III FSK 1323/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Protokolant asystent sędziego Ewa Gil, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zarządcy masy sanacyjnej P. sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą we W. (dawniej: P. sp. z o.o. z siedzibą we W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 914/23 w sprawie ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej P. sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą we W. (dawniej: P. sp. z o.o. z siedzibą we W.) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 września 2023 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Zarządcy masy sanacyjnej P. sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą we W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 11 czerwca 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 914/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Zarządcy masy sanacyjnej P[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w restrukturyzacji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 15 września 2023 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia (wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł zarządca masy sanacyjnej ww. spółki z o.o. zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie niżej wymienionych przepisów postępowania: 1) art. 133 w związku z art. 141 § 4 w związku z art.134 § 1 w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) poprzez akceptację braku dokonania wykładni art. 96o § 3 u.p.e.a. w związku z art. 141 k.p.a. mającym tutaj zastosowanie na mocy art. 18 u.p.e.a. w powiązaniu z art. 94zb ust. 4 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz art. 96n § 1 u.p.e.a. przy poszanowaniu norm wyższego rzędu przede wszystkim w postaci art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz (w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP odczytywanym łącznie z art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP) art. 41 Karty Praw Podstawowych (dalej jako KPP) w związku z art. 51 ust. 1 KPP w zw. z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (poszanowanie godności ludzkiej; państwo prawa, poszanowanie praw człowieka) i art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy), a tym samym naruszenie również tychże norm poprzez przyjęcie, iż przedmiotowe w sprawie zażalenie jest niedopuszczalne podczas gdy w wyniku dokonania ww. wykładni nieuchronna jest konstatacja, że doręczenie postanowienia o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości (ograniczenie prawa własności w rozumieniu art. 17 ust. 1 KPP) powinno następować z równoczesnym doręczeniem protokołu zajęcia, na podstawie przecież to którego wydano to postanowienie i znajomość treści którego umożliwia wniesienie skutecznego środka zaskarżenia, zaś w sytuacji w której tego nie dokonano stronie powinno się zagwarantować prawo do takiego środka procesowego, co w niniejszym stanie faktycznym sprowadzałoby się w opinii skarżącej do uznania zażalenia za dopuszczalne, czego organy przy aprobacie WSA we Wrocławiu nie dokonały a w konsekwencji; 2) naruszenie art. 151 w związku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przejawiające się oddaleniem skargi na rozstrzygnięcie, które nie odpowiadało prawu i zostało wydane z jego naruszeniem (a więc istniały przesłanki do uchylenia). Mając na uwadze powyższe zarzuty naruszenia prawa strona skarżąca wniosła o: 1) przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do wspólnego rozpoznania i odrębnego orzekania wraz ze skargą kasacyjną złożoną w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 776/23; 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 3) przeprowadzenie rozprawy (również, z wykorzystaniem urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku); 4) zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa świadczone go przez doradcę podatkowego, stosownie do norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 15 września 2023r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia spółki (dalej "spółka" lub "skarżący") z 8 sierpnia 2023 r., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 28 czerwca 2023 r. nr [...], w sprawie zatwierdzenia w całości tymczasowego zajęcia ruchomości. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazywał, że zażalenie z 8 sierpnia 2023 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 28 czerwca 2023 r. jest niedopuszczalne, albowiem zażalenie na to postanowienie zostało już rozpoznane ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 25 lipca 2023 r. nr[...]. Podniesiono przy tym okoliczność doręczenia spółce, 28 czerwca 2023 r., postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28.06.2023 r. oraz wniesienia na nie przez spółkę zażalenia, z zachowaniem terminu - pismem z 30 czerwca 2023 r. (uzupełnionym pismem z 13 lipca 2023 r.). O ile stan sprawy w powyższym zakresie jest zasadniczo niesporny, o tyle skarżący w istocie podnosi, że w zakresie i w czasie wydawania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2023 r. nie został mu doręczony Protokół Tymczasowego Zajęcia Ruchomości. W powyższym skarżący upatruje istotnego dla sprawy naruszenia prawa w przedmiocie Tymczasowego Zajęcia. Kolejne zażalenie na wymienione postanowienie skarżący wniósł po doręczeniu wskazanego Protokołu, które nastąpiło jednak dopiero po ostatecznym załatwieniu sprawy – wyczerpaniu toku instancji administracyjnych w sprawie, o której orzeczono postanowieniem z 28 czerwca 2023 r. Argumentacja kasacyjna strony skarżącej, stanowiąca istotę i podstawę wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej, jest nietrafna. Sprawa niniejsza została rozpoznana w dniu 24 czerwca 2025 r., przez ten skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego, na tym samym posiedzeniu Sądu, co sprawa (sygn. akt) III FSK 1322/24, która dotyczyła Tymczasowego Zajęcia Ruchomości i do której skarżący odwołuje się w sprawie niniejszej. W sprawie III FSK 1322/24 Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni oraz oceny możliwości zastosowania prawa i na tej podstawie stwierdził, że z treści art. 96n§ 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) i art. 94zd ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.) wynika prawo organu egzekucyjnego do wydania postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości po otrzymaniu cyfrowego odwzorowania protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości, nie wynika natomiast obowiązek polegający na doręczeniu dowodu w postaci protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości stronie postępowania przed wydaniem wymienionego postanowienia lub w razem z wydanym postanowieniem organu egzekucyjnego pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również i nadal konsekwentnie podnosi, że w powoływanych przez skarżącego przepisach statuujących określone zasady prawa europejskiego ani też w przywoływanych kasacyjnie wyrokach TSUE instytucja tymczasowego zajęcia ruchomości nie została zakwestionowana, tak więc brak jest podstaw aby na tej podstawie zmieniać – weryfikować – uzupełniać treść obowiązujących w analizowanych przedmiocie unormowań. Z powyższego wynika, że zasadniczy powód i uzasadnienie argumentowanego przez stronę skarżącą prawa do wniesienia kolejnego zażalenia w tej samej rozpoznanej już sprawie Tymczasowego Zajęcia Ruchomości są nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prawne przedstawione w wydanym w tym samym składzie i na tym samym posiedzeniu wyroku (sygn. akt) III FSK 1322/24, zauważając ponadto, że wymieniony prawomocny wyrok posiada znaczenie prawne na podstawie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. sędzia NSA Wojciech Stachurski sędzia NSA Jacek Brolik sędzia NSA Jolanta Sokołowska