II OSK 1477/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych E.G., K.G., M.M., T.M. oraz M.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 545/22 w sprawie ze skarg A.M., B.K., E.M., E.G., K.G., M.M., T.M., M.N. oraz M.D. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 28 stycznia 2022 r. nr IFXIV.7840.10.13.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że w komparycji w miejsce sformułowania "sprawy ze skargi" powinno być "sprawy ze skarg" oraz w miejsce "oddala skargę" wpisuje "oddala skargi"; 2. oddala skargi kasacyjne.

1. Wyrokiem z 2 lutego 2023 r., II SA/Gl 545/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił skargę (powinno być "skargi" – uwaga Sądu) A.M., B.K., E.M., E.G., K.G., M.M., T.M., M.N. i M.D. na decyzję Wojewody Śląskiego z 28 stycznia 2022 r. nr IFXIV.7840.10.13.2021, w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. Sp.k. w K. (Inwestor, Spółka), Prezydent Miasta Chorzów (organ I instancji, Prezydent Miasta) decyzją z 15 stycznia 2021 r. nr 11/2021, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zespołem garaży, infrastrukturą oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w [...] na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] k.m. 1 i [...] k.m. 2, obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę wyjaśniono, że projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia w tej materii. Organ I instancji przyjął, że inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, a także uchwałą Rady Miasta Chorzów Nr XXIII/391/12 z 28 czerwca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Chorzów dla części obszaru gminy Chorzów położonego w rejonie ulicy Siemianowickiej (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego 2012, poz. 3138 ze zm.; uchwała, plan miejscowy). W tym ostatnim przypadku podkreślono, że dochowano wszelkim wymaganiom określonym w § 18 uchwały co do lokalizacji samego budynku i miejsc parkingowych, jak również wymaganiom dotyczącym parametrów zabudowy. Organ I instancji podniósł także, że realizacja zjazdu indywidualnego z drogi publicznej nie jest objęta niniejszym postępowaniem, a ponadto zaznaczono, że wykonanie zjazdu z drogi gminnej lub powiatowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia jego budowy (art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego). Podniesiono również, że wobec uchylenia art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego inwestor zwolniony jest z obowiązku uzyskania oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. W końcowej części uzasadnienia swej decyzji organ I instancji – powołując się na stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) wyrażone na jego stronie internetowej – stwierdził, że kopie dokumentów dołączonych do projektu budowlanego nie musza być uwierzytelniane. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Gl 545/22 kolejno wskazano, że w odwołaniach od w/w decyzji wniesionych przez: K.G. i E.G., a także W. i M.L., M.M. i T.M., E.W. i A.M., B.K. i M.N., zarzucono, że: 1) jest ona niezgodna z obowiązującym miejscowym planem, w tym: a) jest niezgodna z przeznaczeniem terenu, wynikającym z § 18 ust. 1 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b uchwały, doprecyzowanym w § 5 pkt 8 (definicja przeznaczenia podstawowego), § 5 pkt 9 (definicja przeznaczenia dopuszczalnego) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 (symbol terenu); b) narusza zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej, wyznaczone w § 6 ust. 1 pkt 1-3; c) nie spełnia wskazań wynikających z zasad budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej określonych § 15 ust. 3 uchwały oraz zasad zagospodarowania terenu, wynikających z § 18 ust. 1 pkt 5 lit. e uchwały; 2) narusza uzasadniony interes osób trzecich. 2.3. Następnie sąd I instancji wskazał, że w odwołaniu od decyzji I instancji M.D. zarzuciła: 1) naruszenie prawa procesowego tj.: a) art. 8, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), a to poprzez ich niezastosowanie, tj.: niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, pozorne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; b) art. 76a § 2a i 2b w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., a to poprzez dopuszczenie jako dowodów w sprawie nieuwierzytelnionych kopii dokumentów; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 5 pkt 8 i § 38 § 1 pkt 2 lit. b uchwały, a to poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 2.4. Dalej w wyroku II SA/Gl 545/22 przywołano, że Wojewoda nie uwzględnił odwołań, w związku z czym powołaną na wstępie decyzją z 28 stycznia 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.; K.p.a.) w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2021, poz. 2351 ze zm.; uPb) w zw. z