II SA/Ol 263/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2026 r. sprawy ze skarg Ł. W. i M. W. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę I. oddala skargi; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata J. U. wynagrodzenie w kwocie 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), powiększone o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu Ł. W. z urzędu; III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata J. U. wynagrodzenie w kwocie 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), powiększone o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu M. W. z urzędu.

Decyzją z 29 czerwca 2001 r. Prezydent A (Prezydent) zatwierdził projekt i udzielił M. W. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego z przychodnia lekarską w [...] na ul. [...], dz. nr [...], obr. [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (PINB) postanowieniem z 8 listopada 2005 r. wstrzymał M. W. roboty budowlane związane z budową budynku jednorodzinnego z przychodnią lekarską w [...] przy ul [...] na dz. nr [...] obr. [...], które prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę z 29 czerwca 2001 r.. Następnie decyzją z 25 listopada 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nałożył na M. W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku jednorodzinnego z przychodnią lekarską w [...] przy ul. [...] na dz. nr [...], obr. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dokonanych robót budowlanych. Prezydent [...], w następstwie wydanej powyższej decyzji organu nadzoru budowlanego, decyzją z 9 maja 2006 r. uchylił z urzędu swoją decyzję z 29 czerwca 2001 r. zatwierdzającą projekt budowlany (załączniki od nr 1 do nr 7) i udzielającą pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego z przychodnią lekarską w [...] na ul. [...] (aktualnie adres: ul. [...]), dz. nr [...], obr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 10 grudnia 2020 r. umorzył postępowanie w przedmiocie wprowadzenia istotnego odstępstwa w trakcie realizacji robót budowlanych związanych z budową budynku z przychodnią lekarską przy ul. [...] na dz. nr [...], obr. [...] w [...]. Po umorzeniu powyższego postępowania organ nadzoru budowlanego decyzją z 14 czerwca 2022 r., wygasił swoją decyzję z 25 listopada 2005 r., nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, budynku jednorodzinnego z przychodnią lekarska w [...] przy ul. [...] na dz. nr [...], obr. [...]. Prezydent [...], uwzględniając ostatnie zapadłe rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego, decyzją z 14 listopada 2022 r. uchylił własną decyzję z 9 maja 2006 r. uchylającą decyzję z 29 czerwca 2001 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na realizację wspomnianej inwestycji. Pismem z 30 marca 2025 r., (data wpływu 19 maja 2025 r.) uzupełnianym 20 maja 2025 r. M. W. zwrócił się do Prezydenta [...] z wnioskiem o uchylenie decyzji Prezydenta [...] z 14 listopada 2022 r., uchylającej własną decyzję z 9 maja 2006 r., uchylającą decyzję z 29 czerwca 2001 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego z przychodnia lekarską na dz. nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w [...]. Wnioskodawca wskazał, na niedopuszczalność orzekania przez Prezydenta [...] w chwili, kiedy przedmiot sprawy (decyzja z 9 maja 2006 r.) był zaskarżony do sądu administracyjnego (sygn. akt II SA/OI 868/24 oraz II OSK 1035/25). Decyzją z 6 października 2025 r. Prezydent [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z 14 listopada 2022 r. Przyczyną podjęcia ww. rozstrzygnięcia było ustalenie, że zarzut wnioskodawcy wydania decyzji mimo toczącego się postępowania sądowo-administracyjnego (sygn. akt II SA/OI 868/24 oraz II OSK 1035/25) nie stanowi podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Z powyższą decyzją organu I instancji nie zgodzili się M. W. oraz L. W., którzy wnieśli odwołanie. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z 16 lutego 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Wojewody niewątpliwie decyzja Prezydenta [...] z 14 listopada 2022 r. posiada przymiot ostateczności. Przedmiotowa decyzja jest też decyzją, na mocy której strona nabyła prawo w rozumieniu art. 155 k.p.a. Według organu odwoławczego regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji związanych, a taki właśnie charakter ma decyzja Prezydenta [...] z 14 listopada 2022 r.. Z decyzją związaną mamy do czynienia wtedy, gdy organ, stwierdziwszy wystąpienie określonego stanu faktycznego, nie może wybrać konsekwencji prawnych jego zaistnienia, lecz jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o ściśle określonej treści. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Decyzja Prezydenta [...] z 14 listopada 2022 r. została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. oraz art. 36a Prawa budowlanego (chociaż organ i instancji błędnie przywołał art.154 § 1 k.p.a.), zgodnie z którym organ administracji publicznej uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi, że decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona lub zmieniona. Stwierdzenie zatem zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a., obligowało organ do uchylenia decyzji. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z 25 listopada 2005 r., która była podstawą wydania decyzji Prezydenta [...] z 9 maja 2006 r., (w trybie art. 36a Prawa budowlanego), została decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z 14 czerwca 2022 r. wycofana z obrotu prawnego. Decyzja organu nadzoru budowlanego została utrzymana w mocy decyzją Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 września 2022 r. W tym stanie rzeczy nie jest więc konieczne badanie czy spełnione są inne, określone art. 155 k.p.a. przesłanki, takie jak zgoda stron na uchylenie lub zmianę decyzji, czy też wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Nawet w sytuacji zaistnienia tychże przesłanek nie byłoby bowiem możliwe uchylenie lub zmiana na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji Prezydenta [...] z 14 listopada 2022 r., ze względu na związany charakter decyzji wydanej w oparciu o inną decyzję, którą wycofano z obrotu prawnego. W ocenie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego ustalony przez organ I instancji stan faktyczny i prawny odpowiada rzeczywistości oraz obowiązującym przepisom prawa. Skargę na decyzję Wojewody z 16 lutego 2026 r. wniósł L. W., wnosząc o jej uchylenie "po myśli argumentacji skarżącego i pełnomocnika z urzędu". Z ostrożności procesowej skarżący zaskarżył decyzję "wnosząc o jej uchylenie i zmianę po myśli racji stanu faktycznego i prawnego w sprawie." W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie. Skargę na decyzję Wojewody z 16 lutego 2026 r. o tożsamej treści co pierwsza skarga wniósł M. W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena skarżonej decyzji wymaga poczynienia ogólnej konstatacji o charakterze decyzji , z art. 36a ust. 2 pb i art. 155 k.p.a. Przepis art. 36a ust. 2ustawy pb przewiduje, że w razie wydania decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy organ architektoniczno-budowlany uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę. Norma ta nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych i oznacza, że jeżeli organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wyda decyzję nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, to organ który wcześniej wydał pozwolenie na budowę uchyla je. Zgodnie z poglądem panującym w orzecznictwie administracyjnym może to uczynić najwcześniej, gdy decyzja zart. 51 ust. 1 pkt 3 stanie się ostateczna (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1004/09). Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 pb nie opiera się na wadliwości samej decyzji, lecz wynika z wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie realizacji budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Przepis ten stanowi także lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego określających generalne zasady uchylania ostatecznych decyzji administracyjnych. Brzmienie tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że decyzja wydawana na podstawie art. 36a ust. 2 pb ma charakter związany, a nie uznaniowy, co oznacza, że organy są zobowiązane wszcząć i przeprowadzić postępowanie w omawianym trybie, a jedyną przesłanką orzekania w tego rodzaju sprawach o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji jest uprzednie wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb . Powinność ta wynika wprost z przepisów prawa i nie zależy od uznania organów. Zauważyć należy, że prawodawca nie nakazał w tej sytuacji wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę ale nakazał wydanie decyzji określonej treści. Wobec tego rola organu architektoniczno - budowalnego w takim postępowaniu sprowadza się w zasadzie do ustalenia, czy decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb, pozostaje w obiegu prawnym. Jeżeli nadal kształtuje sytuację prawną strony, organ wydaje decyzję wprost nakazaną przez ustawodawcę. Skoro jedyną przesłanką orzekania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w tego rodzaju sprawach o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji jest uprzednie wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb, to nie sposób wymagać od organu administracji architektoniczno-budowlanej ponownego badania czy ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego jest zgodna z prawem, czy też oczekiwania na zakończenie innego postępowania np. dotyczącego zmiany decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2161/16; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 278/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie należy zaznaczyć, że nawet gdyby decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb nie została poddana kontroli sądu administracyjnego to organ działający w trybie art. 36a ust. 2 pb nie mógłby prowadzić ponownych ustaleń, co do okoliczności objętych wcześniejszą decyzją. Ustalenia merytoryczne zawarte w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb mogłyby zostać podważone jedynie w toku któregoś z postępowań nadzwyczajnych, określonych w k.p.a., a nie w trybie dotyczącym uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 36a ust. 2 pb. W przeciwnym razie, za iluzoryczną należałoby uznać kodeksową zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). Teraz należy powrócić do rozstrzygnięcia kwestii jakie rodzaju decyzje mogą być modyfikowane w trybie art. 155 k.p.a. Otóż sąd w tym składzie podziela stanowisko zajęte przez NSA w wyrokach z 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10 (LEX nr 784233) oraz z 9 sierpnia 2013 r., II OSK 756/12 (LEX nr 1376778). W uzasadnieniu tych judykatów trafnie wskazywano, że tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i art. 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne. Wskazuje się dalej, że orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało wyjaśnione, że przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Stanowcza regulacja prawna w tym przepisie nie pozwala na jej korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony. Inna wykładnia przepisu art. 155 k.p.a. prowadziłaby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron o uchylenie lub zmianę decyzji, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony. Powyższe stoi w sprzeczności z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Otóż zaskarżona jest decyzja Wojewody z 16 lutego 2026r. utrzymująca w mocy Prezydenta z 6 października 2025r. Decyzja Prezydenta została wydana na podstawie art. 155 k.p.a. Podstawą było przyjęcie że toczące się postępowanie sądowo-administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania nie stanowi podstawy do jej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. Wojewoda utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podał, decyzja Prezydenta [...] z 14 listopada 2022r. jest ostateczna i została wydana na podstawia art. 155 k.p.a. I że regulacja zawarta w tymże przepisie nie ma zastosowania do decyzji związanych, a taki własne charakter ma decyzja Prezydenta [...] z 14 listopada 2022r. Podał, że PINB decyzją z 25 listopada 2005. - która była podstawą wydania decyzji z 9 maja 2006r. wydanej w trybie art. 36a ust. 2 pb - została decyzją PINB z 14 czerwca 2022r. wycofana z obrotu prawnego (utrzymana w mocy decyzją WINB z 12 wrzenia 2022r.). Konsekwencją powyższego było uchylenie decyzji z 9 maja 2006r. decyzją z 14 listopada 2022r. Rekapitulując uznał, że decyzji Prezydenta z 14 listopada 2022r. nie można było zmienić (uchylić) w trybie art. 155 k.p.a. z uwagi na związany charakter decyzji wydanej w oparciu o inną decyzję, którą wycofana z obrotu prawnego. Konstatację Wojewody, że "(...) ze względu na związany charakter decyzji wydanej w oparciu o inną decyzje, która wycofana z obrotu prawnego" należy podzielić. Otóż tymi związanymi decyzjami była nie tylko decyzja Prezydenta z 9 maja 2006r. ale i jego decyzja z 14 listopada 2022r., a inną decyzją, która wycofano z obrotu prawnego była decyzja z PINB 25 listopada 2005r. Otóż chronologia wydarzeń była następująca. Skutkiem wydania przez PINB decyzji z 25 listopada 2005r. zobowiązującej do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb była konieczność – po myśli art. 36a ust. 2 pb – uchylenia decyzji z pozwoleniu na budowę z 29 czerwca 2001r., co też uczynił Prezydent decyzją z dnia 9 maja 2006. W kontekście powyższego Sąd podziela ocenę Wojewody co do związanego charakteru decyzji wydanej w trybie art. 36a ust. 2 bp, co też wynika wprost z jego brzmienia eliminując konieczność oceny jego charakteru. Otóż art. 36a ust. 2 bp normuje relację pomiędzy decyzją zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwalanie na budowę a decyzją wydana w postępowaniu naprawczym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 bp. Obie decyzje nie mogą równocześnie funkcjonować w obrocie prawnym, co jest zresztą zrozumiałe, gdyż końcowym efektem realizacji decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 bp powinno być przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, który przecież nie może jednocześnie funkcjonować z pierwotnym projektem budowalnym względem którego inwestor prowadzi roboty budowalne w sposób istotnie odbiegający od jego ustaleń. Dlatego też w sytuacji wydanie tego rodzaju decyzji zobowiązującej art. 36a ust.2 bp nakazuje uchylenie pierwotnej decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę. Zauważyć przyjdzie że projekt budowalny zatwierdzany jest decyzją, a zatem w obrocie prawnym funkcjonowałyby nie tył dwa projekty budowalne, co dwie decyzję dotyczące tego samego zamierzenia budowlanego. Zatem pomiędzy pozwoleniem na budowę a decyzję wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 bp zachodzi sprzężenie zwrotne w tym naznaczeniu że byt prawny decyzji o pozwoleniu na budowę warunkowany jest wydaniem decyzji w postępowaniu naprawczym decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 pb dotyczącej istotnych odstępstw do warunków prowadzenia inwestycji zatwierdzonych tymże pozwoleniem na budowę. Jednaką owe sprzężenie ma charakter zwrotny co oznacza, że wyekspirowanie z obrotu prawnego decyzji art. 51 ust. 1 pkt 3 bp czyni decyzję wydaną w trybie art. 36a ust. 2 bp nieakceptowaną punktu widzenia praworządności rodzącą potrzebę jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Skoro bowiem sensem i celem art. 36a ust. 2 bp jest uchylenie pozwolenia na budowę w sytuacji wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 bp, to następcze wyeliminowanie decyzji wydanej w postępowaniu naprawczym sprawie że jedyna przesłanka wydania decyzji w trybie art. 36a ust. 2 bp odpadała. Nie akceptowana jest bowiem sytuacja że nie funkcjonowałaby ani decyzja o pozwoleniu na budowę ani decyzja wieńcząca postępowanie naprawcze. Wówczas bowiem nie byłoby żadnej decyzji w sytuacji kontynuowania (zakończenia) robót budowalnych prowadzonych w sposób istotnie odbiegający od warunków zatwierdzonych decyzja o pozwoleniu na budowę. Dlatego też, odnosząc powyższe do niniejszej spawy decyzję z 9 maja 2006r. uchylającą decyzję o pozwoleniu na budowę z 29 czerwca 2001r. w związku z wydaniem decyzji z 25 października 2005r. zobowiązującej do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego należało uchylić, co też nastąpiło decyzją Prezydenta 14 listopada 2022r. Efektem tej decyzji jest odżycie w porządku prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę z 29 czerwca 2001r. co jest stanem pożądanym dla legalności prowadzonych robót budowlanych. Tymczasem wniosek skarżących dotyczył uchylenia właśnie decyzji Prezydenta z 14 listopada 2022r. uchylającej własną decyzję z 9 maja 2006r. Uwzględnienie wniosku skutkowałoby odżyciem decyzji z 9 maja 2006r., czyli do skutku nieistnieniem decyzji o pozwoleniu na budowę z 29 czerwca 2001r. . Akta sprawy nie potwierdzają, aby skarżący mieli świadomość tego stanu rzeczy. W każdym razie skarżone decyzje odpowiadają prawu, gdyż ich uchyleniu, jak chcieliby skarżący sprzeciwiają się przepisy szczególne w rozumieniu art. 155 k.p.a., czyli właśnie art. 36a ust. 2 bp nakazujący uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę w sytuacji wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 bp, a następczo wyeliminowania decyzji podjętej w trybie art. 36a ust. 2 pb w wskutek uchylenia decyzji podjętej w postępowaniu naprawczym zobowiązującej do sporządzenia i przedstawiania projektu budowlowego zamiennego. Konstatacja Wojewody, że decyzja Prezydenta [...] z 14 listopada 2022 r. została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. oraz art. 36a bp jest dość "osobliwa" z uwagi na niedopuszczalność jednoczesnego stosowania różnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych dodatkowo w połączeniu z przepisem szczególnym. Nie zmiana to jednak stanu rzeczy, że decyzję Prezydenta z 9 maja 2006r. i z 14 listopada 2022r. są decyzjami związanymi i w ujawnionych okoliczności prawnych i faktycznych sprawy nie było możliwości uwzględnienia wniosku skarżących. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.m.