III OSK 224/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 372/22 w sprawie ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 4 stycznia 2022 r. nr 1/S w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od P. K. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 372/22 po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. K. (zwanej dalej: skarżąca) na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji (zwanego dalej: organem lub KSP) z dnia 4 stycznia 2022 r. nr 1/S w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, oddalił skargę. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Rejonowy Policji [...] (zwany dalej: KRP) rozkazem personalnym z dnia 13 grudnia 2021 r. nr 528, na podstawie art. 39 ust. 2, art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 z późn. zm. - zwanej dalej: ustawą o Policji), art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – zwanej dalej: K.p.a.), zawiesił w czynnościach służbowych skarżącą, na okres trzech miesięcy, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. KRP w uzasadnieniu wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. nr 135/21 wszczął wobec skarżącej postępowanie dyscyplinarne, obwiniając ją o to, że 9 grudnia 2021 r. popełniła przewinienia dyscyplinarne polegające na: ­ nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że w czasie wolnym będąc w stanie nietrzeźwości (wynik badania alkoholu w wydychanym powietrzu 0,76 mg/l) podczas interwencji wyzywała słowami obraźliwymi wskazanego policjanta oraz szarpnęła za mundur drugiego z policjantów z patrolu (czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r., w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta (Dz. Urz. KGP z 2004 r., nr 1, poz. 3, zwane dalej: Zasadami etyki); ­ nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości (ww. wynik badania) wykorzystała swój zawód do celów prywatnych przez kilkukrotne powoływanie się na swoją służbę w Policji w trakcie wymiany zdań z interweniującymi policjantami, podczas czynności służbowych podejmowanych wobec jej osoby przez funkcjonariuszy (czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 12 Zasad etyki). KRP wskazał, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji zawiesza się 50% ostatnio należnego uposażenia, natomiast rygor natychmiastowej wykonalności nadano decyzji, ponieważ skarżącej przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Skarżąca w odwołaniu z dnia 17 grudnia 2021 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie ww. rozkazu personalnego KRP, wyjaśniając, że treść zarzutów przedstawionych 14 grudnia 2021 r. - gdy przebywała na zwolnieniu lekarskim - jest nieprawdziwa i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Dodała, że policjanci podczas interwencji - gdzie była poszkodowaną - nie tylko dopuścili się niedopełnienia licznych obowiązków służbowych, ale ich zaniechali, czym dopuścili się czynów z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, pomówili nadto skarżącą o czyny i właściwości, których nie popełniła, czym dopuścili się czynu z art. 212 k.k. w zw. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. KSP po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, zaskarżonym rozkazałem uchylił ww. rozkaz personalny KRP z dnia 13 grudnia 2021 r. w części dotyczącej daty określającej rozpoczęcie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i datę tę ustalił na 14 grudnia 2021 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 127 § 2 K.p.a. oraz art. 39 ust. 2 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji. KSP w uzasadnieniu ww. rozkazu podniósł, że choć KRP nie wykazał wprost w uzasadnieniu rozkazu z dnia 13 grudnia 2021 r. celowości zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych, ze względu na dobro prowadzonego postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby, to celowość ta wynikała z całokształtu zebranego materiału dowodowego w postaci uwierzytelnionych kopii wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym postanowienia z dnia 13 grudnia 2021 r., czy też notatki urzędowej z dnia 9 grudnia 2021 r., dotyczącej przebiegu interwencji Policji. Zdaniem KSP, zasadne było więc zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych na wskazany w zaskarżonej decyzji okres, ponieważ celem, jakiemu ma służyć zawieszenie w czynnościach służbowych, jest powinność realizowania zadań Policji przez funkcjonariuszy dających rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego oraz zasad etyki zawodowej i konieczność zapewnienia właściwego społecznego wizerunku służby. Skoro zaś skarżąca naruszyła dyscyplinę służbową w trakcie interwencji w Jej mieszkaniu, w interesie służby leżało czasowe odsunięcie Jej od wykonywania zadań i czynności służbowych. Zdaniem KSP prawidłowo też KRP zawiesił skarżącej od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia - na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o Policji. KSP wyjaśnił, że bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie było nadanie decyzji na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ zgodnie z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub decyzja o jego przedłużeniu podlega natychmiastowemu wykonaniu. KSP mając na uwadze treść art. 110 K.p.a. oraz termin doręczenia skarżącej zaskarżonego rozkazu personalnego dokonał zmian w zakresie ustalonej daty określającej początek okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Skarżąca w skardze z dnia 24 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. rozkazów personalnych KSP z dnia 4 stycznia 2022 r. i KRP z dnia 13 grudnia 2021 r., wskazując, że nie ma celowości ich stosowania oraz stwierdzenie, że rozkazy te nie podlegają wykonaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej rozkazy te naruszają prawo materialne przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Skarżąca wniosła też o dostarczenie akt postępowania dyscyplinarnego oraz o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych w skardze dokumentów znajdujących się zarówno w aktach postępowania dyscyplinarnego, jak też załączonych do skargi. Skarżąca dodatkowo wskazała, że zawiadomiła o możliwości popełnienia przez interweniujących policjantów przestępstwa z art. 160 § 1 k.k. (narażenie życia i zdrowia poprzez nieudzielenie pomocy jej i jej dziecku) i art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 132 § 2 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji oraz art. 235 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. (przekroczenie i niedopełnienie obowiązków służbowych), jak również art. 267 § 3 k.k. w zw. z art 267 § 4 k.k. w zw. z at. 11 k.k., bowiem były to działania na szkodę interesu publicznego (niewykonanie nakazu nałożonego przez Prokuraturę) i na Jej szkodę oraz inne. KSP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że zaskarżony rozkaz personalny KSP odpowiada prawu. Zdaniem Sądu I instancji KSP prawidłowo zastosował przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Sąd