II OSK 2378/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 370/23 w sprawie ze skargi J.R. i B.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 6 lutego 2023 r. nr SKO.4150.546-547.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. zasądza solidarnie od J.R. i B.R. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 370/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.R. i B.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 6 lutego 2023 r., nr SKO.4150.546-547.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz J.R. i B.R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu wniosku J.R. i B.R., odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Z. nr 31/2022, znak UG.6730.1.2022.MB z 3 marca 2022 r. w sprawie ustalenia na rzecz J.M. prowadzącego działalność pod firmą T. J.M. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowanej do realizacji w Z. przy ul. K. [...] i [...], na terenie działek nr [...] i [...] w obrębie [...], nie znajdując podstaw do rozstrzygnięcia wskazanego w powyższym wniosku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.R. i B.R. zaskarżyli w całości decyzję Kolegium zarzucając naruszenie przepisów: 1. postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w wyniku całkowitego pominięcia dokumentu z notatki służbowej z 3 listopada 2022 r., a w konsekwencji zaniechaniu dokonania oceny przyznanej przez organ I instancji okoliczności, że tego dnia, w aktach postępowania, brak było analizy urbanistyczno-architektonicznej zawierającej część tekstową i graficzną oraz zaniechania dokonania ustaleń, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczno-architektoniczną; b. art. 107 § 2 k.p.a. i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne") przez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane załączniki, podczas gdy brak jest dowodów na to, że w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji, w aktach sprawy nie znajdowała się analiza urbanistyczno-architektoniczna zawierająca część tekstową i graficzną; c. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, podczas gdy nieprzeprowadzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez błędne uznanie, że zostały łącznie spełnione wszystkie wymagane przepisem warunki wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy takie założenie było niedopuszczalne w związku z brakiem dowodu na sporządzenie przez organ I instancji analizy urbanistyczno-architektonicznej przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, co pozbawiło strony dostępu do dokumentu określającego okoliczności faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, a w konsekwencji uniemożliwiło stronom kontrolę projektu oraz decyzji o warunkach zabudowy pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami; Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów przedmiotowego postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w razie ich powstania. W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, że rażące naruszenie prawa polega na wydaniu decyzji nr 31/2022 z 3 marca 2022 r. bez wymaganych załączników – wyników analizy urbanistycznej w formie tekstowej i graficznej. Skarżący stwierdzili ponadto, że dokument w części tekstowej zawiera wyłącznie wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej. Analizy urbanistyczno-architektonicznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ jest ona odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie jej treści i pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. Poza tym dokument nie został podpisany przez uprawnioną osobę ani nie zawiera daty. Projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz dokument o nazwie "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy" zawierający wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządziła ta sama osoba. Skarżący wskazali dodatkowo, że decyzja narusza art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1376 z późn. zm., dalej: "u.d.p."). Wbrew wyżej wskazanemu przepisowi nieprzekraczalna linia zabudowy została oznaczona w odległości zaledwie 5 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej, położonej przy ul. K. Uchwałą Rady Miasta Z. z dnia [...] 2012 r. [...], droga przy ul. K. (także w części na wysokości działek objętych planowaną inwestycją) została zaliczona do kategorii dróg gminnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że Kolegium rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy nie dokonało oceny zachowania warunku dobrego sąsiedztwa wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. kontynuacji występującej w obszarze analizowanym funkcji, kwestii linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy na działkach sąsiednich, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki lub geometrii dachu. Kolegium badając wydaną decyzję o warunkach zabudowy powinno przeanalizować, w szczególności mając na względzie szczątkową formę analizy urbanistycznej, czy w stosunku do działek inwestycyjnych istnieje w tym obszarze zabudowa zapewniająca spełnienie warunku kontynuacji funkcji oraz czy parametry budynków pozostają w zgodzie z zastanym sposobem zagospodarowania tego obszaru. Równocześnie Sąd podniósł, że przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, które w istocie skutkowałoby przygotowaniem nowej analizy urbanistyczno-architektonicznej, lecz nie oznacza to braku obowiązku dokonania analizy kontynuacji funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ocenie Kolegium powinny podlegać parametry określone w dokumencie o nazwie "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", co w niniejszej sprawie nie miało miejsca i dopiero wyniki tego dochodzenia powinny mieć wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu stwierdzenie Kolegium, że zawarte w analizie dane są wystarczające dla oceny spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., bowiem zawierają dostateczne informacje charakteryzujące teren wokół planowanej inwestycji, funkcję i cechy istniejącej tam zabudowy, które umożliwiają orientację w kwestiach istotnych dla realizacji zasady dobrego sąsiedztwa oraz zachowania ładu przestrzennego jest błędne, a co najmniej przedwczesne. Analiza ww. dokumentu pozwala stwierdzić, że nie wskazuje jakie działki z obszaru analizowanego były brane pod uwagę, w tym jaka jest ich powierzchnia i cechy zabudowy. Załączona analiza ogranicza się do ogólnikowego określenia tylko niektórych elementów planowanej zabudowy takich jak: funkcji zabudowy, linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej czy geometrii dachu. Wskazane parametry określono dla wnioskowanej inwestycji, ale nie odniesiono ich do poszczególnych parametrów budynków w obszarze analizowanym. Natomiast tylko w niektórych aspektach wskazano na lakoniczne ustalenia i porównania do obszaru analizowanego, np. przy ustaleniu nachylenia geometrii dachu, połaci dachowych. Nie wiadomo jednak z jakich ustaleń i z jakich założeń wynikają wskazane parametry. Tak sporządzona analiza wymyka się spod kontroli, bowiem nie jest możliwe skonfrontowanie wyników w niej wskazanych ze stanem rzeczywistym i jego oceną z uwagi na brak informacji podstawowych, porównawczych, które powinny znaleźć się w analizie. Kolegium nie wykazało przy tym, aby sporządzenie powyższych wyników poprzedziła analiza stanu faktycznego odniesionego do obowiązujących przepisów prawa. Nawiązując następnie do zarzutu sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz dokumentu o nazwie "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowę" przez tę samą osobę, Sąd wskazał, iż w tym względzie występują rozbieżności w orzecznictwie, zaś o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych niebudzących wątpliwości interpretacyjnych. Spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 43 u.d.p., Sąd wskazał, że przepisy tego artykułu nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczą wyłącznie obiektów budowlanych przy drogach oraz niebędących obiektami budowlanymi reklam umieszczonych przy drogach poza obszarami zabudowanymi, zaś teren realizacji planowanej inwestycji znajduje się w obszarze zabudowanym. Konkludując Sąd podniósł, że niezbędne jest zbadanie czy występujące w sprawie nieprawidłowości nie doprowadziły do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy pomimo braku spełnienia ustawowej przesłanki do jej wydania, co mogłoby świadczyć o rażącym naruszeniu prawa. Organ w wydanej decyzji uchylił się od dokonania odpowiedniej oceny w tym zakresie, naruszając tym samym przepisy postępowania obligujące organ do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego niezbędnego do rozpoznania sprawy, zawarte w art. 7, art., 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego: a. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm., dalej: "p.u.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez wadliwe przyjęcie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie dokonało oceny kontynuowania funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak również że nie dokonało oceny parametrów określonych w dokumencie o nazwie "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", co uniemożliwiało ocenę czy zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa; b. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy istota sporu sprowadza się do wykładni prawa materialnego, co samo w sobie wyklucza rażące naruszenie prawa; c. § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez bezzasadne uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie dokonało oceny kontynuowania funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak również że nie dokonało oceny parametrów określonych w dokumencie o nazwie "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy" w sytuacji, gdy w decyzji organu administracji II instancji wyraźnie wskazano, iż ujawniony stan zagospodarowania terenów sąsiednich odpowiada planowanej inwestycji, a tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa skutkującym koniecznością stwierdzenia nieważności; d. § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy z uwagi na lakoniczność jej treści powoduje, iż decyzja o warunkach zabudowy wydana na jej podstawie dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa skutkującym koniecznością stwierdzenia jej nieważności; 2. naruszenie przepisów postępowania: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, natomiast istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego; c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy istota sporu sprowadza się do wykładni prawa materialnego, co samo w sobie wyklucza przesłankę rażącego naruszenia prawa; d. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwałby na uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały w trafne. Z utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska wynika, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Ponadto w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (por. m.in. wyroki NSA z: 9.02.2005 r., OSK 1134/04, LEX nr 165717, 19.09.2007 r., II OSK 1227/06, LEX nr 377389; 8.04.2014 r., II FSK 1179/12, LEX nr 1454857 oraz z 12.07.2022 r., I OSK 1559/19, LEX nr 3421446). Zatem wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej z obrotu prawnego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych (por. wyrok NSA z 20.07.2023 r., III OSK 2683/21, LEX nr 3588410). Oznacza to, że o rażącym naruszeniu prawa przesądza jego oczywistość i waga. Mając na względzie przywołane wyżej przesłanki uznania decyzji za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, należało podzielić stanowisko Kolegium, że niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania decyzji Prezydenta Miasta Z. za wydaną z oczywistym naruszeniem przepisów stosowanych w ich bezpośrednim rozumieniu, którego skutki ekonomiczne lub gospodarcze przemawiałyby za wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Stanowisko to, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, zostało oparte na dostępnym materiale zgormadzonym w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium weryfikując zarzut podniesiony wobec decyzji Prezydenta Miasta Z., która zdaniem skarżących została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ocenia nie tyle, czy badana decyzja wypełnia wszelkie wymogi określone w przepisach obowiązujących w dacie jej wydania, w tym w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. oraz w stanowiących uszczegółowienie wymogów w nim przewidzianych, przepisach rozporządzenia planistycznego, ile czy ewentualne naruszenie tychże przepisów ma charakter rażący czy też nie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał, w tym o dokument pn. "Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy" oraz załącznik graficzny, trafnie uznało że realizacja planowanego zamierzenia stanowi kontynuację funkcji, którą jest funkcja mieszkaniowa, ponieważ zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna mieszczą się ramach tej samej funkcji – zabudowy mieszkaniowej (por. wyrok NSA z 14.10.2021 r., I OSK 139/19; wyrok NSA z 7.09.2021 r., I OSK 1626/21). Biorąc zaś pod uwagę parametry i wskaźniki planowanego budynku określone w decyzji o warunkach zabudowy nie sposób przyjąć by miały one w sposób rażący odbiegać od parametrów i wskaźników budynków jednorodzinnych znajdujących się w granicach obszaru analizowanego. Ponadto, redakcja i charakter przepisów rozporządzenia planistycznego, powiązanych ściśle z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., sprawiają że nie można ich zaliczyć do przepisów, które w myśl przywołanej wyżej zasady mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, albowiem przewidują one luz decyzyjny, w ramach którego organ podejmuje konkretne rozstrzygnięcia odwołując się do treści analizy urbanistyczno-architektonicznej. Nie są one też jednolicie interpretowane w orzecznictwie. Dlatego naruszenie ich nie może być traktowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przybierające postać dyrektywy w sposób ewidentnie i jaskrawo sprzecznej z jednoznaczną i niepodlegającą wariantowej interpretacji treścią przepisu prawa (por. wyroki NSA z: 12.07.2023 r., I GSK 1551/19 LEX nr 3595180 oraz z 26.03.2025 r., II OSK 1973/22 LEX nr 3864492). W świetle powyższego uzasadnionymi okazały podniesione przez Kolegium się zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (błędnie określonego jako art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., przy równoczesnym prawidłowym określeniu przesłanki ujętej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., którą jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa), § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Za niezasadny należało natomiast uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należą do kategorii przepisów ustrojowych. Ich naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem, względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akty lub czynności niepoddane jego kognicji bądź zastosował środki nieznane ustawie (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., I OSK 2014/19, LEX nr 2848053). W niniejszej sprawie żadna z takich sytuacji nie zaistniała. Przeprowadzoną kontrolą objęto zaskarżoną decyzję, zaś jedynym kryterium tej kontroli była legalność zaskarżonej decyzji. Z kolei zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. koncentruje się na niepoprawności wskazań co do dalszego postępowania, o których mowa w zdaniu 2 art. 141 § 4 p.p.s.a., które to wskazania z uwagi na uchylenie zaskarżonego wyroku tracą na znaczeniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.