art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przyjął prawidłowość stanowiska co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podniósł w tym zakresie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, które pozwalałyby kategorycznie stwierdzić, że planowana zabudowa wielorodzinna jest w tym miejscu niedopuszczalna, bo w sposób oczywisty koliduje z zabudową jednorodzinną, tym bardziej, że forma architektoniczna zaprojektowanego budynku wielorodzinnego jest zbliżona do formy budynków jednorodzinnych w tzw. zabudowie szeregowej. Inwestor stosując się do zaleceń z § 15 ust. 3 uchwały zlokalizował w projektowanym budynku taką ilość garaży, na jaką pozwalała jego kubatura. Wojewoda nie zgodził się również z twierdzeniem, że mieszkańcy projektowanego budynku nie będą mieli bezpośredniego dostępu do przewidywanej do realizacji zieleni o charakterze parkowym. Otóż, jak zaznaczył, przestrzeń ta nie jest wydzielona ogrodzeniem. W kwestii natomiast załączenia do projektu nieuwierzytelnionych dokumentów Wojewoda stanął na stanowisku, iż pieczęć i podpis projektanta na stronie tytułowej projektu budowlanego jest potwierdzeniem wiarygodności wszystkich zawartych w nim dokumentów. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 uPb. 4.1. W skardze z 4 marca 2022 r., wniesionej do WSA w Gliwicach przez M.N., B.K., K.G., E.G., E.M., A.M., M.M., T.M., M.L. i W.L., zarzucono decyzji Wojewody: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb poprzez ich niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenia na budowę mimo, iż projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją organu I instancji nie zapewnia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b w zw. z § 5 pkt 8 uchwały (definicja przeznaczenia podstawowego), § 5 pkt 9 (definicja przeznaczenia dopuszczalnego) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 (symbol terenu) uchwały poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu podczas, gdy analiza powyższych postanowień planu prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja nie jest zgodna z przeznaczeniem terenu wynikającym z planu miejscowego; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1-3 uchwały poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt czyni zadość wymaganiom dotyczącym ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i przestrzeni publicznej podczas, gdy projektowana inwestycja nie wpisuje się harmonijnie w istniejące otocznie ze względu na długość i intensywność zabudowy, nie nawiązuję do otoczenia ze względu na ilość kondygnacji i kształt dachu, niweczy istniejącą kompozycję przestrzeni, tworząc nową, gdzie dominuje pod względem gabarytów; d) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 15 ust. 3 oraz zasad zagospodarowania terenu, wynikających z § 18 ust. 1 pkt 5 lit. e uchwały poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt czyni zadość wymaganiom dotyczącym organizacji miejsc postojowych i parkingowych oraz urządzenia zieleni wewnątrzosiedlowej, podczas gdy w ocenie skarżących są one z tym planem niezgodne; e) § 13 ust. 1 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1065 ze zm.; rozp. MI 2002) poprzez wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo niespełnienia przez Inwestora warunków wynikających z tych przepisów; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie odwołania bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie wyczerpująco materiału dowodowego, skutkiem czego było uznanie, że przedłożony projekt budowlany wraz z jego uzupełnieniami nie posiada stwierdzonych wad, podczas gdy projekt ten na dzień wydania decyzji uniemożliwiał wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Wobec tych zarzutów pełnomocnik w/w skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Ponadto w skardze zawarto żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. 4.2. Z kolei w skardze z 11 maja 2022 r. wniesionej przez M.D. zarzucono decyzji wydanej przez Wojewodę: 1) naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a to poprzez jego błędne zastosowanie polegające na pozornym uzasadnieniu prawnym i nieprawidłowym uzasadnieniu faktycznym decyzji, błędnym ustaleniu stanu faktycznego, niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nierozpatrzeniu sprawy ponownie, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, nie odniesieniu się do wszystkich zarzutów odwołania, a w konsekwencji utrzymaniu decyzji organu I instancji mimo zaistnienia podstaw do jej uchylenia; b) art. 76a § 2a i 2b w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb, a to poprzez dopuszczenie jako dowodów w sprawie nieuwierzytelnionych kopii dokumentów wchodzących w skład projektu architektoniczno-budowlanego; 2) naruszenie prawa materialnego: a) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb, a to poprzez niewezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braków w zakresie kompletności projektu budowlanego i w efekcie zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę na podstawie niekompletnego projektu; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 uPb w zw. z § 5 pkt 8 i § 38 § 1 pkt 2 lit. b uchwały, a to poprzez niedokonanie oceny zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z tym planem miejscowym, a w konsekwencji zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji niezgodnej z ustaleniami mpzp. Wobec tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Ponadto w skardze zawarła żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. 4.3. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. 4.4. Postanowieniem z 20 czerwca 2022 r. WSA w Gliwicach odrzucił skargę M.L. i W.L. 5.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach skargę (powinno być "skargi" – uwaga Sądu) oddalił. 5.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że nieuzasadnione są obawy skarżących co do tego, że nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie nie będą mogły być zabudowane w sposób zgodny z przeznaczeniem tego terenu. Sąd a quo podkreślił, że wysokość projektowanego budynku mieści się w granicach wyznaczonych dla zabudowy jednorodzinnej. Odnosząc się do kwestii przesłaniania oraz nasłoneczniania, które to zagadnienia uregulowane zostały odpowiednio w § 13 i § 60 rozp. MI 2002, sąd pierwszej instancji podniósł, że wbrew twierdzeniu skarżących analiza tych zagadnień została przeprowadzona przez autorów projektu budowlanego, a wyniki tej analizy znalazły swój wyraz na k. 174 i 178, a także w formie obrazowej na k. 228 projektu budowlanego. Na mapie odwzorowano odległości dla zachowania wymagań z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozp. MI 2002. 6.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli K.G., E.G., M.M., T.M., wszyscy reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżając tenże wyrok w całości. 6.2. Zaskarżonemu wyrokowi WSA w Gliwicach zarzucono naruszenie: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023, poz. 259; Ppsa) naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1) oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 5 pkt 8, § 5 pkt 9 oraz § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Chorzów nr XXIII/391/12, zmienionej uchwałą nr XLVII/874/18 Rady Miasta Chorzów z 29 marca 2018 r. w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Śląskiego 2018, poz. 2594) poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu, podczas gdy planowana inwestycja nie jest zgodna z przeznaczeniem terenu wynikającym z powyższych uchwał, gdyż planowana inwestycja jako przeznaczenie uzupełniające powoduje kolizję z przeznaczeniem podstawowym oraz przyjęcie, że Lokalny prawodawca uchwalając przepis prawa miejscowego kwalifikujący daną funkcję jako "dopuszczalną" przesądził, że może ona być realizowania na określonym obszarze a tym samym, że nie pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem podstawowym, podczas gdy ocena czy dana inwestycja może być realizowana na obszarze jako przeznaczenie dopuszczalne powinna być dokonana w oparciu o definicję pojęcia "przeznaczenia dopuszczalnego" zawartą w § 5 pkt 9 uchwały; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1-4 uchwały poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie że przedłożony wraz z wnioskiem projekt czyni zadość wymaganiom dotyczącym ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i przestrzeni publicznej podczas gdy projektowana inwestycja nie wpisuje się harmonijnie w istniejące otoczenie ze względu na długość i intensywność zabudowy, nie nawiązuje do otoczenia ze względu na ilość kondygnacji i kształt dachu, niweczy istniejącą kompozycję przestrzeni, tworząc nową gdzie dominuje pod względem gabarytów; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. art. 5 ust. 1 uPb w z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 15 ust. 4 pkt 1 uchwały poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że planowana zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna znajduje się w odległości nie większej niż 160,0 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 38KDZ1, podczas gdy planowane przedsięwzięcie powinno być ocenianie jako cały obiekt to jest włącznie z planowanymi miejscami postojowymi oraz garażami, który to obiekt budowlany znajduje się w odległości większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 38KDZ1; d) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. § 15 ust. 2, 3 i 4 pkt 1) oraz § 18 ust. 1 pkt 5 lit. e uchwały poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie że przedłożony wraz z wnioskiem projekt czyni zadość wymaganiom dotyczącym organizacji miejsc postojowych i parkingowych oraz urządzenia zieleni wewnątrzosiedlowej, podczas gdy w ocenie skarżących są one z tym planem niezgodne; e) § 20 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (rozp. MR 2020) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że istnieją podstawy do wyłączenia z zakresu przedłożonego projektu budowlanego projektu instalacji kanalizacji deszczowej do odrębnego opracowania, podczas gdy projekt architektoniczno-budowlany oraz obejmuje część opisową zawierającą co najmniej zasadnicze elementy wyposażenia instalacyjno-budowlanego umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego; f) art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w zw. z § 20 ust. 1 pkt 12 rozp. MR 2020 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, podczas gdy projekt budowlany jak również projekt techniczny nie są uzupełnione o rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia instalacyjno-budowlanego umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego; g) art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy i oddalenie skargi mimo, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżonymi decyzjami nie zapewnia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i rozpoznanie sprawy bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie wyczerpująco materiału dowodowego skutkiem czego było uznanie, że przedłożony projekt budowlany wraz z jego uzupełnieniami jest zgody z przepisami prawa, podczas gdy wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, że projekt budowlany nie odpowiada wymaganiom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa budowlanego, rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77§ 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pomimo, że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie zbadano czy projekt budowlany zawiera wymagany prawem projekt instalacji kanalizacji deszczowej, dopuszczalności wyłączenia z zakresu przedłożonego projektu instalacji kanalizacji deszczowej do odrębnego opracowania jak również braku zbadania czy inwestycja wraz z projektowanymi parkingami znajduje się w odległości nie większej niż 160,0 m od linii rozgraniczających drogi; c) art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 106 § 3 Ppsa sprowadzające się do stwierdzenia, że sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w przedmiotowej sprawie winien to uczynić, w szczególności do zbadania czy projekt budowlany zawiera wymagany prawem projekt instalacji kanalizacji deszczowej, dopuszczalności wyłączenia z zakresu przedłożonego projektu instalacji kanalizacji deszczowej do odrębnego opracowania jak również braku zbadania czy inwestycja wraz z projektowanymi parkingami znajduje się w odległości nie większej niż 160,0 m od linii rozgraniczających drogi; - uchybienia te miały istotny wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, gdyż w ich wyniku WSA w Gliwicach uznał, że przedłożony projektu budowlany wraz z jego uzupełnieniami nie posiada stwierdzonych wad podczas gdy projekt ten na dzień wydania decyzji uniemożliwiał wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę; 6.3. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach; ewentualnie, na wypadek nieuznania zarzutów procesowych, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w/w skarżący utrzymują, że projektowana inwestycja wielorodzinna to sposób użytkowania sprzeczny z przeznaczeniem podstawowym, z całą pewnością nie uzupełniającego go, a kolidujący z nim. 6.5. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła również zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika M.D., zaskarżając go w całości. Poza zarzutami wskazanymi w skardze kasacyjnej pozostałych skarżących, zarzuca nadto naruszenie następujących przepisów postepowania: - art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 1 pkt 4 Ppsa (później sprostowano na art. 141 § 4 Ppsa – uwaga Sądu) a w konsekwencji art. 151 Ppsa poprzez ich błędne zastosowanie, a to poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w skardze na decyzję organu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż rozpoznanie tych zarzutów i ich uwzględnienie winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji, - "art. 141 § 1 pkt" (później sprostowano na art. 141 § 4 Ppsa – uwaga Sądu) Ppsa poprzez jego błędne zastosowanie, a to poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, a to poprzez niewyjaśnienie z jakich przyczyn sąd I instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 uPb w zw. z § 5 pkt 8 i § 38 § 1 pkt 2 lit. b uchwały poprzez przyjęcie, że "przeznaczenie dopuszczalne" analizować należy w ramach całej jednostki planu tj. MN4 czy MN5, nie zaś w odniesieniu do każdej działki budowlanej położonych w obrębie tych jednostek oraz, że możliwe jest zrealizowanie na działce (działkach) wyłącznie przeznaczenia dopuszczalnego, które zgodnie z definicją zawarta w § 5 pkt 8 planu jest przeznaczeniem uzupełniającym, w sytuacji, gdy brak jest realizacji przeznaczenia podstawowego. 