II OSK 1843/14

Dnia 24 marca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1254/13 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

U Z A S A D N I E N I E: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1254/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 757zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania, oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], znak [...], Prezydenta Miasta Poznania ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 91, arkusz 1, obręb Dębiec, położonej w Poznaniu przy ul. Szubińskiej 9. Odwołanie od powyższej decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wniósł w dniu 13 stycznia 2011 r., R. K. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu umorzyło postępowanie w sprawie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2010 r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. K. wnosząc o jego zmianę przez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania bądź ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 704/11. Równocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania wniesionego w dniu 13 stycznia 2013 r. przez R. K., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2010 r. Decyzja powyższa również została zaskarżona przez K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, gdzie została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 703/11. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 704/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którym Kolegium orzekło o umorzeniu postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez R. K.. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 703/11, zawiesił postępowanie w przedmiocie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt II SA/Po 704/11. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia orzeczenie sprawie II SA/Po 703/11 ma istotny wpływ na rozpatrzenie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którą organ II instancji uchylił decyzję Prezydenta Miasta Poznania nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Decyzja organu II instancji została bowiem wydana w postępowaniu odwoławczym, które zostało zainicjowane ze względu na wniesienie odwołania przez R. K.. Odwołanie to Kolegium uznało za wniesione w terminie, wskutek czego umorzyło postępowanie w sprawie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyżej opisanej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Rozstrzygnięcie co do tego czy odwołanie zostało wniesione w terminie, względnie czy został przywrócony termin do jego wniesienia, determinuje kierunek kontroli działania Kolegium. Wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1036/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2011 r., zapadłego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 704/11, którym uchylono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez R. K.. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 26 listopada 2013 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględniając skargę, zwrócił uwagę na fakt, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w wyniku wniesionego w dniu 13 stycznia 2011 r. odwołania R. K., który tego samego dnia złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy uznał, że odwołanie zostało wniesione w terminie i postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 704/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił powyższe postanowienie i nakazał dokonać merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wyjaśniając, że wbrew twierdzeniom Kolegium odwołanie R. K. było wniesione z uchybieniem terminu, określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd I instancji, uznał, że decyzja z dnia [...] maja 2011 r., wydana na skutek rozpoznania odwołania wniesionego w dniu 13 stycznia 2013 r. przez R. K., była decyzją przedwczesną. Była ona bowiem konsekwencją wadliwego przyjęcia przez Kolegium, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Tymczasem, jak wyjaśnił Sąd, możliwość rozpoznania odwołania była, w przedmiotowej sprawie, uzależniona od wcześniejszego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, do czego przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie doszło. Oznacza to, w ocenie Sądu I instancji, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium dopuściło się naruszenia art. 129 § 2 k.p.a. Stąd też Sąd ten, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, iż możliwość merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2010 r., będzie uzależniona od wyniku postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. R. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go na podstawie art. 173, art. 174 pkt 1 i 2 i art. 175 § 2 p.p.s.a., w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w całości, Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art.133 § 1 i art.134 § 1, art.141 § 4 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a poprzez nierozpoznanie w całości twierdzeń i zarzutów podniesionych przez niego w odpowiedzi na skargę i jej uzupełnieniach, dotyczących w szczególności zastosowania § 3 ust. 1 i 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uregulowań wynikających z innych przepisów i pominięcie tych kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, - art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151, art. 155 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Poznaniu w wyniku nieprawidłowego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.