II SAB/Wa 715/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe postanawia: odrzucić skargę

W dniu [...] października 2024 r. [...] P. J. (zwany dalej także: skarżącym) - Zastępca Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...], złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie wniósł o pozostawienie go - do zakończenia okresu wypowiedzenia - na dotychczas pełnionym stanowisku służbowym lub przeniesienie do dyspozycji Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego w [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] (pkt 2) Minister Obrony Narodowej (zwany dalej także: organem) zwolnił skarżącego z dniem [...] stycznia 2025 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia skarżący nie wniósł środka zaskarżenia. Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] (pkt 3) Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej przeniósł skarżącego z dniem [...] grudnia 2024 r. do dyspozycji oraz do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. do dnia [...] stycznia 2025 r. skierował do wykonywania zadań służbowych do [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] SPZOZ w [...]. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia skarżący nie wniósł środka zaskarżenia. W dniu [...] lutego 2025 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) zwana dalej, K.p.a., wniósł do Ministra Obrony Narodowej ponaglenie w związku z niezakończeniem przez ten organ postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego z obecnie zajmowanego stanowiska służbowego Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...]. Jednocześnie wniósł o spowodowanie umorzenia, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 65a § 1 K.p.a. postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego z obecnie zajmowanego stanowiska służbowego Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...]. W odpowiedzi na powyższe ponaglenie oraz wniosek, pismem z dnia [...] lutego 2025 r. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej poinformował skarżącego, że w związku z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w sprawie zwolnienia z dniem [...] stycznia 2025 r. z zawodowej służby wojskowej, na skutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, postępowanie w sprawie wyznaczenia żołnierza na stanowisko w [...] Wojskowym Szpitalu Klinicznym [...] SP ZOZ w [...] stało się bezprzedmiotowe. W dniu [...] maja 2025 r. skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, ponowił skierowane do Ministra Obrony Narodowej na podstawie art. 37 K.p.a.: ponaglenie w związku z niezakończeniem przez ten organ postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...] i wyznaczenia go na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] SP ZOZ w [...] oraz ponowił wniosek o umorzenie postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...] i wyznaczenia go na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] SP ZOZ w [...]. W odpowiedzi na powyższe ponaglenie i wniosek, organ pismem z dnia [...] maja 2025 r. poinformował skarżącego, że podtrzymuje sposób rozstrzygnięcia sprawy, o którym poinformował we wcześniejszym piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. P. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...] i wyznaczenia go na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] SP ZOZ w [...]. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do wydania decyzji administracyjnej kończącej postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministarcyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu [...] października 2024 r. złożył pismo z wnioskiem o spowodowanie umorzenia postępowania w sprawie jego zwolnienia z wówczas zajmowanego stanowiska Zastępcy [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...]. Jako uzasadnienie powyższego wskazał, że od [...] lipca 2024 r. toczy się postępowanie w sprawie jego zwolnienia ze stanowiska Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek w dniu [...] listopada 2024 r. otrzymał pismo Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] października 2024 r. informujące, iż wobec niego toczy się postępowanie w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenie na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] SP ZOZ w [...]. Od tamtego czasu jego pełnomocnik nie otrzymał żadnej decyzji kończącej postępowanie, ani żadnego pisma informującego o podjęciu działań przez organ, jak również pisma informującego o zwłoce i jej przyczynach. Skarżący wyjaśnił, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej i przeniesienie go do rezerwy, jakkolwiek czyni wszczęte wobec niego postępowanie administracyjne bezprzedmiotowym, to jednak nie zwalnia organu administracji z obowiązku jego zakończenia w drodze decyzji administracyjnej, w tym przypadku poprzez wydanie decyzji o jego umorzeniu. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Oznacza to, że organ jest zobligowany do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Mimo jednak wniesienia ponaglenia w dniu [...] lutego 2025 r. oraz w dniu [...] maja 2025 r., ze wskazaniem właściwego sposobu zakończenia postępowania, organ nie podjął żadnych czynności. Organ stwierdził jedynie (pismo z dnia [...] maja 2025 r.), że udzielenie informacji zawartej w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r., jest właściwym sposobem zakończenia sprawy. Zdaniem skarżącego takie stanowisko organu jest nieprawidłowe. Oczywiste zatem jest, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym skarga jest w pełni uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że jest ona niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825), zwana dalej: ustawą o obronie Ojczyzny, bowiem skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia na stanowisko służbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2024, poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz.31267 ze zm.), dalej P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a.). Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] w [...] i wyznaczenia na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] SP ZOZ w [...]. Przepis art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny stanowi jednak, że skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia i przeniesienia na stanowisko służbowe oraz zwolnienia ze stanowiska służbowego, a także przeniesienia do dyspozycji. Przepis ten jednoznacznie wyłącza zatem kognicję sądów administracyjnych w sprawach enumeratywnie w nim wymienionych, w tym w sprawach zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na stanowisko służbowe. Wykładnia językowa powyższej normy prawnej nakazuje przyjąć, że pod pojęciem "spraw", o których w niej mowa, należy rozumieć sprawy w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. To z kolei prowadzi do wniosku, że spod sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne zostały wyłączone wszystkie decyzje, jakie stosownie do regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego mogą zapaść w wymienionych sprawach, w tym także te dotyczące umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest natomiast dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności oraz bezczynności w sprawach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a. Oceniając dopuszczalność skargi na bezczynność należy zatem uwzględnić rozwiązania przyjęte w prawie materialnym. Skoro zatem – co powyżej wykazano – w świetle art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny, niedopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na stanowisko służbowe, to również za niedopuszczalne należy uznać wniesienie skargi na bezczynność organu w takich sprawach. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.