6.6. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej M.D. wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach; ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wg skarżącej kasacyjnie nie może na terenie zabudowy jednorodzinnej powstać zabudowa wielorodzinna bowiem w takim przypadki teren ten traci charakter zabudowy jednorodzinnej. Niedopuszczalne jest kierowaniem się wyłącznie funkcją jaką pełnią obie zabudowy tj. funkcją mieszkalną. 6.7. W piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej kasacyjnie z 27 kwietnia 2023 r. wyjaśnia się, że w skardze kasacyjnej z 7 kwietnia 2023 r. wystąpiły oczywiste omyłki pisarskiej w zakresie przepisów, których naruszenie stanowiło podstawę zarzutów kasacyjnych, które w oznaczony sposób prostuje się. 6.8. W piśmie z 12 maja 2025 r. Wojewoda Śląski przekazał w załączeniu decyzję Prezydenta Miasta Chorzowa nr 1/2025, którą organ ten stwierdził wygaśnięcie włąsnej decyzji pozwolenie na budowę nr 11/2021 z 15 stycznia 2021 r. 6.9. W piśmie skarżących z 12 czerwca 2025 r. działający w ich imieniu pełnomocnik poinformował, że "nadal popiera skargi kasacyjne w niniejszej sprawie". 6.10. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skarg kasacyjnych. 7.2. Na wstępie wskazać należy, że wprawdzie Sąd Naczelny poinformowany został o wygaśnięciu decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta Chorzowa nr 11/2021 z 15 stycznia 2021 r., tym niemniej nie ma to znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia sprawy, albowiem nie cofnięto skarg kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego obu niemal jednobrzmiących skarg kasacyjnych. 7.3. W pierwszej kolejności Sąd Naczelny, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 3 Ppsa, sprostował zaskarżony wyrok w tym zakresie, w jakim omyłkowo użyto w jego sentencji sformułowania "sprawy ze skargi" oraz "oddala skargę". Prawidłowo powinno być "sprawy ze skarg" oraz "oddala skargi". Jest to oczywista omyłka, na co wskazuje poprawne przywołanie w stanie faktycznym uzasadnienia zaskarżonego wyroku dwóch osobnych skarg wniesionych odrębnie przez A.M., B.K., E.M., E.G., K.G., M.M., T.M., M.N. (pierwsza skarga) oraz odrębnie przez M.D. (druga skarga). 7.4. Przywołany w skargach kasacyjnych art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strony skarżące kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę na taki akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. 7.4. Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Powołane w ramach tej podstawy kasacyjnej przepisy K.p.a. określają obowiązki organów administracji publicznej w ramach administracyjnego postępowania dowodowego. Dlatego też dla skuteczności takiego zarzutu niezbędne jest wykazanie jakie okoliczności faktyczne nie zostały ustalone w toku postępowania, jakie dowody nie zostały ocenione przez organ prawidłowo i jakie tego typu uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Treść zarzutów, które skarżący kasacyjnie stawiają zaskarżonemu wyrokowi, sprowadza się w istocie do zakwestionowania stanowiska wyrażonego przez organy obu instancji i zaaprobowanego przez sąd wojewódzki, co do zgodności inwestycji z obowiązującym MPZP. Zdaniem skarżących kasacyjnie, sąd winien precyzyjnie ustalić czy projekt budowlany zawiera wymagany prawem projekt instalacji kanalizacji deszczowej, jak również czy inwestycja wraz z projektowanymi parkingami znajduje się w odległości nie większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi. 7.5. Trafnie zaznaczył Wojewoda Śląski i zaakceptował sąd pierwszej instancji, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru gminy Chorzów położonego w rejonie ulicy Siemianowickiej, przyjęty uchwałą Rady Miasta Chorzów Nr XXIII/391/12 z 28 czerwca 2012 r. (MPZP), zgodnie z którym działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w [...], leżą w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "38MN4" – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i "38ZI4" – teren zieleni izolacyjnej. Zdaniem Sądu Naczelnego, rację mają również organy, i w ślad za nimi sąd pierwszej instancji twierdząc, że sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP. Co się zaś tyczy szczegółowych rozwiązań projektowych w zakresie kanalizacji deszczowej i odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, to rozwiązania te stanowią część projektu technicznego (art. 34 ust. 3 pkt 3 uPb), który nie podlega zatwierdzeniu w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto, wbrew temu co podnoszą strony skarżące kasacyjnie, w aktach znajduje się sporządzona przez projektanta analiza zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami MPZP potwierdzająca spełnienie wymogów z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b planu, gdzie jako przeznaczenie dopuszczalne dla terenu oznaczonego symbolem MN4 wskazano zabudowę mieszkaniową wielorodzinną w odległości nie większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 38KDZ1. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a inwestycja jest zgodna z MPZP oraz z przepisami techniczno-budowlanymi, toteż decyzja o pozwoleniu na budowę była w pełni prawidłowa. 7.6. Za niezasadne należało także uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 w zw. art. 106 § 3 Ppsa oraz w zw. z art. 141 § 4 Ppsa a w konsekwencji art. 151 Ppsa. Podkreślić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 Ppsa nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów postępowania (vide: wyrok NSA z 9 listopada 2022 r., I OSK 109/22, LEX nr 3436541). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 Ppsa, zostało wydane na podstawie akt sprawy, a ponadto sąd pierwszej instancji orzekał w granicach sprawy, w rozumieniu art. 134 § 1 Ppsa. Wskazane przepisy rozpatrywane oddzielnie czy też w powiązaniu nie mogą samodzielnie służyć, co wskazano wyżej, kwestionowaniu poprawności oceny legalności aktu administracyjnego dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Wadliwość takiej oceny powinna być wykazywana poprzez wskazanie stosownych przepisów postępowania administracyjnego. Także zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa nie mógł być zostać uwzględniony, bowiem sądy administracyjne co do reguły nie prowadzą postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikują legalność wydanych przez organy administracji aktów lub podjętych czynności. Istnieje wprawdzie możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 Ppsa, lecz może to mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które w sprawie, zważywszy na obszerne i szczegółowe odniesienie się sądu wojewódzkiego do zarzutów skargi, nie wystąpiły. 7.7. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut zawarty w skardze kasacyjnej M.D. a dotyczący naruszenia art. 141 § 4 Ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną orzeczenia. Zgodnie z jego dyspozycją uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Ppsa odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy więc do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 15 lutego 2008 r., II OSK 24/07, LEX nr 456305). W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, albowiem wskazując jako podstawę prawną wyroku przepis art. 151 Ppsa, wyjaśnił w wyczerpujący sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego sprawy i wypowiedział się co do wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zarzutów zawartych we wniesionej skardze, w tym do podnoszonej w ramach tego zarzutu kwestii dopuszczenia w ramach jednej jednostki planistycznej zarówno zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (przeznaczenie podstawowe), jak i wielorodzinnej (przeznaczenie dopuszczalne), która – w jego ocenie - nie stanowiła o sprzeczności wprowadzonych przeznaczeń terenu. 7.8. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje również, by zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1) oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 5 pkt 8, § 5 pkt 9 oraz § 2 ust. 1 pkt 1 MPZP poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu, podczas gdy planowana inwestycja nie jest zgodna z przeznaczeniem terenu wynikającym z powyższych uchwał, gdyż planowana inwestycja jako przeznaczenie uzupełaniające powoduje kolizję z przeznaczeniem podstawowym. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, albowiem już sama treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b uchwały, zgodnie z którym dla terenu oznaczonego symbolem MN4 i MN5 przewidziano zabudowę mieszkaniową wielorodzinną w odległości nie większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 38KDZ1, upoważnia do stwierdzenia, że na działkach inwestycyjnych możliwym jest budowa budynku wielorodzinnego. Sprzeczność tego rodzaju zabudowy z planem miejscowym występowałaby natomiast wówczas, gdyby akt prawa miejscowego w ogóle nie dopuszczał zabudowy wielorodzinnej, a taka sytuacja – jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji – nie występuje w niniejszej sprawie. W tym miejscu należy zauważyć, że dopuszczenia w ramach jednej jednostki planistycznej zarówno zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak i wielorodzinnej, nie stanowi o sprzeczności wprowadzonych przeznaczeń terenu. Zarówno zabudowa wielorodzinna, jak i jednorodzinna należą do tej samej kategorii – zabudowy mieszkaniowej. Obie te zabudowy są formami zabudowy mieszkaniowej, tj. pełnią zatem jednakową funkcję. 