( w zw. z art.191 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania zarzutów i twierdzeń podnoszonych przez strony w toku postępowania przed tym sądem. Powołano stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 1.4.2008 r., II FSK 291/07, w którym stwierdzono, że powinnością sądu jest rozważenie wszystkich zarzutów strony i dokonanie oceny ich zasadności na gruncie danej sprawy. Wywodzono, że w odpowiedzi na skargę przed Sądem I instancji, skarżący kasacyjnie podnosił w szczególności, że : - organ I Instancji nie uwzględnił i nie uczynił przedmiotem badania wszystkich nieruchomości w obszarze analizowanym, a jedynie ich część, nie uzasadniając i nie wyjaśniając w żaden sposób takiego postępowania, - przeprowadzona przez organ I Instancji analiza była niepełna - brak było wskazania danych na podstawie których dokonano obliczenia powierzchni zabudowy poszczególnych nieruchomości, nie wskazano parametrów w postaci wysokości i szerokości zabudowy dla konkretnych nieruchomości w obszarze analizowanym, - specjalnie na wniosek skarżącego poszerzano obszar analizowany, aby znalazła się w nim nieruchomość przy ul. Szubińskiej 18, odstępując od ogólnych reguł postępowania w zakresie ustalania obszaru analizowanego i nie wyjaśniając jakie były przyczyny takiego postępowania, - nie wyjaśniono dlaczego odstąpiono od ustalenia wskaźnika nowej zabudowy na podstawie średniego wskaźnika w obszarze analizowanym, uzasadnienie dla ustalonych w decyzji organu I Instancji warunków ograniczało się w zasadzie do odniesienia do nieruchomości przy ul. [...], pomijając charakter zabudowy na pozostałych nieruchomościach w obszarze analizowanym, - strony postępowania (poza skarżącym) nie zostały powiadomione o uzupełnieniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zarzucono, że poprzez nierozpoznanie ww. zarzutów Sąd I instancji, naruszył w ten sposób art.134§1, art.l33§1 i art.l41§4 p.p.s.a w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, jak też pozbawił skarżącego możliwości podjęcia w tym zakresie skutecznej obrony swoich interesów oraz uniemożliwił w tym zakresie możliwość przeprowadzenia kontroli instancyjnej. Argumentowano, że Sąd I instancji powinien uwzględnić treść decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2010 r., z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na niemożność pominięcia rażącego naruszenia przez organ administracji I instancji § 3 ust. 1 i 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uregulowań wynikających z innych przepisów. W szczególności dotyczy to przeprowadzenia przez organ I Instancji analizy urbanistycznej niezgodnej z ww. rozporządzeniem m.in. bez wskazania danych na podstawie, których dokonano obliczenia powierzchni zabudowy poszczególnych nieruchomości, parametrów w postaci wysokości i szerokości zabudowy dla konkretnych nieruchomości w obszarze analizowanym, poszerzania obszaru analizowanego niezgodnie z rozporządzeniem, tylko dlatego aby znalazła się w nim nieruchomość przy ul. Szubińskiej 18 korzystna dla inwestora, pozbawieniu pozostałych stron poza inwestorem obrony swoich praw poprzez niezawiadomienie o wznowieniu postępowania dowodowego itd. Wymienione na wstępie uchybienia decyzji organu administracji I instancji powodują nieważność tej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. Wywodzono, że w tej sytuacji nawet teoretyczne wniesienie odwołania po terminie i tak nie zmieniłoby stanu sprawy, albowiem decyzja ta winna zostać uznana za nieważną w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przytoczono pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 maja 1998 r., II SA 915/97, (OSP 1999, z. 4, poz. 79, z glosą J. Borkowskiego, s. 204 i n.), iż "sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego", którego to wymogu Sąd I instancji nie spełnił. Przytoczono też uchwałę NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, w której przyjęto, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano, że w toku postępowania przed Sądem I instancji nieprawidłowo nie zastosowano także regulacji zawartej w art. 155 § 1 p.p.s.a., z uwagi na brak merytorycznej analizy treści orzeczenia SKO w Poznaniu. Podniesiono, że nieprawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art.191 p.p.s.a., wskazując, iż celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana zarówno z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a k.p.a., art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 o.p.), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się, postępowaniu. Podniesiono, że względy ekonomiki procesowej uzasadniałyby zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W przypadku bowiem pozytywnego rozpatrzenia takiego wniosku organ administracji II instancji będzie musiał wydać ponownie postanowienie o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie [...], a wnioskodawca w tamtej sprawie ponownie będzie musiał wnosić skargę do WSA i ponownie uiszczać opłatę. Wywodzono, że w sytuacji kontynuowania zawieszenia postępowania w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania tych czynności nie trzeba by powtarzać. Z uwagi na fakt, iż postanowienie o podjęciu postępowania jest niezaskarżalne skarżący nie miał możliwości kwestionowania go. W chwili obecnej uprawnienie w tym zakresie oparte jest na art. 191 p.p.s.a. Stwierdzono, że strona skarżąca kasacyjnie podtrzymuje zarzuty i twierdzenia poczynione we wcześniejszych pismach procesowych złożonych w niniejszej sprawie i czyni je integralną częścią niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżący wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej oraz zmierzającej jedynie do przedłużenia postępowania. Uzasadniając zajęte stanowisko, podniesiono, że zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 roku (sygn. akt II OSK 1036/12) odwołanie R. K. wpłynęło po terminie i jako takie ulec musiało odrzuceniu. Tym samym nie sposób uznać argumentów przedstawionych przez skarżącego za zasadne. W sytuacji prawomocnego stwierdzenia, że odwołanie R. K. zostało wniesione po terminie oraz, że nie został przywrócony termin do jego wniesienia, w sprawie o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji K. K., stwierdzić należy, ze odwołanie to było bezskuteczne. Skutkować to musi ostatecznością decyzji organu I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Podniesiono, że uwzględnienie zaś zarówno pierwotnego odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony jak i przedłożonej w niniejszym postępowaniu skargi kasacyjnej, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznaczałoby to bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (jak słusznie wskazano w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania o sygn. II SA/Po 703/11 z dnia 12 stycznia 2012 r). W zakresie pozostałych zarzutów dotyczących w głównej mierze rzekomej wadliwości wyroku Sądu I Instancji stwierdzono, że zaskarżony wyrok, uznać trzeba za należycie uzasadniony, bowiem już samo stwierdzenie, iż odwołanie R. K. zostało wniesione z uchybieniem terminu zwalnia Sąd od rozpoznawania pozostałych okoliczności podnoszonych przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, naruszenia przepisów postępowania, będąc związany granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie należy zauważyć, że autorem skargi kasacyjnej jest adwokat, co czyni zbędnym badanie występowania przesłanek, powołanego w niej - z niewyjaśnionych względów - przepisu art. 175 § 2 p.p.s.a., stanowiącego o tym, że w sytuacji, kiedy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, nie stosuje się wymogu sporządzenia tego środka odwoławczego przez adwokata lub radcę prawnego. Autor skargi kasacyjnej nie określił, czy zarzucane Sądowi I instancji uchybienia są naruszeniem prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, wskazując jednocześnie, że zaskarża wyrok na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., który to przepis stanowi podstawę prawną do formułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego (ust. 1), jak też przepisów postępowania (ust. 2). Sposób sformułowania zarzutów, umożliwia jednak merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej, w której w istocie zawarto zarzuty naruszenia norm procesowych. Zarzut naruszenia art.133 § 1 i art.134 § 1, art.141 § 4 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., sprowadza się do wytyku nierozpoznania przez Sąd I instancji twierdzeń i zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę przez skarżącego kasacyjnie (występującego przed Sądem I instancji w charakterze uczestnika postępowania). Powyższy wytyk nie mógł jednak odnieść skutku, albowiem twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę, których omówienia oczekiwała strona skarżąca kasacyjnie tyczyły się merytorycznych zarzutów związanych z zasadnością wniosku o udzielenie warunków zabudowy. Tymczasem przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji były względy procesowe, wynikające z okoliczności, że w ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja była orzeczeniem wydanym przedwcześnie w konsekwencji wadliwego przyjęcia przez organ odwoławczy, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Powyższe stanowisko Sądu I instancji było prawidłowe, a ponadto należycie uzasadnione, co znalazło wyraz we właściwie sporządzonym uzasadnieniu wyroku, które zawiera wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższy przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać należy, że obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w powołanym przepisie, nie można rozumieć, jako obowiązku szczegółowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy oraz pozostałych wymaganych wyżej elementów w sposób zwięzły. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie wyroku powinno zatem zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że Sąd skontrolował w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego czy przepisów prawa procesowego. Należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi omawianego przepisu. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, tak pod względem merytorycznym, jak i formalnym, co uczynił w sposób czytelny i wystarczająco jasny by można było przeanalizować sposób jego argumentacji. W tych warunkach nie sposób uznać zasadności naruszenia art. 141 § 4 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. art.133 § 1 i art.134 § 1, w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., opierające się o tą samą argumentację autora skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 tej ustawy. Sformułowany w tej normie prawnej obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach, jak i nieuwzględnienia go. Naruszenie przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., może więc stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, ewentualnie wykazałby zdarzenia uwzględnione przez sąd, a niewynikające z tych akt, oraz ich wpływ na wynik sprawy. (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 336/12; wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 763/12, LEX nr 1219174 oraz wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Brak omówienia przez Sąd I instancji zagadnień związanych z zasadnością wniosku o udzielenie warunków zabudowy, nie stanowiło nieuwzględnienia przez Sąd I instancji zawartego w aktach sprawy materiału, albowiem jak zasadnie wyjaśnił to tenże Sąd, nie zostały spełnione warunki formalne do merytorycznego rozpoznania sprawy i z tych względów zaskarżona decyzja, jako wydana przedwcześnie podlegała uchyleniu. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., stanowi z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny są wyznaczone przez granice sprawy administracyjnej. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza również dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków. Skutkiem dokonania tej oceny, sąd I instancji ma możliwość, a zarazem i obowiązek uwzględnienia skargi z powodu innych uchybień niż te, które w niej przytoczono, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, albowiem Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z urzędu wziął pod uwagę naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 129 § 2 k.p.a , które skutkowało wyeliminowaniem wadliwie wydanej decyzji z obrotu prawnego. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151, art. 155 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Poznaniu w wyniku nieprawidłowego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.( w zw. z art.191 p.p.s.a. Zupełnie niezrozumiałe jest powołanie w podstawie kasacyjnej przepisu art. 155 p.p.s.a.(bez wskazania zresztą jego jednostki redakcyjnej), w sytuacji, kiedy nie sprecyzowano, ani w jaki sposób Sąd I instancji naruszył tenże przepis, ani też jaki wpływ naruszenie to miało na wynik sprawy. Brak jest więc warunków do merytorycznego odniesienia się do zarzutu naruszenia tego przepisu, który służy dyscyplinowaniu organów w zakresie właściwego stosowania prawa. Nie zachodzą też podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,w zw. z art.191 p.p.s.a., poprzez zaniechanie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez wzgląd na ekonomikę procesową. Wskazany w podstawie kasacyjnej przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a (w redakcji na dzień wydania zaskarżonego wyroku) stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Omawiany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby sformułować wypowiedź, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Nie ma podstaw do zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy sąd jest w stanie samodzielnie dokonać koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń (vide: Babiarz Stefan, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, Lex 2015). Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji był władny samodzielnie dokonać oceny, czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa bez potrzeby oczekiwania na wynik postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Sąd ten dokonał właściwej oceny, polegającej na uznaniu, że nie jest dopuszczalne wydanie decyzji rozpatrującej odwołanie w sytuacji, kiedy nie jest rozpoznany wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. W sytuacji zatem, jeśli upłynął termin do wniesienie odwołania, decyzja organu I instancji staje się ostateczna i z tego powodu nie jest dopuszczalne wydanie decyzji w trybie odwoławczym. Natomiast, jeśli uchybiając terminowi do wniesienia odwołania strona jednocześnie złoży wniosek o przywrócenie terminu, obowiązkiem organu jest rozpatrzenie w pierwszej kolejności tego wniosku i - dopiero w przypadku jego uwzględnienia – rozpoznanie odwołania. W przedmiotowej natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu rozpoznało je przed orzeczeniem o przywróceniu terminu Robertowi K.emu do złożenia odwołania. Dlatego też brak było warunków do postulowanego w skardze kasacyjnej zawieszenia postępowania. Przyjmując tok rozumowania autora skargi kasacyjnej, doszłoby do sytuacji, w której, rezultaty kontroli decyzji - wydanej w trybie odwoławczym - pod względem jej legalności byłyby uzależnione, nie od jej treści, lecz od wyniku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co byłoby niedopuszczalne. Podnoszona zaś kwestia ekonomiki procesowej dostarcza wręcz argumentów za brakiem podstaw do wstrzymanie biegu sprawy w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowo-administracyjnego (art. 7 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu. J. Bortkiewicz M. Linska – Wawrzon R. Sawuła