III OSK 153/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 586/22 w sprawie ze skargi Nadleśnictwa G. w G. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy z Radnym Rady Gminy S. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 586/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Nadleśnictwa [...] na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy z Radnym Rady Gminy S., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (pkt 1), a także zasądził od Rady Gminy S. na rzecz Nadleśnictwa [...] kwotę 797,00 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. Nadleśnictwo [...] (dalej: "pracodawca", "skarżący", "Nadleśnictwo") wystąpiło z wnioskiem do Rady Gminy S. o podjęcie uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na wypowiedzenie zmieniające warunki płacy i pracy radnego G. Z.. Zdaniem pracodawcy, wynagrodzenie wypłacane G. Z. zostało naliczone w zawyżonej wysokości i jest niezgodne z brzmieniem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie stanowisk, stopni służbowych oraz zasad wynagradzania w Służbie Leśnej (Dz. U. z 2003 r., Nr 11, poz. 123, zwane dalej" "rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie stanowisk"), co znalazło odzwierciedlenie w wystąpieniu pokontrolnym z dnia 10 sierpnia 2020 r. Zdaniem pracodawcy zmiany warunków pracy i płacy nie są związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Rada Gminy S. uchwałą z dnia [...] stycznia 2022 r., na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.g.") nie wyraziła zgody na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy z radnym Rady Gminy S. G. Z., zatrudnionemu w Nadleśnictwie [...] z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu uchwały. Wyrokiem z dnia 17 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie sygn. akt II SA/Bk 244/22 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, co skutkowało wydaniem kolejnej uchwały zaskarżonej w przedmiotowej sprawie. Rada Gminy S. uchwałą z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] odmówiła wyrażenia zgodny na wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy z Radnym Rady Gminy S.. Na powyższą uchwałę Nadleśnictwo [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że analizując rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, stwierdzić należy, iż – zdaniem Sądu – organ nie wykonał wszystkich wskazań WSA w Białymstoku w sposób należyty. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że o ile Rada sporządziła bardziej szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej uchwały zgodnie z wytycznymi Sądu i odniosła się merytorycznie do argumentacji przedstawionej we wniosku Nadleśnictwa o podjęcie uchwały wyrażającej zgodę na wypowiedzenie zmieniające warunki płacy i pracy radnego, to zrobiła to w oderwaniu od regulacji art. 25 ust. 2 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywanie przez radnego mandatu. Samo zatem merytoryczne odniesienie się do wniosku o wyrażenie zgody na wypowiedzenie zmieniające warunki płacy i pracy radnego bez wykazania, że podstawą wypowiedzenia zmieniającego są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie wyczerpuje dyspozycji art. 25 ust. 2 u.s.g. Słusznie zatem strona skarżąca w skardze wskazała na naruszenie tej regulacji, właśnie w tym zakresie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji podkreślił, że Nadleśnictwo w złożonym wniosku szczegółowo opisało stan faktyczny i wskazało z jakiego powodu i na jakiej podstawie prawnej uważa, że dotychczasowe wynagrodzenie wypłacane radnemu jest w zawyżonej wysokości. Do powyższego wniosku na piśmie ustosunkował się również sam radny, przedkładając szereg dokumentów, w tym wyrok sądu powszechnego dotyczący przywrócenia go do pracy. Rada Gminy S. - zdaniem Sądu – oceniła przedłożoną dokumentację w sposób wybiórczy, odnosząc się jedynie do argumentów przemawiających za niewyrażeniem zgody na wypowiedzenie radnemu warunków pracy i płacy, a przy tym nie odnosząc się do wszystkich argumentów zawartych we wniosku i dołączonej dokumentacji. Wniosek Nadleśnictwa wynikał bowiem nie jedynie z chęci zmiany tych warunków płacy i pracy radnemu, ale również z stanowiska zawartego w wystąpieniu pokontrolnym z dnia 10 sierpnia 2020 r. o nieprawidłowym zaszeregowaniu. Tym bardziej, że argumentacja przedstawiona w wynikach pokontrolnych znajduje po części potwierdzenie w stanowisku radnego z dnia 10 stycznia 2022 r. który jednoznacznie wskazał, że na stanowisku Inżyniera Nadzoru w Nadleśnictwie [...] z prawem do zachowania dotychczasowego stopnia służbowego, zatrudniony został po wyrażeniu zgody przez Dyrektora [...] w B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że okoliczność kwestionowania w przedmiotowej uchwale rozumienia § 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie stanowisk w kontekście, wyrażonej zgody na wyższe wynagrodzenie przez Dyrektor [...], nie skutkuje uznaniem, że obecnie brak jest podstaw do dokonywania obniżenia wynagrodzenia. Podobnie stanowisko Rady, że posiadanemu przez radnego stopniu służbowemu Dyrektor Leśny, odpowiada XIII kategoria zaszeregowania oraz współczynnik zaszeregowania wynoszący od 4,130 - 6,963, co oznacza, że brak jest podstaw prawnych do wypowiedzenia warunków pracy radnemu, jest również daleko ingerujące w prawidłowość stosunku pracy, ale bez odniesienia czy zmiany są związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Akcentując ponadto przez Radę - w odpowiedzi na skargę - bezzasadność planowanego wypowiedzenia warunków płacy z przyczyn wskazanych we wniosku, Rada faktycznie przejęła kompetencję sądu pracy, do oceny prawidłowości wypowiedzenia zmieniającego, zamiast wykazania, że odmawia wyrażenia zgody na wypowiedzenie zmieniające, gdyż podstawą są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W tym zakresie w uzasadnieniu uchwały nie ma ani jednego zdania odnoszącego się do tej kwestii. Rada zatem nie wykazała związku przyczynowego między wykonywaniem mandatu radnego, a zmianą warunku pracy i płacy radnego. Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że Rada Gminy nie wskazała w uzasadnieniu podjętej uchwały czy proponowane zmiany są związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, a zatem nie wykazała przyczyn usprawiedliwiających odmowę wyrażenia zgody z uwagi na status radnego, co powoduje, że jej wadliwe uzasadnienie w kontekście art. 25 ust. 2 u.s.g. uniemożliwia poznanie przesłanek jakimi kierowała się Rada Gminy S.. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie dokonano żadnej analizy w ww. zakresie zatem zaskarżona uchwała nie zawiera należytego uzasadnienia i nie może być uznana za prawidłową. Organ ponownie rozpatrując sprawę, powinien zatem wykonać wytyczne zawarte w wyroku WSA w Białymstoku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 244/22 oraz w niniejszym wyroku i dokonać oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy z punktu widzenia, czy proponowane zmiany związane są z wykonywaniem przez radnego mandatu, a zatem stanowią przyczyny usprawiedliwiające odmowę wyrażenia zgody z uwagi na status radnego, w kontekście art. 25 ust. 2 u.s.g. Sąd uznał, że wadliwość, jaką dotknięta jest zaskarżona uchwała, przesądza o konieczności wyeliminowania jej z porządku prawnego, jako naruszającej w sposób istotny prawo oraz powoduje konieczność uwzględnienia skargi w całości i stwierdzenia nieważności uchwały. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł uczestnik postępowania G. Z., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."): 1. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g., wskutek uznania, że: a) uchwała o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie podlega swobodzie uznaniowej Rady Gminy, która decyduje, czy zgody takiej udzielić czy też nie, b) Rada Gminy nie ma kompetencji/uprawnień do dokonywania analizy przyczyny wypowiedzenia, w sytuacji, gdy z literalnego zapisu art. 25 ust. 2 nie wynikają ww. zakazy. Natomiast dominująca ostatnio, w wyrokach sądów administracyjnych, wykładnia tego przepisu, w ocenie skarżącego, jest contra legem, albowiem sprowadza pozycję rady gminy/powiatu, do bycia "notariuszem" woli wnioskodawcy, w sytuacji, gdy stwierdza, że w przedstawionych okolicznościach sprawy, nie występuje przesłanka wskazana w zdaniu 2-gim art. 25 ust. 2 ww. ustawy. Z takim rozumieniem roli rady, skarżący nie zgadza się. 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 135, polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że uzasadnienie skarżonej uchwały Rady Gminy S., odnosi się do wszystkich okoliczności wskazanych we wniosku Nadleśnictwa [...], o wyrażenie zgody na zmianę warunków płacy i pracy skarżącego/radnego, z jednoczesnym uwzględnieniem stanowiska skarżącego/radnego, zawartego w jego piśmie będącym odpowiedzią na przedmiotowy wniosek, ze wskazaniem, że powoływanie się przez Nadleśnictwo, na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie stanowisk, w kontekście wystąpienia pokontrolnego z dnia 10 sierpnia 2020 r., nie uwzględnia/celowo pomija, przepisy zawarte w tym rozporządzeniu, które dają prawo Dyrektorowi [...] do zachowania uposażenia oraz stopnia służbowego, pracownikowi, któremu powierzono obowiązki na stanowisku niższym, niż dotychczas zajmowane. Tak było w przypadku skarżącego, który przedstawił dowody na powyższe okoliczności, których Rada nie mogła pominąć/zignorować. To skutkowało brakiem rozpoznania istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie uczestnik postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, zasądzenie kosztów postępowania sądowego za obie instancje lub pozostawiając rozstrzygnięcie w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa - według stawek przewidzianych obowiązującymi przepisami, a także rozpoznanie skargi na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przede wszystkim jako oczywiście bezzasadne ocenić należy zarzut naruszenia "art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 135, polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że uzasadnienie skarżonej uchwały Rady Gminy S., odnosi się do wszystkich okoliczności wskazanych we wniosku Nadleśnictwa [...], o wyrażenie zgody na zmianę warunków płacy i pracy skarżącego/radnego, z jednoczesnym uwzględnieniem stanowiska skarżącego/radnego, zawartego w jego piśmie będącym odpowiedzią na przedmiotowy wniosek". Po pierwsze autor skargi kasacyjnej nie wskazał w tym zarzucie o naruszenie przepisów jakie aktu prawnego mu chodzi. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który akt prawny skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, przepisy którego aktu prawnego zostały naruszone i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Po drugie, autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie odniósł się w jej uzasadnieniu do tego zarzutu, nie zawarł żadnej argumentacji z nim związanej, ani nawet nie powtórzył treści zarzutu w sposób pozwalający na jednoznaczne przyjęcie o przepisy jakiego aktu prawnego mu chodzi. Po trzecie nawet, gdyby domyślać się, w ramach daleko posuniętej rekonstrukcji tego zarzutu, że chodziło o naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a., to i tak zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż autor skargi kasacyjnej nie wskazał postaci tego naruszenia tj. czy nastąpiło to przez błędną wykładnię tych przepisów, czy niewłaściwe ich zastosowanie. Mowa jest tylko o "niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że uzasadnienie skarżonej uchwały Rady Gminy S., odnosi się do wszystkich okoliczności wskazanych we wniosku Nadleśnictwa [...] (...)". Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie wskazuje się, że przepisy te nie mogą służyć kwestionowaniu ustaleń i przyjętego w sprawie stanu faktycznego, ani skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów. Fakt, że Sąd I instancji uwzględnił skargę (zamiast ją oddalić jak żąda tego skarżący kasacyjnie) nie oznacza, że uchybił tym przepisom. Co więcej art. 135 p.p.s.a w ogóle nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. Szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (zob. mi. in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., akt III OSK 4443/21; z 31 maja 2021 r., akt III OSK 3615/21, z 20 grudnia 2022 r., akt III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r., akt III OSK 2007/21. Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. wyrok NSA z 24 października 2018 r.; akt II OSK 2532/17). Tym samym art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy (na wypowiedzenie wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy) z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu oraz że w związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, jaki jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (zob. wyroki NSA z 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1445/17, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16, z 5 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 3133/13). W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w którym stanowi się, że po pierwsze, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której radny jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej dyskrecjonalności. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy nie ma ono żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. także wyroki NSA z 26 listopada 2021 r. sygn. III OSK 4632/21, z 26 września 2018 r., sygn. II OSK 2196/17, z 7 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 923/18, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16). W prawomocnym wyroku WSA w Białymstoku z 17 maja 2022 r., sygn. II SA/Bk 244/22 , którego oceną sądy i organy są związane słusznie wskazano, że "regulacja art. 25 ust. 2 u.s.g. została wprowadzona dla zagwarantowania możliwości sprawowania przez radnego mandatu, celem tej regulacji nie jest natomiast udzielenie bezwarunkowej ochrony w sferze uprawnień radnego w płaszczyźnie regulowanej przepisami prawa pracy, pozbawiając pracodawcę możliwości rozwijania stosunku pracy z radnym. Należy zauważyć, iż w każdym przypadku niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Szczególna ochrona stosunku pracy radnego ujęta w art. 25 ust. 2 u.s.g. ma na celu zapewnienie swobodnego i skutecznego sprawowania funkcji radnego. Nie jest to jednak tożsame z zabezpieczeniem radnego, chroniącym go bezwzględnie przez utratą pracy. Rada gminy podejmując uchwałę nie może ingerować w uprawnienia pracodawcy do zakończenia stosunku pracy z radnym. Ochrona stosunku pracy jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. (...) Ochrona trwałości stosunku pracy radnego charakteru bezwzględnego. Oznacza to, że jeżeli podstawą odmowy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę wyrażenia zgody z uwagi na status radnego i nie może się ograniczyć do oceny, czy podane przez pracodawcę przyczyny uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (por. wyroki NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. II OSK 211/16, z 6 lipca 2016 r., sygn. II OSK 847/16)". W konsekwencji rada gminy ma kompetencję/uprawnienie do dokonywania analizy przyczyny wypowiedzenia, zawartej w skierowanym do niej wniosku pracodawcy. W żadnym wypadku nie jest jedynie "notariuszem" woli wnioskodawcy, ale odmawiając zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym musi wykazać, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Uwzględniając wskazane okoliczności NSA, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.