II OSK 545/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 934/24 w sprawie ze skargi [...] w K. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 16 maja 2024 r. nr 440/2024, znak: WOB.7722.273.2023.PWOL.GTWO w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 10 sierpnia 2023 r. znak: ROIK I.5160.172.2022.AST, 2. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] w K. kwotę: 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 934/24, oddalił skargę [...] w K. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) z dnia 16 maja 2024 r. nr WOB.7722.273.2023.PWOL.GTWO w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zawiadomieniem z dnia 10 lipca 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku gastronomicznego, zrealizowanego na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], zrealizowanej bez zgody administracji architektoniczno - budowlanej. W dniu 8 sierpnia 2018 r. odbyły się oględziny na powyższej działce, ustalono wówczas, że znajduje sią na niej obiekt budowlany o wymiarach w rzucie 2,82 m x 7,68 m, o konstrukcji drewnianej. Zabudowany jest deskami drewnianymi do wysokości 1 m (z 3 stron), przylega do północnej ściany istniejącego budynku oraz posiada z dwóch stron przeszklenia, a powyżej deskowania. Ściana północna obiektu jest otwarta, przykryty jest dachem jednospadowym z poszyciem z papy, z orynnowaniem odprowadzającym wody na teren własny. Obiekt posadowiony jest bezpośrednio na podłożu prawdopodobnie betonowo - podłożowym. Wewnątrz posiada drewnianą podłogę z desek oraz instalację elektryczną (oświetleniową). Według oświadczenia J. L. został wykonany w 2014 r., a część wschodnia obiektu (posiadająca obniżony dach) powstała w latach 80-tych, kiedy Państwo [...] nie byli właścicielami nieruchomości, gdyż nabyli powyższą nieruchomość w 2009 r. Za pismem z dnia 31 października 2019 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miasta [...] - Wydział [...]o udzielenie informacji, czy zgłoszenie z dnia 4 lipca 2014 r. zamiaru budowy drewnianej sezonowej altany, przy ul. [...] w [...] na dz. nr [...] obr. [...] było skuteczne, równocześnie zwrócono się z prośbą o przesłanie do wykorzystania służbowego akt ww. postępowania. W odpowiedzi na ww. pismo udzielono informacji, że wobec zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu w drodze decyzji, co oznacza, że zgłoszenie zostało przyjęte. W załączeniu przesłano także akta przedmiotowej sprawy. W dniu 11 lutego 2020 r. do siedziby PINB zgłosiła się J. L. i przedłożyła zaświadczenie z dnia 10 lutego 2020 r. wydane przez Prezydenta Miasta [...] dot. braku wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie altany o powierzchni zabudowy 24,5 m2 przy ul. [...] w [...]; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Decyzją z dnia 19 października 2021 r., nr 1265/2021, PINB nakazał inwestorom J. L. oraz S. L., rozbiórkę rozbudowanej części budynku gastronomicznego o powierzchni zabudowy 21,66 m2 ([...]), zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w [...], zrealizowanej bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, w sposób niezgodny z przepisami. W wyniku rozpoznania wniesionych odwołań MWINB wydał w dniu 17 czerwca 2022 r. decyzję nr 241/2022, którą uchylił zaskarżoną decyzję PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku z powyższym w dniu 14 grudnia 2022 r. przeprowadzono ponowne oględziny. W dniu 16 grudnia 2022 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo J. L. z dnia 15 grudnia 2022 r., w którym to wniesiono o umorzenie przedmiotowego postępowania oraz poinformowano, że ramy drewniane o wysokości 107 cm z wypełnieniem z przeźroczystego tworzywa zostały zdemontowane w dniu oględzin. PINB postanowieniem z 10 sierpnia 2023 r., nr: ROIK 1.5160.172.2022.AST, na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), dalej: p.b. wstrzymał roboty budowlane związane z wykonywaniem wiaty drewnianej (o powierzchni zabudowanej 21,56m2) zlokalizowanej w północnej części dziatki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], wykonanej bez zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej, (bez skutecznego zgłoszenia) oraz nałożył na inwestorów J. oraz S. L. obowiązek przedłożenia przed PINB dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 p.b. w terminie do dnia 30 listopada 2023 r. W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia MWINB postanowieniem z dnia 16 maja 2024 r. nr 440/2024 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 w zw. z art. 83 ust. 3 p.b. w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), dalej: nowelizacja, uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i orzekł nowy termin: do dnia 30 listopada 2024 r. w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, wobec wykonanych robót budowalnych miała miejsce budowa (realizacja) obiektu stanowiącego wiatę, o czym świadczy m.in. rozmiar obiektu oraz jego konstrukcja. Z kolei przed przystąpieniem do budowy przedmiotowej wiaty inwestorzy winni byli dokonać zgłoszenia zamiaru budowy do organu administracji architektoniczno – budowanej. MWINB wyjaśnił, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez PINB podczas postępowania dowodowego wskazuje, że inwestorzy dysponowali uprzednio zgłoszeniem z dnia 4 lipca 2014 r. zamiaru wykonania robót polegających na montażu altany o pow. 24,5 m2 z elementów gotowych bez powiązania z gruntem, o funkcji rekreacyjno - wypoczynkowej. Ponadto drewniana altana zgodnie z projektem do ww. zgłoszenia miała przylegać do części zachodniej budynku gastronomicznego, a w rzeczywistości powstały obiekt budowlany posadowiony został od strony północnej istniejącego budynku. Zatem organ uznał, że nie można mówić o odstępstwach od przyjętego bez sprzeciwu projektu budowlanego, ponieważ w wyniku robót budowlanych wykonanych przez inwestorów powstał inny obiekt budowlany w innym miejscu, mający znamiona budowli jako wiata. W związku z powyższym MWINB stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, że inwestorzy nie dysponowali wymaganą zgodą właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanej na budowę przedmiotowej wiaty. W tak ukształtowanym stanie rzeczy organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie likwidacji skutków stwierdzonej samowoli budowlanej w oparciu o tryb określony w art. 49b p.b. Natomiast, co do kwestii zgodności przedmiotowej wiaty z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, to jak wskazał organ odwoławczy z tego punktu widzenia kluczowym jest ustalenie w sposób jednoznaczny funkcji, jaką będzie pełnić przedmiotowa wiata. Skargę na decyzję MWINB wniosła [...] w K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 2 p.b. w zw. z art. 25 nowelizacji, poprzez jego błędne zastosowanie; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., 11 k.p.a. i 107 k.p.a., wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że podstawową zasadą procesu budowlanego unormowaną w art. 28 ust. 1 p.b. jest możliwość rozpoczęcia robót budowlanych jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Nakaz rozbiórki jest natomiast najdalej idącą i najbardziej dotkliwą dla inwestora sankcją za naruszenie przepisów Prawa budowlanego, stosowaną w ostateczności, na zasadzie wyjątku. W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego ma obowiązek rozważyć inne przewidziane przepisami prawa możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie zatem z obowiązującymi w niniejszej sprawie przepisami w przypadku stwierdzania samowoli budowlanej o której mowa w art. 49b p.b. organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wdrożyć postępowanie legalizacyjne. Pierwszym krokiem w takim postępowaniu jest wydanie postanowienia, w którym nakazuje się wstrzymanie dalszego prowadzenia robót budowlanych oraz nakazuje przedłożenie w wyznaczonym przez organ terminie dokumentów umożliwiających legalizację. Sąd wojewódzki podkreślił, że w niniejszej sprawie inwestorzy zostali zobowiązani do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 p.b. tj.: oceny technicznej określającej rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych związanych z wykonywaniem wiaty i ich zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi oraz oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania działki lub terenu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Niemniej legalizacja jest uprawnieniem inwestorów a nie ich obowiązkiem. Mogą oni zatem przystąpić do działań prowadzących do legalizacji lub z nich zrezygnować. W zależności od wybranego rozwiązania albo dochodzi do legalizacji samowolnych robót w przypadku spełnienia wszystkich wymogów, albo organy nakazują rozbiórkę. Odnośnie orzeczenia nowego terminu wykonania nałożonego obowiązku Sąd wskazał, że organ odwoławczy skorzystał ze swych kompetencji merytoryczno-reformatoryjnych i orzekł o nowym terminie wykonania obowiązków, gdyż termin wyznaczony przez organ I instancji upłynął , co było rozwiązaniem racjonalnym. Skargę kasacyjną wniosła [...] w K. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 2 p.b. w zw. z art. 25 nowelizacji, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy I i II instancji rozpoznając sprawę błędnie zastosowały art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 2 p.b. oraz art. 25 nowelizacji, co skutkowało orzeczeniem o nałożeniu na inwestorów obowiązku przedłożenia dokumentów, o których stanowi art. 30 ust. 2 p.b., w sytuacji gdy procedura legalizacyjna obiektu, którego dotyczy sprawa, nie jest możliwa do przeprowadzenia, ze względu na jego funkcję, usytuowanie oraz parametry, co w konsekwencji uzasadniało wydanie decyzji o nakazie rozbiórki; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 k.p.a. oraz art. 49b ust. 2 p.b. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy I i II instancji rozpoznając sprawę naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a. oraz art. 49b ust. 2 p.b. ponieważ nie przeprowadziły postępowania dowodowego zmierzającego do weryfikacji, czy budowa, której dotyczy sprawa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, co skutkowało orzeczeniem o nałożeniu na inwestorów obowiązku przedłożenia dokumentów, o których stanowi art. 30 ust. 2 p.b., w sytuacji gdy przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego nie jest możliwe w sprawie; 3) art. 49b ust. 2 p.b. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na stwierdzeniu przez Sąd, że postępowanie legalizacyjne ma na celu podjęcie próby umożliwienia zachowania budowli powstałej wbrew prawu, bez wymaganego zgłoszenia i stanowi swoistą szansę daną przez ustawodawcę inwestorowi, w sytuacji gdy treść art. 49b ust. 2 p.b. jasno wskazuje, że nie jest dopuszczalne wydanie postanowienia o wstrzymaniu budowy i nałożeniu obowiązków, jeżeli budowa narusza przepisy techniczno – budowlane. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie postanowienia MWINB i poprzedzającego je postanowienia PINB, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w treści art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 49b ust. 2 p.b. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych w tym przepisie w pkt 1-3 dokumentów. Zatem pierwszym krokiem do legalizacji budowy jest wydanie postanowienia w trybie art. 49b ust. 2 p.b. Wydanie tego postanowienia może jednak mieć miejsce w określonych ustawowo warunkach, które organ musi wziąć pod uwagę, chodzi o zgodność z planem miejscowym oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Stąd rację ma skarżąca kasacyjnie, że niezbędne było poczynienie przez organ w tym zakresie stosownych rozważań. Wprawdzie WINB słusznie zauważył, że kluczowe dla prowadzonego postępowania jest ustalenie w sposób jednoznaczny funkcji jaką pełni sporna wiata, to jednak nie podjął w tym zakresie żadnych rozważań, ograniczając się jedynie do zacytowania orzecznictwa sądów administracyjnych bez jakiegokolwiek odniesienia ich treści do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Podobnie organ I instancji również nie zajął w tym zakresie żadnego stanowiska. O ile można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że konstrukcja spornego obiektu pozwala na przyjęcie, że stanowi on wiatę i należy do kategorii budowli (art. 3 pkt 3 p.b.). To już nie sposób ustalić jaką pełni funkcję, bowiem brak jest ustaleń organów nadzoru budowlanego w tym zakresie. Zgodnie z zakresem r.w.t., wydanego przez właściwego ministra na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b., jego przepisy ustalają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniających spełnienie wymagań art. 5 i 6 p.b. Zatem, zgodnie z § 2 ust. 1 r.w.t., jego przepisy stosuje się przede wszystkim przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Jednakże przepisy rozporządzenia stosuje się również do niektórych budowli, ale wyłącznie takich, gdy pełnią one funkcje użytkowe budynków, wynika to wprost z redakcji analizowanego przepisu. Nie każda jednak budowla, zgodnie z przykładowym ich wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 p.b., pełni czy nawet może pełnić funkcje użytkowe budynków, stąd rozporządzenie nie będzie miało do nich zastosowania (tak jak w przypadku wszystkich obiektów małej architektury). Dodać trzeba, że w odniesieniu do szeregu budowli, które nie pełnią funkcji użytkowych budynków wydane zostały przez właściwych ministrów, na podstawie delegacji ustawowej, odrębne rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te obiekty. Powracając do wcześniejszych uwag należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy obiekt spełnia warunki do uznania go za budowlę i pełni funkcję użytkową budynku, to brak jest jakichkolwiek podstaw do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania takich budowli. W dalszej kolejności należy wskazać, że ustawa nie definiuje pojęcia wiaty, aczkolwiek posługuje się tym zwrotem. Zarówno w praktyce administracyjnej, jak i orzecznictwie utrwalił się jednka pogląd, że wiata to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Za podstawowe cechy wiaty, uznaje się wsparcie jej na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1082/19 - LEX nr 3058985, z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1973/20 - LEX nr 3093225). W miarę jednolicie przyjmuje się także, że wiatę należy zaliczyć do budowli (por. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1851/96, LEX nr 47196, z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1481/14, LEX nr 2037381). Jeśli zatem budowla (wiata) pełni określoną funkcję użytkową budynku to stosuje się wobec niej przepisy rozporządzenia, w tym m.in. § 12 regulujący wymagane odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Stanowczo jednak należy pokreślić, że niezbędnym do tego warunkiem jest precyzyjne i niewadliwe ustalenie, że wiata służy celom użytkowym budynku. Niezawężenie stosowania przepisów rozporządzenia tylko do budynków ma swoje uzasadnienie, wszak wszystkie obiekty, w tym budowle spełniające funkcje użytkowe budynków winny być budowane w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), poza tym budujący nie może, przy wykonywaniu swego prawa, podejmować działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, ze zm.). Sposób usytuowania na działce wiaty spełniającej funkcje użytkowe budynku, jej forma, konstrukcja, rozwiązania techniczne mają bowiem wpływ na możliwość zagospodarowania sąsiedniego terenu. Podzielić więc przyjdzie stanowisko, że także wiata, o ile pełni funkcje użytkowe budynku (w rozpoznawanej sprawie budynku gastronomicznego) objęta jest wymogami rozporządzenia, w tym § 12 określającego odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, którego ust. 1 odsyła m.in. do § 271-217 regulującego kwestie związane z usytuowaniem także budowli pełniących takie funkcje użytkowe z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym przyłącza się zatem do kierunku interpretacji § 2 ust. 1 rozporządzenia zaprezentowanego między innymi w wyrokach: NSA z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 728/11, NSA z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt II OSK 189/14, NSA z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1594/18, NSA z dnia 2 września 2021 r. sygn. akt II OSK 3096/18, NSA z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 819/21. W tych okolicznościach sprawy zasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na nieprzeprowadzenie przez organy postępowania dowodowego zmierzającego do weryfikacji czy budowa spornej wiaty jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz czy nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie wiaty do stanu zgodnego z prawem, którego to naruszenia nie zauważył Sąd I instancji tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie jako przedwczesne należy uznać zarzuty kasacyjne wskazujące na brak możliwości legalizacji przedmiotowej wiaty, jeszcze przed uzupełnieniem postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym dla ustalenia funkcji jaką pełni sporna wiata. Dopiero prawidłowo ustalone okoliczności stanu faktycznego w tym zakresie pozwolą na ocenę przepisów stanowiących podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, rozpoznał skargę i uwzględniając wskazane powyżej argumenty doszedł do przekonania, że podniesione w niej zarzuty są częściowo uzasadnione i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające (pkt I wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzekając na podstawie art. 200, 203 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, dokona szczegółowych ustaleń stanu faktycznego, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i uzupełni materiał dowodowy dla oceny twierdzeń skarżącej o faktach istotnych z punktu widzenia sprawy (art. 217 § 2 k.p.a.).