II OSK 964/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 367/24 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 8 lutego 2024 r. nr SKO/PP-412/3/2024 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 367/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA we Wrocławiu") oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor", "spółka" "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: "Kolegium", "SKO") z 8 lutego 2024 r. nr SKO/PP-412/3/2024. Postanowieniem tym, Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Starosty Polkowickiego (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") z 14 grudnia 2023 r. nr DG.SR.673.16.2023, którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...], obręb S., gmina G.. 2. Skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu złożył inwestor, zaskarżając go w całości, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że: decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko i wyłącznie do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie może odnosić się do określonego "terenu" rozumianego również jako część działki ewidencyjnej, jeśli został on wyodrębniony i przedstawiony w załączniku graficznym do decyzji; decyzja o warunkach zabudowy może odnosić się do części działki tylko w przypadku wystąpienia szczególnych uwarunkowań, podczas gdy - zwłaszcza po nowelizacji u.p.z.p. z 17 września 2021 r., która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. (dalej: "nowelizacja") - żaden przepis obowiązującego prawa nie uzależnia możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki od wystąpienia szczególnych uwarunkowań, a nawet gdyby uzależniał, to organy administracyjne niezasadnie przyjęły, że takie uwarunkowania w niniejszej sprawie nie występują, czego WSA we Wrocławiu nie kwestionował, podczas gdy w niniejszej sprawie występują szczególne uwarunkowania uzasadniające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na części działki; b) art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82; dalej: "u.o.g.r.l.") poprzez błędne ich zastosowanie i całkowicie dowolne przyjęcie, że występowanie na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy gruntów rolnych klasy IVb i V uzasadnia odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, gdyż uzgodnienie to stanowiłoby naruszenie celów ochrony gruntów rolnych wynikających z u.o.g.r.l., podczas gdy zmiana przeznaczenia gruntów rolnych o najniższych klasach bonitacyjnych na cele nierolnicze jest zgodna z ww. przepisami u.o.g.r.l. i pozostaje bez szkody dla sąsiednich gruntów rolnych; c) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe przyjęcie, że organy administracji prawidłowo odmówiły skarżącej działającej jak właściciel (dzierżawcy) uzgodnienia projektu decyzji, a tym samym ustalenia warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu na którym występują grunty rolne klasy IVb i V, niewymagające uzyskania zgody na przeznaczenie ich na cele nierolnicze, co doprowadziło do naruszenia prawa własności; d) art. 9 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w swoich rozważaniach Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. U. UE.L.2018.328.82 z dnia 21.12.2018 r. ze zm.; dalej: "dyrektywa 2018/2001"), jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy skarżone postanowienia zarówno SKO, jak i Starosty, naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a naruszenie to polegało na: błędnym ustaleniu stanu faktycznego oraz niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a nadto przepisów i ratio legis u.o.g.r.l. oraz dyrektywy 2018/2001 w odniesieniu do występującego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, a w konsekwencji całkowicie dowolnym przyjęciu przez organy administracyjne, iż występowanie na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy gruntów rolnych klasy IVb i V uzasadnia odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, podczas gdy zmiana przeznaczenia gruntów rolnych o najniższych klasach bonitacyjnych na cele nierolnicze jest zgodna z przepisami u.o.g.r.l. i określonymi przez nią celami ochrony gruntów rolnych, a realizacja inwestycji wspiera rozwój odnawialnych źródeł energii, który uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa; błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu przez organy administracji, że budowa farmy fotowoltaicznej wyłącza dalsze rolnicze wykorzystanie terenu, podczas gdy realizacja przedmiotowej inwestycji prowadzi tylko w sensie formalnym do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, bowiem teren pod panelami fotowoltaicznymi pozostaje czynny biologicznie oraz może być wykorzystywany rolniczo, a posadowienie paneli na gruncie nie wiąże się z budową żadnych fundamentów i instalacja ta nie jest trwale związana z gruntem; błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu przez organy administracji, że decyzja o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie musi odnosić się do całej działki ewidencyjnej, natomiast nie może odnosić się do części działki wyodrębnionej i przedstawionej w załączniku graficznym do decyzji, a nadto pominięciu, że w niniejszej sprawie występują szczególne uwarunkowania uzasadniające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na części działki; b) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy skarżone postanowienia zarówno SKO, jak i Starosty, naruszają art. 124 § 2 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak racjonalnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, ograniczając swoje ustalenia do stwierdzeń ogólnych, które w żaden sposób nie uzasadniają, iż doszło do właściwego wyważenia interesu publicznego z prywatnym z perspektywy ochrony gruntów rolnych, co rodzi wątpliwości co do zasadności, logiki i zgodności z prawem tych rozstrzygnięć; c) art. 151 w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości i naruszenie zasady jednolitości orzekania na tle analogicznych stanów faktycznych i prawnych dającej obywatelowi poczucie stabilności linii orzeczniczej i budującej zaufanie do wymiaru sprawiedliwości, co jednocześnie stanowi przejaw braku kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania i podważa tym samym zasadę dotyczącą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a., nad stosowaniem której sądy administracyjne powinny sprawować kontrolę - poprzez wydanie przez WSA we Wrocławiu w tym samym dniu dwóch odmiennych rozstrzygnięć (w niniejszej sprawie i w sprawie II SA/Wr 366/24) o zbieżnych stanach faktycznych i prawnych i w odniesieniu do wydanych przez ten sam organ, tj. SKO, dwóch takich samych rozstrzygnięć i ich uzasadnień; d) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji, gdy skarżone postanowienia zarówno SKO, jak i Starosty, naruszają art. 8 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącej wbrew zasadzie in dubio pro libertate oraz dyrektywy 2018/2001, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich, co stanowi przejaw braku kierowania się przez organ administracyjny zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania i podważa zasadę dotyczącą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie inwestor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na postanowienie SKO, poprzez jego uchylenie, a także uchylenie postanowienia Starosty oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i przed WSA we Wrocławiu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie spółka oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. 3.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). 3.4. Bezzasadny okazał się najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 170 p.p.s.a. Otóż przepis ten dotyczy związania orzeczeniami prawomocnymi, co w sprawie nie miało oczywiście miejsca. Zarówno zaskarżony wyrok oraz wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 366/24 zostały wydane tego samego dnia, jednak na tle różnych stanów faktycznych, decyzje organów pierwszej instancji zostały wydane przez innych starostów, sprawy dotyczą różnych inwestycji położonych w innych gminach i na innych działkach. W tym kontekście tylko uzupełniająco trzeba wskazać, że sprawa uzgodnienia przez starostę projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji z uwagi na ochronę gruntów rolnych jest zawsze sprawą indywidulaną, wymagającą przeanalizowania okoliczności konkretnej sprawy. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, oba wyroki WSA są spójne co do zasadniczych motywów, w szczególności WSA w obu sprawach wskazał na dopuszczalność zabudowy części działki, co jednak nie oznacza zawężenia analiz organu uzgadniającego tylko co do tego fragmentu działki, organ dokonuje całościowej analizy wpływu projektowanej inwestycji na ochronę gruntów rolnych. 3.5. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Wyjaśnić należy, że wbrew temu co twierdzi skarżąca kasacyjnie istota sprawy nie sprowadza się do tego, czy w świetle przepisów u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej, lecz do oceny czy z uwagi na ochronę gruntów rolnych zasadna była odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest, co do zasady dopuszczalne. Należy jednak równocześnie zastrzec, że ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej może prowadzić do obejścia przepisów u.o.g.r.l, jak też skutkować obchodzeniem innych prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu (por. wyroki NSA z: 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 260/18, 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1181/24 - CBOSA). 3.6. Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego przewidzianego w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest ocena, czy planowana zabudowa jest dopuszczalna z perspektywy ochrony gruntów rolnych i leśnych (por. wyroki NSA z 25 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1542/23, sygn. akt II OSK 2360/23 - CBOSA). Organ orzekając w sprawie wspomnianego uzgodnienia działa w warunkach uznania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2624/23, CBOSA). Oznacza to, że organ uzgodnieniowy dokonuje wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów rolnych a interesem indywidualnym inwestora. Kontrola sądowa rozstrzygnięć wydanych w warunkach uznania administracyjnego ma na celu przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ uzgadniający nie przekroczył granic dyskrecjonalnej władzy, jaką wykonuje dokonując uzgodnień. Istotne naruszenie prawa może wówczas w szczególności przejawiać się w oczywistym przekroczeniu przez organ uzgodnieniowy swoich kompetencji (działaniu ultra vires) lub w oczywistym przekroczeniu granic swobodnego uznania, czyli działaniu w sposób arbitralny, dowolny, nie mający rzeczowego oparcia w stanie prawnym lub zebranym materiale. Oceny formułowane przez sąd administracyjny w ramach kontroli rozstrzygnięć uznaniowych nie mogą natomiast zastępować ocen organu wyspecjalizowanego w danej dziedzinie. W świetle bowiem zasady trójpodziału władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP), to ten wyspecjalizowany organ administracji, a nie sąd administracyjny, powołany jest do realizacji określonych zadań publicznych w ramach procedur dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego (por. np. wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 576/23, ONSAiWSA 2025/1/5 oraz wyrok NSA z 26 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 1612/22, CBOSA). W tym kontekście trzeba również zauważyć, że dokonywana przez starostę w ramach uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ocena stanu faktycznego nie opiera się jedynie na przepisach prawa, lecz również na stanie wiedzy zawartej np. w prowadzonych ewidencjach i innej dokumentacji, którą dysponuje ten organ w ramach przyznanych mu kompetencji (por. wyrok NSA z 6 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 113/08, wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 528/18 oraz wyrok z 18 marca 2025 r, sygn. akt II OSK 485/24 – CBOSA). 3.7. Mając na uwadze wskazane kryteria kontroli postanowień uzgodnieniowych należy zauważyć, że organy zebrały materiał dowodowy niezbędny do przeprowadzenia procesu ważenia interesu publicznego oraz interesu indywidualnego. Oprócz informacji z ewidencji gruntów i budynków wskazały również na treść studium gminy Grębocice oraz treść mapy glebowo - rolniczej. Tym samym bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także art. 124 § 2 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. 3.8. Organy wskazały na rzeczowe, racjonalne argumenty dotyczące ochrony gruntów rolnych. Organ pierwszej instancji ustalił, że na działce znajdują się użytki rolne sklasyfikowane jako RIIIa, ŁII, RIVa, RIVb, ŁIV, RV i ŁV. Ponadto działka nr [...] wraz z działkami sąsiednimi tworzą zwarty kompleks użytków rolnych i leśnych, a znajdujące się – według specjalistycznej mapy glebowo-rolniczej - gleby na działce sklasyfikowano jako mady, stanowiące kompleks rolny żytni (żytnio-ziemniaczany) o statusie "dobry". Ponadto organy wskazały na treść obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Grębocice, przyjętego uchwałą nr LXXIII/385/2023 Rady Gminy Grębocice z 29 sierpnia 2023 r., zgodnie z którym działka nr [...] znajduje się na terenie 15.R.5 z przewagą użytkowania rolniczego. Studium nie ma waloru aktu prawa miejscowego (zob. art. 9 ust. 5 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji), ale jako akt określający politykę przestrzenną gminy stanowi istotny element uwzględniany przy ocenie, czy organ uzgodnieniowy nie działał w danej sprawie arbitralnie (por. wyrok NSA z 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24 – CBOSA). 3.9. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. W utrwalonym już orzecznictwie NSA, wskazuje się, że każdy grunt rolny, również grunty klas bonitacyjnych innych niż klasy I-III, podlega ochronie. W szczególności, organ uzgadniający może uznać, że planowana inwestycja na gruntach rolnych jest sprzeczna z celami ochrony gruntów rolnych przewidzianymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych (zamiast wielu zob. np. wyrok NSA z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 34/17; wyrok NSA z 19 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1528/21 oraz wyrok NSA z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 2360/23 – CBOSA). W tym kontekście należy również zwrócić uwagę na art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l., w świetle którego na cele nierolne i nieleśne można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. 3.10. Do odmiennych wniosków nie mogło także doprowadzić odwołanie się do dyrektywy 2018/2001. Jeżeli chodzi o rozważanie innych interesów publicznych niż ochrona gruntów rolnych, w tym promowanie odnawialnych źródeł energii, to zagadnienie to należy rozpatrywać w kontekście jednej z podstawowych zasad ochrony środowiska, jaką jest zasada kompleksowości. Zgodnie z art. 5 p.o.ś., ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów. W świetle tej zasady, dążenie do rozwoju energetyki ze źródeł odnawialnych nie oznacza, że przestaje być aktualny obowiązek ochrony tak istotnej części środowiska, jaką są grunty rolne, których zachowanie w dobrym stanie jest uzasadnione również innym ważnym interesem publicznym, jakim jest tzw. bezpieczeństwo żywnościowe oraz funkcje, jakie pełnią w środowisku otwarte tereny zielone. Również zatem w świetle zasady zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP), pod budowę farm fotowoltaicznych powinny być przede wszystkim przeznaczane nieużytki i grunty o najniższej przydatności produkcyjnej, wyjątkowo zaś grunty rolne klas wyższych (por. np. wyrok NSA z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1870/23 oraz wyrok z 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24 - CBOSA). W odniesieniu do planowanej zabudowy przemysłowej aktualne jest ustalenie, że grunty rolne znajdujące się pod panelami fotowoltaicznymi nie będą, co do zasady, w ogóle uprawiane, a nadto ograniczony zostanie dostęp wody i światła słonecznego do istotnej części takich gruntów (por. np. wyrok NSA z 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24 – CBOSA). Tego rodzaju konkluzja koresponduje z takimi podstawowymi zasadami ochrony środowiska, jak zasada wysokiego poziomu ochrony środowiska oraz zasady prewencji i ostrożności (art. 6 p.o.ś. w zw. z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 37 Karty Praw Podstawowych EU; por. np. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1165/22, CBOSA). Przypomnieć należy, że istota zasady prewencji sprowadza się do założenia, że w pierwszej kolejności należy podejmować działania, które mogą zapobiec negatywnym skutkom dla środowiska. Z kolei w świetle zasady ostrożności (przezorności), racjonalne, istotne wątpliwości co do negatywnego wpływu na środowisko rozstrzyga się na korzyść środowiska, a nie na korzyść inwestycji – in dubio pro natura (por. np. wyrok NSA z 15 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 396/21, wyrok NSA z 9 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 181/24 oraz wyrok NSA z 14 maja 2639/22 - CBOSA). 3.11. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Organy właściwie wyważyły konstytucyjnie chronione własności, takie jak prawo własności oraz potrzeby ochrony środowiska (art. 5, art. 31 ust. 3 oraz art. 74 Konstytucji RP). W sprawie nie sposób mówić o naruszeniu istoty prawa własności, skoro wnioskowany sposób zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości, tj. zabudowa przemysłowa, nie koresponduje ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa (art. 140 k.c.), którym, w odniesieniu do gruntów rolnych, jest prowadzenie działalności rolniczej (por. np. wyrok NSA z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2140/20 - CBOSA). 3.12. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.