. działce. Powyższe oznacza, że brak jest tożsamości sprawy dotyczącej udzielenia warunków ww. zabudowy dla inwestycji na działce [...] ze sprawą niniejszą, która dotyczy innej, mniejszej działki nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, zarzucając mu: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; zwanej dalej: Ppsa), naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., poprzez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, że nieruchomość nie jest położona w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, 2. art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., poprzez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, że kryterium obszarowe nie odnosi się do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, 3. art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 Upzp, poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w sytuacji, gdy wydano decyzję w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i w konsekwencji pozostawiono w obrocie prawnym dwie sprzeczne ze sobą decyzje dotyczące tej samej sprawy, 2. art. 151 Ppsa, poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a polegające na pominięciu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności treści decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2007 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy oraz bezzasadne przyjęcie, że sprawa zabudowy dla inwestycji dotyczącej przedmiotowej działki nie została poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, 1. art. 8 § 1 i 2 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów, polegające na wydaniu decyzji arbitralnej, noszącej cechy dowolności i naruszającej prawo, w szczególności, na skutek przyjęcia skrajnie niekorzystnej, niewynikającej w żaden sposób z brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., wykładni tego przepisu, i błędne uznanie, jakoby wynikało z tej regulacji, że cały teren planowanej inwestycji musiał zawierać się w pasie 50 m od granicy drogi publicznej, 2. art. 104 § 2 K.p.a. poprzez brak pełnego rozstrzygnięcia sprawy, tj. nierozstrzygnięcie, czy spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 7 ust. 2a pkt 1-4 u.o.g.r.l., 3. art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu, 4. art. 9 K.p.a. i wynikającego z tego przepisu obowiązku dbałości przez organy administracji publicznej o interesy stron postępowania poprzez nieuwzględnienie jej słusznego interesu prawnego w postaci realizacji planowanej inwestycji, 5. art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego i procesowego oraz na bezpodstawnym uniemożliwieniu stronie realizacji planowanej inwestycji. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 Ppsa, skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa, kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie stosownie do wymogu z art. 176 § 2 Ppsa, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą w ocenie skarżących kasacyjnie uzasadniać podniesione zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. z 2024 r., poz.935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 Ppsa w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Została ona oparta zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania dotyczących zasad prowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny dowodów, jak i na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna dotyczy wyroku, którym Sąd I instancji poddał kontroli decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce, która stanowi grunt rolny klasy R lll b, który podlega ochronie w świetle ustawy u.o.g.r.l. Wyjaśnić zatem należy, że w świetle art. 1 ust. 1 Upzp, w sprawach ustalania zasad zagospodarowania i zabudowy terenu, za podstawę działań przyjmuje się, ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. W myśl zaś art. 1 ust. 2 pkt 3 Upzp, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wymaga podkreślenia, że zasada zrównoważonego rozwoju została wprost wyrażona w Konstytucji RP (art. 5), podobnie jak obowiązek ochrony środowiska przez władze publiczne (art. 74 ust. 2 Konstytucji RP). Dla realizacji tych podstawowych zasad ustrojowych, w kontekście planowania przestrzennego, istotną rolę odgrywa zaś ochrona m.in. gruntów rolnych. Przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp możliwość wprowadzenia zabudowy na gruntach rolnych i leśnych na terenach objętych zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) stanowi zatem wyjątek, który musi być interpretowany ściśle (exceptiones non sunt extendendae). Należy przyjąć, że w świetle zasad zrównoważonego rozwoju oraz zasad prewencji i przezorności (art. 5 Konstytucji RP oraz w brzmieniu obowiązującego w dacie rozstrzygania art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. Nr 1973 zm.), w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 Upzp, ewentualne wątpliwości interpretacyjne, czy w realiach danej sprawy znajduje zastosowanie wyjątek od wykorzystania gruntów rolnych, leśnych na inne cele (art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp), powinny być rozstrzygane na rzecz zachowania funkcji rolnej, czy też leśnej (in dubio pro natura). Warto odnotować, że w dotychczasowym orzecznictwie, w kontekście spraw dotyczących zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp, podkreślano, że teren nie wymaga "nowej" zgody pod warunkiem przeznaczenia go zgodnie z celem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który z mocy art. 67 Upzp utracił moc obowiązującą (zob. np. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów z 29 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10, ONSAiWSA 2013/2/20; wyrok NSA z 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 261/16; wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1069/20, CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wykładnię art. 7 ust. 2 a pkt 3 i 4 u.o.g.r.l. zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 7 ust. 2 a u.o.g.r.l. nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1. co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2. położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.); 3. położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.); 4. ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. W świetle tego przepisu, możliwość odstąpienia od ogólnego warunku jakim jest uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jest łączne spełnienie wszystkich określonych w nim warunków. Oznacza to, że brak spełnienia jednego z nich wyłącza możliwość uzyskania warunków zabudowy. Wskazać zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skoro statuując przesłankę z art. 7 ust. 2 a pkt 3 u.o.g.r.l ustawodawca posługuje się sformułowaniem "grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej", to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej działki. Cały więc obszar (grunt rolny), którego przeznaczenie ma zostać zmienione w wyniku wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. To "grunt" ma być położony w tej odległości, a nie tylko jego linia graniczna (por. wyrok NSA z 16 lipca 2019 r., II OSK 2257/17, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy (analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu) grunt położny jest zaś w odległości większej niż 50 m do drogi publicznej (drogi gminnej), co oznaczało brak spełnienia powyższego warunku. Zasadne jest także stanowisko Sądu I instancji w zakresie braku spełnienia w sprawie warunku określonego w art. 7 ust. 2 a pkt 4 u.o.g.r.l. Prawidłowo przyjęto bowiem, że kryterium obszarowe, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się do całego zwartego kompleksu gruntów rolnych (w rozpoznawanej sprawie o łącznej powierzchni [...] ha), nie zaś do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wynika to z wykładni literalnej zawartego w tym przepisie zwrotu "bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części". Również wykładnia celowościowa tej normy, wskazuje na konieczność wąskiego rozumienia tego wyjątku od ogólnej zasady ochrony gruntów rolnych jako dotyczącego tych nieruchomości, które ze względu na już istniejące zagospodarowanie terenów przyległych jednoznacznie utraciły swoją funkcję rolniczą. Uznanie bowiem, że kryteriów obszarowe dotyczy tylko terenu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy niweczyłoby skutki mechanizmów ochrony gruntów rolnych tam, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Umożliwiałoby to dokonywanie w sposób nieograniczony zmian przeznaczenia takich gruntów, poprzez wydzielanie z nich działek o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, co podważałoby sens regulacji zawartej w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Reasumując w sprawie wbrew zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 Upzp, bowiem planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w tym przepisie, gdyż przeprowadzone postępowanie wykazało, że teren objęty inwestycją, stanowiący użytki rolne klasy III b, wymaga uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Skarżący kasacyjnie nie zakwestionowali zaś skutecznie powyższych ustaleń. Tym samym za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskutek naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy zasad oraz trybu rozpoznawania spraw wynikających i określnych w art. 6 K.p.a., art. 8 § 1 i 2 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 104 § 2 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a.. Naruszenie przez Sąd powołanych przepisów może bowiem mieć miejsce wówczas, gdy dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu Sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Sąd zasadnie podzielił stanowisko organów i uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1pkt 2 Ppsa, w związku z art. 156 §1 pkt 3 K.p.a., oraz art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. i 80 K.p.a., poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi wtedy, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym w stosunku do postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przy czym tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2016 r., I OSK 1434/15). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżących kasacyjnie w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji okoliczność, że przed podziałem nieruchomości oznaczonej nr [...] (z której następnie wyodrębniono działkę inwestycyjną) zostały udzielone warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych, co wynika z postanowienia Burmistrza [...] z [...] maja 2008 r., o pozytywnym zaopiniowaniu projektu podziału działki nr [...], nie oznacza, że w sprawie zachodzi tożsamość tych spraw. Decyzja na którą powołują się skarżący kasacyjnie dotyczyła bowiem nie tylko innej obszarowo działki ale również innej inwestycji. Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną.