III FZ 373/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 625/24 w przedmiocie wyłączenia sędziego Naczelnego Sadu Administracyjnego E.R. od orzekania w sprawie ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 lipca 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.275.2020.BW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA", "sąd I instancji") na podstawie art. 18 i art. 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił wniosek o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego E. R. od rozpoznania sprawy o sygn. akt I SA/Gd 625/24 ze skargi W. N. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Organ", "Dyrektor", "DIAS") z dnia 17 lipca 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.275.2020.BW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu tego postanowienia, sąd I instancji wyjaśnił, że dla merytorycznej oceny prawnej wniosku Skarżącego o wyłącznie Sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego E. R. zasadnicze znaczenie ma uprawdopodobnienie we wniosku przyczyn, na które wskazuje art. 18 i 19 p.p.s.a. WSA przypomniał również, że świetle konsekwentnie powtarzanych tych samych argumentów, nawiązujących do subiektywnych przekonań Skarżącego, rozpatrywany wniosek o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego E. R., nie spełniał przesłanek zawartych w przywołanych przepisach, a Skarżący nie wykazał obiektywnych okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności Sędziego w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 4 listopada 2024 r. Strona wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, powielając argumentację zawartą we wniosku o wyłączenie sędziego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.), bądź też na wniosek strony lub żądanie sędziego (art. 19 p.p.s.a.). W pierwszym ze wskazanych przypadków przyczyny wyłączenia sędziego zostały enumeratywnie wymienione, a zatem tworzą one katalog zamknięty, co wyłącza możliwość stosowania wykładni rozszerzającej. Natomiast na wniosek strony (bądź na żądanie sędziego) sąd wyłącza sędziego, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Przy czym, stosownie do art. 20 przywołanej ustawy, to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Ponadto, postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a. poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko i argumentację WSA, co do braku podstaw uzasadniających wyłączenie od orzekania w sprawie sędziego objętego wnioskiem, tak z mocy ustawy (art. 18 p.p.s.a.), jak i w oparciu o wniosek Skarżącego (art. 19 p.p.s.a.). Przedstawione przez Skarżącego we wniosku okoliczności (powtórzone w części w zażaleniu), mają subiektywny charakter. Przeświadczenie Skarżącego o wyłączeniu wskazanego sędziego z uwagi na działanie sprzeczne z przekonaniem Strony co do trafności powziętego rozstrzygnięcia, nie stanowi przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego. Dodatkowo Sędzia, której dotyczył wniosek o wyłączenie od orzekania, w dniu 24 września 2024 r. (k. 243 akt sądowych), złożyła do akt sprawy oświadczenie, z którego wynika, iż w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności w rozumieniu art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Skarżący nie wykazał istnienia żadnej okoliczności, która mogłaby rodzić wątpliwość co do bezstronności wymienionego sędziego, a ponadto wniosku takiego nie można wywieść na podstawie analizy akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł w toku kontroli instancyjnej, podstaw do podważenia stanowiska WSA zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.