II OSK 2540/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. II SA/Rz 338/24 w sprawie ze sprzeciwu W.G. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2024 r. nr OA.7721.13.5.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. II SA/Rz 338/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił sprzeciw W.G. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej PWINB) z dnia 13 lutego 2024 r. nr OA.7721.13.5.2023, którą na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), uchylono oraz przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nisku (dalej: "PINB") z 12 października 2023 r., nr NB-N.5141.18.2022, zatwierdzającą projekt budowlany zamienny dotyczący rozbudowy (przebudowy i zmiany konstrukcji dachowej) budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości R. przy ul. [...], oraz udzielającą W.G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z rozbudową (przebudową i zmianą konstrukcji dachowej) budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce numer ewidencyjny [...] położonej w miejscowości R. przy ul. [...] oraz nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł W.G., zaskarżając go w całości, podnosząc zarzut naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego a mianowicie: - art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz kryteriów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez jego błędną interpretację niewłaściwą analizę stanu faktycznego w kwestii przedłożonego projektu zamiennego inwestora W.G. pod kątem spełniania wymogów formalnych jakie stawiają przed nim przepisy prawa, - art. 35 i 36a ust. 1 5 pkt 2 lit. b oraz pkt 5 ustawy Prawo budowlane, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, zaś wobec mylnej interpretacji w/w przepisów skutkujące ostatecznie brakiem możliwości zatwierdzenia projektu z pokrzywdzeniem interesów skarżącego, 2. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy w uzasadnieniu wyroku, niedoniesienie się do wszystkich zarzutów poniesionych w sprzeciwie skarżącego oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny stanu faktycznego, 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji podjęcia szczegółowej kontroli celem zweryfikowania zgodności przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego zamiennego, 4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 70 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA w Rzeszowie sprzeciwu skarżącego w sytuacji gdy taka okoliczność zachodziła, albowiem nie było podstaw do stwierdzenia, iż w toku realizacji inwestycji doszło do istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę. Powyższe uchybienie Sądu miało również znaczący wpływ na wynik postępowania, 5. art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - skutkujące oddaleniem przez Sąd sprzeciwu podczas, gdy organ w swej decyzji z dnia 2 marca 2023r. uznał, że inwestor – W.G. wywiązał się z obowiązku nałożonego przez PINB, 6. art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych ustaw do zamierzeń budowlanych poprzez jego wybiórcze zastosowanie, 7. art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zamianie ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie oraz przyjęcie, iż do spraw uregulowanych ustawą zmienioną w art. 1 wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu dotychczasowym, 8. art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez jego błędną i pobieżną interpretację w szczególności pod kątem uznania, iż przedłożone przez skarżącego opracowanie nie stanowi integralnej części projektu budowlanego zamiennego, co skutkowało błędnym przyjęciem i błędną oceną stanu faktycznego, iż ten nie spełnia zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, co do jego kompletności, 9. art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd orzeczenia na niekorzyść skarżącego w sytuacji, gdy nie zaszły okoliczności do odstąpienia od zakazu reformationis in peius. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznania sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie naruszył szereg przepisów postępowania, które to mogły mieć znaczący wpływ na wynik postępowania, m.in. art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane oraz kryteriów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2021r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego podczas, gdy przedłożony projekt zamienny skarżącego W.G. spełnia wszystkie wymogi formalne jakie stawią przed nim przepisy prawa. Bezspornym jest iż organ I instancji wpierw udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dotyczącą rozbudowy budynku mieszkalnego położonego w R. na działce nr [...]. Następnie wobec zmiany ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - uznano już na podstawie obowiązujących przepisów, iż inwestor zwiększając wysokość budynku naruszył także warunki decyzji zawarte w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 grudnia 2014 r., co skutkowało wstrzymaniem prowadzenia dalszych prac . Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się rażącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a wobec wybiórczego przedstawienie stanu sprawy w uzasadnieniu wyroku, niedoniesienie się do wszystkich zarzutów poniesionych w sprzeciwie skarżącego oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie inwestor wbrew twierdzeniom Sądu złożył projekt budowlany zamienny, nadto przedkładając odrębne opracowanie pod nazwą projekt zamienny uzupełnienie. W zakresie analizy nasłonecznienia odziaływania budynku Sąd dopuścił się innych uchybień m.in. naruszenia art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy Prawo budowlane, w szczególności poprzez wybiórczą interpretację przepisów tegoż postępowania, które miały znaczący wpływ na końcowy wynik sprawy. Organ w ramach procedury naprawczej nie nakładał na skarżącego obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy inwestor był jedynie zobowiązany mocą ustawy do przedłożenia projektu zamiennego co też uczynił bez zbędnej zwłoki. Z tego względu nie sposób zgodzić się z logiką i rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Jednym z uchybień jest również naruszenie przez Sąd dyspozycji zawartej w art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez zaniechanie czy też brak podjęcia szczegółowej kontroli zgodności i celowości przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego zamiennego. W szczególności nie dostatecznie ocenił dyspozycję zawartą w art. 138 § 2 k.p.a. pobieżnie ocenił stan faktyczny - co skutkowało brakiem odniesienia się do art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a. skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego. W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej jednak sprawie nie zaistniały okoliczności skutkujące nieważnością postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Z uwagi na zakres kognicji, określony w przytoczonym wyżej przepisie art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości rozstrzygania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej. To oznacza, że zarzuty kasacyjne powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten - co do zasady - nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej wymaga w pierwszej kolejności wyjaśnienia, w jakim trybie orzekał Sąd wojewódzki oraz na podstawie jakich przepisów. Otóż Sąd wojewódzki nie rozpatrywał skargi, o jakiej mowa w art. 50 p.p.s.a. lecz sprzeciw, o jakim mowa w art. 64a p.p.s.a, od decyzji wydanej art. 138 § 2 K.p.a. W takim postępowaniu, wywołanym sprzeciwem sąd ograniczony jest jedynie do oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Nie rozpatruje zatem sprawy w jej całokształcie. Uznając sprzeciw za zasadny orzeka na podstawie art. 151a § 1, zaś w przypadku jego nieuwzględnienia orzeka na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. Już w tym miejscu należy wskazać, że całkowicie błędne są zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd wojewódzki przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Pierwszy z przepisów może mieć bowiem zastosowanie, gdy sąd orzeka co do skargi, a nie sprzeciwu, zaś drugi gdy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W art. 135 p.p.s.a także jest mowa o skardze. Jeśli w objętym skargą kasacyjną postępowaniu sądowym przepisy te nie miały zastosowania, zatem Sąd wojewódzki nie mógł ich naruszyć. Tym samym nie mógł ich naruszyć w związku z art. 70 i 107 § 3 k.p.a. Również zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji szczegółowej kontroli celem zweryfikowania zgodności przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego zamiennego, jest również całkowicie niezasadny, ponieważ, jak już wyjaśniono Sąd wojewódzki w sprawie objętej sprzeciwem nie był uprawniony do kontroli postępowania organu I instancji. Być może pełnomocnik skarżącego miał na myśli organ II instancji, jednak z uwagi na to, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym pismem sąd kasacyjny nie może domyślać się intencji wnoszącego skargę kasacyjną czy też poprawiać jej błędy. Zwrócić uwagę należy, że Sąd wojewódzki wyraźnie wskazał (ostatnie dwa zdania uzasadnienia), że wobec spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. w kontrolowanej sprawie prawidłowość zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości i tym samym na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw. Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej powinny przede wszystkim koncentrować się na naruszeniu tych przepisów samodzielnie, bądź w odpowiednim powiązaniu z przepisami prawa materialnego. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., II OSK 3311/19). W ramach badania przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., do czego uprawnia art. 64e p.p.s.a., mieści się więc ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 29 marca 2019 r., II OSK 662/19, z 8 sierpnia 2023 r. sygn. II OSK 1416/23). Sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego dla zastosowania tego przepisu koniecznym jest stwierdzenie przez organ odwoławczy naruszenia przez organ I instancji norm prawa procesowego dotyczących przepisów regulujących postępowanie dowodowe a nie jakichkolwiek przepisów postępowania. Jednakże to naruszenie musi zostać stwierdzone przez pryzmat przepisów prawa materialnego, które w danej sprawie nakazują podjęcie szczegółowych ustaleń. Dlatego też również naruszenia prawa materialnego może stanowić podstawę zarzutów kasacyjnych w sprawie, w której sąd wojewódzki rozpoznawał sprzeciw o jakim mowa w art. 64a p.p.s.a., jednak nie może to odbywać się w oderwaniu od zasadności zastosowania przez organ odwoławczy trybu przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a.. Zatem rolą skarżącego kasacyjnie jest wykazanie, że błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego doprowadziły do niezasadnego uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoistancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, którego z kolei naruszenia nie dostrzegł sąd I instancji. Takiego naruszenia w skardze kasacyjnej skutecznie nie wywiedziono. Jak trafnie zauważył Sąd wojewódzki, wykonanie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie oznacza automatycznego jego zatwierdzenia. Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego organ nadzoru powinien m.in. na podstawie art. 35 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane dokonać sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Inwestor w toku postępowania w sprawie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego uzyskał decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza Gminy i Miasta Nisko z dnia 6 grudnia 2022 r. Natomiast nieprawomocnym wyrokiem z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 497/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 4 stycznia 2023 r., znak: SKO.401.ZP.3819364.2022, utrzymującej w mocy tę decyzję. Oznacza to, że skarżący nie dysponował ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Jak wskazuje się zaś w orzecznictwie, konstrukcja procesu inwestycyjnego, w której wydanie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone ustaleniem warunków zagospodarowania, przeznaczonego pod daną inwestycję terenu przesądza o tym, że w chwili wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę decyzja ustalająca warunki zagospodarowania terenu musi być ostateczna. Tylko decyzja posiadająca taki walor wywołuje bowiem trwałe skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. II OSK 775/17). Podstawą wydania decyzji kasacyjnej przez PWINB było m.in. to, że organ I instancji nie dokonał oceny zgodności projektu w myśl art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z uwagi na brak możliwości dokonania oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona i ponownie procedowana. Stanowisko Sądu w tym zakresie jest zatem prawidłowe. Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie stanowiska, że za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji przemawiało również nieprzedłożenie kompletnego i zgodnego projektu budowlanego, który spełniałby wymagania określone w art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Przypomnieć należy, że skarżący odpowiadając na wezwanie organu do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego o analizę nasłonecznienia dotyczącą oddziaływania przedmiotowego budynku na budynek na działce sąsiedniej nr ewid. [...] przedłożył jedynie odrębne opracowanie p.n. "Projekt zamienny - uzupełnienie". Zauważyć należy, że art. 34 ust. 2 ww. ustawy wymienia, co ma zawierać projekt budowlany. W jej art. 34 ust. 6 znalazło się upoważnienie dla Ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Minister wydał w dnia 25 kwietnia 2012 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, które, z uwagi na przepis art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw miało w sprawie zastosowanie. W rozporządzeniu tym wskazano wymagania dotyczące formy i zakresu projektu budowlanego. W jego § 6 wskazano, że projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Jeżeli zaś chodzi o możliwość załączania dodatkowych dokumentów do projektu, to w § 9 dopuszczono możliwość zamieszczenia jedynie na dodatkowych rysunkach informacji jakich mowa w § 8 ust. 3, jeżeli poprawi to czytelność projektu zagospodarowania działki lub terenu. Powyższe wskazuje na to, że projekt budowlany powinien stanowić jednolity dokument, opatrzony spisem treści (§ 3 ust. 1 pkt 5), trwale połączony, uniemożliwiający jego dekompletację (§ 6). Nadesłanie przez inwestora odrębnego opracowania do projektu budowlanego nie spełnia wymogów jednolitości tego dokumentu. Tym samym zarzut kasacyjny naruszenia art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz kryteriów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie okazał się również zasadny. Jeżeli chodzi o zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 36a ust. 1 5 pkt 2 lit. b oraz pkt 5 ustawy Prawo budowlane, to to został on tak skonstruowany, że budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego co do intencji wnoszącego skargę kasacyjną. Nie wiadomo bowiem czy chodzi o art. 36a ust. 15 pkt 2 lit. b, czy też o art. 36a ust. 1, 5 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego, czy też o być może jeszcze inną jednostkę redakcyjną tego artykułu. Wątpliwości w tym zakresie nie rozwiewa również uzasadnienie skargi kasacyjnej, bowiem przytoczono w nim identyczną treść jak w petitum skargi kasacyjnej. Jednakże co istotne, generalnie art. 36a Prawa budowlanego wskazuje kiedy następuje istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę i jakie warunki należy spełnić by uzyskać odstępstwo od zatwierdzonych już odpowiednim aktem kształtu przyszłego obiektu budowlanego. Natomiast w sprawie objętej skargą kasacyjną takie odstępstwo już stwierdzono, zaś obecny etap postępowania dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Wobec tego na tym etapie postępowania i w realiach niniejszej sprawy zarzut kasacyjny naruszenia ogólnie art. 36a cyt. ustawy nie mógł znaleźć uwzględnienia. Nie jest zasady zarzut dotyczący naruszenia art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną do naruszenia tego przepisu doszło w skutek oddalenia przez Sąd sprzeciwu podczas, gdy organ w swej decyzji z dnia 2 marca 2023r. uznał, że inwestor wywiązał się z obowiązku nałożonego przez PINB. Analiza akt sprawy wskazuje, że PINB decyzją z dnia 2 marca 2023 r. nr NB-N.5141.18.2022 nałożył na W.G. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości R. przy ul [...] w terminie do 31 października 2023 r. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna. Poprzedzona zaś została postanowieniem z 12 stycznia 2023 r. o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z ww. rozbudową. Co najwyżej zatem w tej decyzji organ mógł stwierdzić, że skarżący zastosował się do postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, a nie że wywiązał się z obowiązku nałożonego przez PINB. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy dnia z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. Już bowiem PWINB wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana jest w oparciu o pozwolenie na budowę z 7 kwietnia 2015 r. nr 6892/2015 zatem na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, do przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., za wyjątkiem art. 36a ust. 5 i 5b, który stosuje się w brzmieniu nadanym ww. ustawą z 13 lutego 2020 r.. Przepis ten samodzielnie regulował jakie przepisy mają zastosowanie w sprawach dotyczących istotnego odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Wobec tego zarzut kasacyjny naruszenia ww. art. 25 okazał się niezasadny. Całkowicie niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. Przepis ten ma na celu zapobieganie sytuacjom, w których strona niezadowolona z orzeczenia, jej zdaniem nieprawidłowego i niesłusznego, rezygnowałaby z jego zaskarżenia w obawie, że w razie nieuwzględnienia jej wniosków sytuacja, w której się znajduje, ulegnie jeszcze dalszemu pogorszeniu. Zakaz zmiany na niekorzyść ma eliminować obawę jednostki wnoszącej środek prawny przed ewentualnością pogorszenia jej pozycji prawnej wskutek kolejnego orzeczenia wydanego w jej sprawie i gwarantować tzw. bezpieczne przeniesienie rozpoznania sprawy do wyższej instancji. Natomiast w niniejszej sprawy odwołanie od decyzji I instancji, korzystnej dla skarżącego, wniosła A.S.. To na skutek jej odwołania organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję. W obrocie prawnym istnieje zatem jedynie decyzja, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, dla niego niekorzystana. Skoro Sąd wojewódzki oddalił sprzeciw od tej decyzji nie orzekł na niekorzyść skarżącego kasacyjnie w rozumieniu art. 134 § 2 p.p.s.a. O naruszeniu tej regulacji można by mówić w sytuacji, gdyby to organ odwoławczy ukształtował sytuację korzystną prawnie dla strony, zaś sąd, na skutek skargi tej strony, wydał wyrok już dla niej obiektywnie niekorzystny. Taka sytuacja, co już wyjaśniono, nie miała w sprawie miejsca. Nie okazał się wreszcie uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt: II FPS 8/09, wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy po pierwsze stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a., po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się Sąd I instancji, oddalając sprzeciw. Podsumowując zatem należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty kasacyjne, częściowo przez swoją błędność, a częściowo niezasadność, nie mogły doprowadzić do uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia. Dlatego też działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną.