III OSK 1802/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 2493/23 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 12 września 2023 r. nr DOA-WSzOP.512.23.2021.AP w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 2 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 2493/23 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. (dalej: Prokurator) na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) z 12 września 2023 r. nr DOA-WSzOP.512.23.2021.AP w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu (dalej: RDOŚ) z 12 kwietnia 2021 r. nr WSI.512.30.2020.NL.17. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 12 września 2023 r. znak: DOA-WSzOP.512.23.2021.AP, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 12 kwietnia 2021 r. znak: WSI.512.30.2020. NL.17, umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych w związku z wystąpieniem bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku spowodowanej częściowym osuszeniem zbiornika wodnego [...] w S. w wyniku przeprowadzonych w lipcu 2020 r. prac remontowych jazu i związanym z nimi zrzutem wody, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Prokurator, zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 12 kwietnia 2021 r. nr WSI.512.30.2020.NL.17 w uzasadnieniu wyroku wskazał, że rację ma skarżący, że żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego przez prokuratora obejmuje również żądanie dopuszczenia go do udziału w tym postępowaniu. Według Sądu I instancji, w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że ilekroć postępowanie zostało zainicjowane żądaniem prokuratora, tylekroć staje się on jego uczestnikiem na prawach strony, nawet jeśli nie złoży wyraźnego oświadczenia w tej mierze. Wszczęcie postępowania na żądanie prokuratora automatycznie powoduje, że staje się on podmiotem na prawach strony z prawem czynnego w nim udziału, skorelowanym z obowiązkami organu umożliwienia mu realizacji tego prawa. W ocenie Sądu I instancji, organy obu instancji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący - w świetle kryteriów zawartych we wskazanych przepisach prawa materialnego – czy w zbiorniku "[...]" nie wystąpiła szkoda w środowisku w gatunku chronionym lub ewentualnie w chronionym siedlisku przyrodniczym (art. 6 pkt 2 lit. c ustawy szkodowej), czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. W skardze kasacyjnej Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: skarżący kasacyjnie organ) reprezentowany przez r.pr. na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. 1. Na podstawie art 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 188 w zw. z art. 182 k.p.a., przez przyjęcie, że brak formalnego uznania przez organ I instancji za stronę postępowania administracyjnego Prokuratora oraz brak doręczenia temu Prokuratorowi zawiadomienia z 1 lutego 2021 r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem przez organ I instancji decyzji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy Prokurator nie dowiódł, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących mu praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 pkt 10 i 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2020 r. poz. 2187, dalej: ustawa szkodowa), poprzez błędne uchylenie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i przyjęcie, że doszło do przedwczesnego umorzenia postępowania administracyjnego bowiem organy nie przeprowadziły w pełni postępowania dowodowego, a w konsekwencji nieprawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny, podczas gdy decyzje tych organów nie były wydane z naruszeniem powyższych przepisów k.p.a., a organy posiadały dostateczny materiał dowodowy, oceniły go prawidłowo i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy; 3) art. 106 § 3 w zw. z art. 153 p.p.s.a., przez dopuszczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 2 lutego 2024 r. dowodu z dokumentu w postaci protokołu rozprawy głównej z dnia 9 października 2023 r. w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w S. sygn. akt VI K 1644/22, a następnie zarzucenie organom administracji, na podstawie powyższego dowodu, że te w toku postępowania administracyjnego nie zwróciły się do Prokuratora o ewentualnie wskazanie osób, które posiadały istotne informacje w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji zobowiązanie organów ponownie rozpatrujących sprawę do zwrócenia się do Prokuratora o wskazanie nowych dowodów w tej sprawie, podczas gdy decyzja GDOŚ utrzymującą w mocy decyzję RDOŚ z 12 kwietnia 2021 r. została wydana w dniu 12 września 2023 r., a więc przed dniem przeprowadzenia rozprawy głównej w sprawie karnej, w konsekwencji czego dowód w postaci protokołu rozprawy karnej nie mógł stanowić podstawy ustaleń faktycznych organów, zaś wnioski poczynione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wynikające z dopuszczenia tego dowodu nie mogły stanowić wskazań, co do dalszego postępowania organów ponownie rozpatrujących przedmiotową sprawę; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., przez niezastosowanie tego przepisu i uwzględnienie skargi, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego i prawnego w sprawie doprowadzić powinna do wniosku, że skargę należy oddalić. Wskazując na powyższe zarzuty: 1) na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Prokuratora, ewentualnie 2) na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie. Ponadto: 3) na podstawie art. 203 pkt 2 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 4) stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a., złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator wniósł o: I. oddalenie skargi kasacyjnej GDOŚ II. ponadto, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. złożył oświadczenie, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz rozwinięte w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania. Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt 1.1),2) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA, według którego "Z przepisów art. 182-188 k.p.a. nie wynika, aby po zgłoszeniu przystąpienia do postępowania prokurator był zobligowany do podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych, pozwalających uznać, że brał udział w danym stadium postępowania" (zob. wyrok NSA z 28 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 834/21). W niniejszej sprawie Prokurator podejmował liczne czynności procesowe. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z 5 października 2020 r., znak PR Pa 12.2020 Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. wystąpiła do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Prokurator w załączeniu przesyłał materiały zgromadzone w nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w S. postępowaniu o sygn. akt PR 3 Ds. 174.2020 celem wszczęcia na podstawie art. 7 ust. 1 oraz art. 24 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1862), - postępowania administracyjnego w przedmiocie przeprowadzenia działań naprawczych w związku z wystąpieniem szkody w zbiorniku wodnym [...] w S., do której doszło na skutek przeprowadzanych w lipcu 2020 r. prac remontowych. W piśmie Zastępcy Prokuratora Rejonowego w S. z 14 października 2020 r., znak PR 3 Ds. 174.2020 skierowanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyjaśniono, że w związku z prowadzonym śledztwem o sygn. PR 3 Ds. 174.2020 w sprawie spowodowania zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach w okresie od 18 maja 2020 r. do 4 sierpnia 2020 r. w S. woj. d., w wyniku obniżenia poziomu wody w zbiorniku [...] w S., tj. o czyn z art. 181 § 1 k.k., poproszono o nadesłanie dokumentacji dotyczącej prowadzonego postępowania i podjętych decyzji w sprawie obniżenia poziomu wody w zbiorniku [...] od maja do sierpnia 2020 r. Z uwagi na terminy procesowe wskazano, że sprawa jest pilna. W piśmie Zastępcy Prokuratora Rejonowego w S., znak: PR 3 Ds. 174.2020 z 6 listopada 2020 r. skierowanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, stanowiącego odpowiedź na pismo z dnia 27 października 2020 r. (data wpływu 3 listopada 2020 r.) dotyczące udostępnienia posiadanych informacji i dokumentów oraz poczynionych ustaleń dotyczących przedmiotowej sprawy, a w szczególności przekazania opinii biegłych w sprawie gatunków bytujących w zbiorniku wodnym [...] poinformowano, że Prokuratura dysponuje szczątkowymi opiniami, np. badania wody ze zbiornika itd. Aktualnie prowadzone są konsultacje m.in. z Instytutem Weterynaryjnym w P. i innymi Instytutami w Polsce, celem powołania biegłych i uzyskania opinii kompleksowej uwzględniającej opinii szczątkowe i zebrany materiał dowodowy w tej sprawie. W kolejnym piśmie Zastępcy Prokuratora Rejonowego w S. z 17 listopada 2020 r., znak PR 3Ds. 174.2020 skierowanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w nawiązaniu do wcześniejszej korespondencji, w związku z prowadzonym śledztwem w sprawie spowodowania zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w związku z obniżeniem poziomu wody w zbiorniku [...] w okresie pomiędzy 18 maja 2020 r. a 4 sierpnia 2020 r. w S. tj. o czyn z art. 181 § 1 kk i wydaną decyzją z dnia 19 października 2020 r., którą wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji, nakładającej na podmiot ze środowiska obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych zwrócono się z prośbą o podanie czy taka decyzja już została wydana oraz o podanie czy i jakie działania zostały podjęte. W tym piśmie Zastępcy Prokuratora zaznaczono, że z uwagi na stan zbiornika [...] oraz pozostających w nim mięczaków i ryb, sprawa jest pilna. W piśmie Prokuratora Rejonowego w [...] znak PR Pa 12.2020 z 18 grudnia 2020 r. skierowanego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym zwrócono się z prośbą o przesianie kopii protokołu z oględzin zbiornika [...] obręb [...], które miały zostać przeprowadzone w dniu 16 grudnia 2020 r. godz. 09.30. W piśmie Zastępcy Prokuratora Rejonowego, znak PR 3 Ds. 174.2020 z 18 stycznia 2021 r. skierowanego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu przesłano żądane materiały, celem służbowego wykorzystania. W piśmie Zastępcy Prokuratora Rejonowego z 23 kwietnia 2021 r., znak PR 3 Ds. 174.2020 skierowanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu w nawiązaniu do wcześniejszej korespondencji zwrócono się z prośbą o podanie, na jakim etapie jest wszczęte w dniu 19 października 2020 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych w związku z częściowym osuszeniem zbiornika wodnego [...]. Jednocześnie zwrócono się z prośbą o wskazanie, czy w okresie od 27 października 2020 r. były prowadzone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu dodatkowe postępowania w sprawie obniżenia poziomu wody w zbiorniku zbiornika [...]. Zastępca Prokuratora Rejonowego zwrócił się z prośbą o przesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentacji i podjętych w sprawie decyzji merytorycznych celem dołączenia do prowadzonego za numerem 3Ds.174.2020 akt postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, przedstawiona wyżej korespondencja, jednoznacznie potwierdza, że udział Prokuratora w postępowaniu administracyjnym był wyraźny i oczywisty. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 182 k.p.a. prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Prawo zwrócenia się do właściwego organu o wszczęcie postępowania administracyjnego oznacza w istocie tylko procesowe prawo prokuratora do żądania wszczęcia postępowania. Przesłanką żądania wszczęcia postępowania przez prokuratora jest istnienie stanu niezgodnego z prawem. Ocena, czy taki stan istnieje, należy do prokuratora i nie podlega weryfikacji przez organ administracji publicznej, do którego wpłynął wniosek prokuratora o wszczęcie postępowania. Organ jest bowiem związany takim wnioskiem (zob. wyrok NSA z 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2704/12). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że z akt spraw wynika, że Prokurator częściowo był informowany przez organ I instancji o przeprowadzonych czynnościach w sprawie. Prokurator nie został natomiast formalnie uznany przez organ I instancji za stronę postępowania administracyjnego (jedyną stroną postępowania było Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w L.) i nie doręczono Prokuratorowi zawiadomienia z dnia 1 lutego 2021 r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia 12 kwietnia 2021 r. W prawidłowej ocenie Sądu I instancji, to uchybienie procesowe organu I instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ Prokurator mógł przedstawić organowi I instancji nowe dowody w sprawie, które zgromadzono na potrzeby postępowania karnego, w tym np. zleconą dodatkową opinię biegłego dr A.W. (opinia z dnia 6 kwietnia 2021 r.), którą następnie dołączył do odwołania. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 10 § 1 i art. 188 w zw. z art. 182 k.p.a. Ma rację Sąd I instancji, że organy obu instancji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący - w świetle kryteriów zawartych we wskazanych przepisach prawa materialnego – czy w zbiorniku "[...]" nie wystąpiła szkoda w środowisku w gatunku chronionym lub ewentualnie w chronionym siedlisku przyrodniczym (art. 6 pkt 2 lit. c, ustawy szkodowej), czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Ma rację Sąd I instancji, że postępowanie wyjaśniające powinno więc dotyczyć nie tylko ustalenia ilości osobników tego gatunku, które zginęły, ale również stanu tych osobników, które pozostały w wodzie zbiornika. Nie dokonując takich ocen i czynności wyjaśniających w tym zakresie, organ dopuścił się naruszenia art. 7, 77 k.p.a. w związku z art. 6 pkt 10 i 11 ustawy szkodowej oraz w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.3) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez dopuszczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 2 lutego 2024 r. dowodu z dokumentu w postaci protokołu rozprawy głównej z dnia 9 października 2023 r w sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w S. sygn. akt [...], a następnie zarzucenie organom administracji, na podstawie powyższego dowodu, iż te w toku postępowania administracyjnego nie zwróciły się do Prokuratora Rejonowego w S. o ewentualnie wskazanie osób, które posiadały istotne informacje w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki, tj. jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczalność wyjaśnienia istotnych wątpliwości musi być oceniana na tle konkretnej, rozpatrywanej sprawy i w aspekcie okoliczności, które mają wpływ na treść jej rozstrzygnięcia. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 259/23). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie w ramach tego zarzutu podnosi, że wnioski poczynione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wynikające z dopuszczenia tego dowodu nie mogły stanowić wskazań, co do dalszego postępowania organów ponownie rozpatrujących przedmiotowa sprawę. W treści wskazań co do dalszego postępowania Sąd I instancji prawidłowo napisał, że "Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu przeprowadzi rzetelne postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie czy w związku z obniżeniem wody w zbiorniku [...] w S.w 2020 r. doszło do powstania szkody w środowisku w rozumieniu art. 6 pkt 11 ustawy szkodowej w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 lipca 2019 r. w sprawie kryteriów oceny wystąpienia szkody w środowisku i oszacuje, na podstawie dostępnych informacji, stan środowiska w tym zbiorniku przed wystąpieniem szkody. W tym celu organ powinien rozważyć dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, przeprowadzić ponowne oględziny z uwzględnianiem aktualnego stanu faktycznego w tym zbiorniku, ewentualnie przesłuchać świadków. Organ umożliwi udział w postępowaniu Prokuratorowi Rejonowemu w S. na prawach strony i zwróci się do Prokuratora o ewentualne wskazanie posiadanych przez niego nowych dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego tej sprawy". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji zostały sformułowane i przekazane przez Sąd w sposób jednoznaczny, tj. niewymagający i niedopuszczający domysłów czy też dodatkowych interpretacji. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci uchybień procesowych. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1.4) petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. został błędnie sformułowany. Powołane normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści (zob. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 6003/21). Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.