II OZ 901/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K. i K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 53/24 o odrzuceniu skargi K.P. w sprawie ze skarg D.K. i K.P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 listopada 2023 r. nr 1996/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P.; 2. odrzucić zażalenie D.K..

K.P. i D.K. (dalej: "skarżące") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 listopada 2023 r., nr 1996/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 53/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.P., na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), ponieważ w zakreślonym terminie, tj. do 9 października 2024 r., nie uiściła ona wpisu od skargi w kwocie 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535; dalej: "rozporządzenie"), do którego została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r. Wspólnym pismem obie skarżące wniosły zażalenia na powyższe postanowienie z dnia 6 lutego 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K.P. należy oddalić jako nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Według § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Wobec powyższego należy stwierdzić, że K.P. zasadnie została wezwana do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie mogły wpłynąć argumenty zażalenia odwołujące się do sytuacji finansowej skarżącej. Oceniając legalność postanowienia z dnia 6 lutego 2025 r. należało jedynie sprawdzić, czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżącą wpisu sądowego i w jakiej wysokości. Kwestia przyznania prawa pomocy skarżącej została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 73/24 utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 3 lipca 2024 r. o odmowie przyznania skarżącej K.P. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zażalenie wniesione przez D.K. należy z kolei odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 P.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, niebędącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zażalenia D.K., która - chociaż jest także skarżącą w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 53/24 - nie jest jednak adresatem postanowienia z dnia 6 lutego 2025 r. Jest nim wyłącznie skarżąca K.P.. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz jak w pkt 2 sentencji w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.