7.9. Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1-4 uchwały poprzez ich niewłaściwą wykładnię. Nie można stwierdzić, jak wskazują skarżący kasacyjnie, że planowana zabudowa wielorodzinna jest w tym miejscu niedopuszczalna, bo nie wpisuje się harmonijnie w istniejące otoczenie ze względu na długość i intensywność zabudowy, w związku z czym koliduje z zabudową jednorodzinną. Wbrew temu co podnoszą skarżący kasacyjnie, forma architektoniczna zaprojektowanego budynku wielorodzinnego jest zbliżona do formy budynków jednorodzinnych w tzw. zabudowie szeregowej. Według (§ 18 ust. 1 pkt 4 lit. a tired pierwszy i drugi uchwały budynki mieszkalne jednorodzinne winny posiadać wysokość od 5 m do 9 m (§ 18 ust. 1 pkt 4 lit. a tired pierwszy i drugi uchwały), a w przypadku budynków wielorodzinnych ich wysokość nie może przekraczać 14,5 m. Zaznaczenia przy tym wymaga, że projekt budowlany przewiduje, że sporny budynek będzie miał wysokość 8,81 m, a więc będzie się mieścił w przedziale określonym dla zabudowy jednorodzinnej. Trafnie zauważył sąd a quo, że akt prawa miejscowego nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie parametru długości budynku. Oznacza to, że element ten nie może podlegać ocenie w zakresie zachowania wymagań i zgodności z planem danego budynku. Nadto, zwrócić należy uwagę, że inwestor stosując się do zaleceń z § 15 ust. 3 MPZP zlokalizował w budynku taką ilość garaży, na jaką pozwalała jego kubatura. W przedmiotowej sprawie budynek wielorodzinny jest integralnym i harmonijnym elementem otoczenia. Szczegółowo ten aspekt przedstawił projektant i pełnomocnik inwestora w wyjaśnieniach z 27 stycznia 2022 r. wskazując, że: "Budynki zaprojektowano jako ciąg, którego wielkość, kubatura, wysokość i wymiary nie wykraczają (podkr. Sądu) poza typowe, często spotykane i porównawczo występujące w okolicy ciągi budynków mieszkalnych jednorodzinnych szeregowych. Celowo budynek zaprojektowano w takich wymiarach, aby spełniał zapisy planu w zakresie ładu przestrzennego. Ponadto użycie materiałów, urozmaicenie formy, dachy, powierzchnia okien oraz inne parametry są ściśle spójne z charakterem okolicznej zabudowy". Skoro zatem przedmiotowy budynek wielorodzinny powiela parametry (wysokość, bryłę) sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej, a plan miejscowy go dopuszcza, argumenty o "braku wpisania się w teren" stają się bezzasadne. 7.10. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. art. 5 ust. 1 uPb w z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 15 ust. 4 pkt 1 MPZP poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna znajduje się w odległości nie większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 38KDZ1, podczas gdy – zdaniem skarżących kasacyjnie - cały obiekt znajduje się w odległości większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 38KDZ1. Nie są także skuteczne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a to zarówno art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. art. 5 ust. 1 uPb w z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 15 ust. 4 pkt 1 uchwały, jak i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb w zw. § 15 ust. 2, 3 i 4 pkt 1) oraz § 18 ust. 1 pkt 5 lit. e uchwały w zakresie lokalizacji i organizacji miejsc postojowych i parkingowych. Po pierwsze, nie można zgodzić się z argumentacją wywiedzioną w skargach kasacyjnych, że dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej istniał bezwzględny obowiązek lokowania wymaganych uchwałą miejsc postojowych, parkingowych i garaży w kubaturze obiektów budowlanych. Otóż – jak słusznie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji - Rada Miasta Chorzów posłużyła się w tym przepisie zwrotem "wskazanym jest", który nie ma charakteru stanowczego. Tym niemniej i tak nie ma to znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż dla terenów 38MN4 w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zastosowanie znajduje zastosowanie § 15 ust. 2 i 4 uchwały, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 6 lit. a uchwały, a nie jej § 15 ust. 3, który winien być uwzględniony przy projektowaniu inwestycji w obszarze oznaczonym symbolem 38M,U1, 38M,U2, 38M,U3 (§ 18 ust. 3 pkt 6 lit. a uchwały). Dla obszaru 38MN4 wymaga się zatem aby: 1) stałe miejsca postojowe i parkingowe związane z danym zamierzeniem inwestycyjnym mieściły się w granicach nieruchomości objętej tym zamierzeniem, w ilości zapewniającej potrzeby mieszkańców, ewentualnego personelu i klientów (ust. 2); zapewnić nie mniej niż 1,5 miejsca garażowego lub parkingowego na każde mieszkanie (ust. 4 pkt 1). Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego inwestor zapewnił 90 miejsc postojowych – 38 w kondygnacji parteru i 52 na terenie inwestycji, czyniąc zadość ww. przepisom. Po drugie, odnosząc się do zarzutów obu skarg kasacyjnych, że planowane przedsięwzięcie powinno być ocenianie jako cały obiekt, to jest włącznie z planowanymi miejscami postojowymi oraz garażami, który to obiekt budowlany znajduje się w odległości większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej oznaczonej symbolem 38KDZ1, wskazać należy, że w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b uchwały mowa jest o zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej (podkr. Sądu) sytuowanej w odległości nie większej niż 160 m od linii rozgraniczających drogi zbiorczej o w/w symbolu. To oznacza, że jeśli budynki (kubatura) mieszczą się "w limicie" 160 metrów, to nawet fakt, że część naziemnych miejsc parkingowych czy postojowych mogą znajdować się dalej, poza tą granicą, nie stanowi uchybienia, gdyż MPZP nie zawiera zakazu sytuowania miejsc parkingowych poza tą strefą. 7.11. Nie są też skuteczne zarzuty naruszenia § 20 ust. 1 pkt 12 rozp. MR 2020, jak i art. 35 ust. 1 pkt 3 uPb w zw. z § 20 ust. 1 pkt 12 rozp. MR 2020. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących kasacyjnie wniosek o pozwolenie na budowę nie musi zawierać szczegółowych rozwiązań technicznych kanalizacji deszczowej, które jak chcieliby tego skarżący, miałyby znajdować się w projekcie budowlanym. Są one częścią projektu technicznego, którego organ administracji nie zatwierdza w decyzji o pozwoleniu na budowę, a za który odpowiedzialność ponosi projektant i który jest sprawdzany przez nadzór budowlany dopiero przy odbiorze inwestycji. 7.12. Nie są wreszcie zasadnymi zarzuty skarżących kasacyjnie, jakoby przedmiotowa inwestycja naruszała uzasadnione ich interesy, a tym samym spełniona byłaby hipoteza wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb dot. poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących. Prawo zabudowy nieruchomości należącej do inwestora nie jest ani lepsze, ani gorsze od prawa przysługującego innemu podmiotowi (sąsiadowi). Jednak, aby można było stwierdzić, że realizując swoje prawa inwestor rażąco narusza interesy sąsiadów, kwalifikując wydaną decyzję do aktów nieważnych, musiałaby zupełnie uniemożliwiać lub znacząco ograniczać analogiczne prawo przysługujące właścicielom nieruchomości sąsiednich. W niniejszej sprawie z treści skarg kasacyjnych wynika, że skarżący stoją na stanowisku, że inwestycja w planowanych parametrach stanowi naruszenie zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, która to zasada wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb wynika nakaz poszanowania interesów osób trzecich, jednak w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, czy MPZP, musiałaby zachodzić jaskrawa i ewidentna sprzeczność prawa własności sąsiednich nieruchomości oraz inwestora (widoczna dysproporcja w zagospodarowaniu), by można było powiedzieć, że doszło do złamania owej zasady. Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają, a o naruszeniu chronionego interesu prawnego osób trzecich można mówić wówczas, jeżeli doszło do naruszenia tych przepisów. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skoro zatem wymogi przewidziane obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz MPZP zostały zachowane, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. Co zaś tyczy się powoływanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżących za przykład ograniczenia potencjalnej możliwość zabudowy działki nr [...], wskazać należy, że uPb chroni interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości względem terenu inwestycji poprzez przepisy techniczno-budowlane, w tym np. § 12 rozp. MI 2002. Tam, gdzie tej ochrony uPb i przepisy wykonawcze do cyt. ustawy nie zawierają, ma miejsce interes faktyczny właściciela sąsiedniej nieruchomości. Ingerencja w interes faktyczny nie może być podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 4 uPb każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. 7.13. W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 Ppsa, który ma charakter wynikowy i określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania. Jego zastosowanie przez sąd administracyjny jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że w niniejszej sprawie prawidłowo został zastosowany przez sąd a quo art. 151 Ppsa. 8. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zarzuty skarg kasacyjnych okazały się nieuzasadnione, a zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargi kasacyjne.