ten wyjaśnił, że przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego KSP okoliczności interwencji w mieszkaniu skarżącej oraz jej zachowanie uzasadniały przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych wynikających z akt administracyjnych wypełniona została przesłanka "dobra służby", o której mowa w ww. przepisie. W ocenie Sądu I instancji w zaskarżonym rozkazie personalnym KSP wskazał, jakie były przesłanki podjęcia danej decyzji o charakterze uznaniowym i nie sposób uznać, że w tym zakresie organ naruszył art. 7 K.p.a. Co więcej, organ odwoławczy wyważył interes strony (skarżącej) oraz interes publiczny (służby) i zasadnie przyjął, że ten drugi uzasadnia zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Sąd I instancji podkreślił nadto, że uchybienia co do treści uzasadnienia rozkazu pierwszej instancji, które zostały konwalidowane przez KSP w zaskarżonym rozkazie, nie miały charakteru istotnego, a więc naruszenie przepisów postępowania w danym zakresie nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego aktu. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą nieprawidłowości w prowadzonym wobec niej postępowaniu dyscyplinarnym, Sąd I instancji wskazał, że pozostawały one poza zakresem sprawy administracyjnej, dotyczącej zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Tym samym nie mogły podlegać badaniu przez sąd administracyjny w toku rozpoznawania sprawy o zawieszeniu w czynnościach funkcjonariusza, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z tego względu zasadna była także odmowa dopuszczenia wnioskowanych w skardze dowodów, na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wywiodła skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości, a wnosząc o jego uchylenie zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu za zasadne zawieszenie skarżącej przez KRP w czynnościach służbowych, podczas gdy brak było przesłanek uzasadniających wydanie przedmiotowego rozkazu personalnego; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Podkreśliła, że w sprawie nie doszło do wnikliwej analizy stanu faktycznego, nie podjęto wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy, a także nie zebrano wszelkich dowodów w sprawie. Dowodami mającymi świadczyć o popełnieniu przez skarżącą czynów ściganych dyscyplinarnie, które miały polegać na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, jest jedynie notatka urzędowa z dnia 9 grudnia 2021 r. dotycząca przebiegu interwencji. Skarżąca stwierdziła zatem, że tak zebrany materiał dowodowy nie może sprostać rygorom dotyczącym wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zebrania wszelkich możliwych dowodów. Dodała też, że Sąd I Instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonał oceny czy faktycznie podjęto powyższe kroki. Skarżąca zaznaczyła również, że jedynym dowodem, który ma potwierdzać jej niewłaściwe zachowanie podczas interwencji w dniu 9 grudnia 2021 r., co jest sporne i będzie przedmiotem oceny dokonywanej przez niezawisły sąd, jest notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariuszy Policji, co do zachowania których skarżąca złożyła zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia dużo poważniejszych przestępstw: narażenia życia i zdrowia, niedopełnienia obowiązków służbowych, tworzenie fałszywych dowodów, poświadczenie nieprawdy w dokumentach, bezprawnym uzyskaniu informacji poprzez posługiwanie się urządzeniem podsłuchowym wizualnym, tj. o czyny odpowiednio z art. 160, art. 231, art. 235, art. 271, art. 267 § 3 i 4 k.k. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała, z tego też względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. I tak przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach co naruszenie prawa materialnego. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Za bezzasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania. W zakresie zarzutu naruszenia przepisów K.p.a. stwierdzić bowiem należy, że sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. Należy wyjaśnić, że sąd administracyjny ocenia jedynie prawidłowość zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w kontekście obowiązujących ten sąd reguł wynikających z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji, odnosząc się do istoty sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej może mieć jedynie charakter pośredni i wynikać z uchybienia przez Sąd I instancji przepisom P.p.s.a. W konsekwencji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżąca kasacyjnie powinna powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniła. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 P.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 P.p.s.a., jest orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 925/10; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2088/12; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 970/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2535/12; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2620/14; wyrok NSA z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1725/14 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny miał jednakże na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu tego Sądu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, sprowadzający się do stanowiska, że w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd I instancji. Zgodnie z unormowaną w art. 80 K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uwzględniając zastosowaną w sprawie podstawę zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych - z uwagi na dobro służby, organ obowiązany był zgromadzić taki materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia tej przesłanki, jak i pozwalałby na wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, co pozostaje w związku z uznaniowym charakterem decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taki materiał został w sprawie zgromadzony, a jego ocena była swobodna lecz nie dowolna. Z uwagi na znajdującą zastosowanie w sprawie podstawę zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych KSP w swoich rozważaniach skoncentrował się na wykazaniu celowości takiego działania wobec skarżącej, wobec której wszczęto postępowanie dyscyplinarne. Jednocześnie wskazać należy, że KSP nie oceniał jeszcze wartości gromadzonego dopiero w sprawie materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącej. Zarówno organ, jak i następnie Sąd I instancji przedstawiły natomiast szczegółową analizę spełnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanki dobra służby i ocenę tę należy w pełni podzielić. W świetle art. 39 ust. 2 ustawy o Policji za celowe z punktu widzenia ochrony dobra służby uznać należy takie okoliczności sprawy, które powodują, że zachodzi konieczność ochrony interesu służby poprzez wykluczenie funkcjonariusza z pełnienia zadań i czynności służbowych, wykonywanych w imieniu organu państwowego, w związku z zarzucanym temu policjantowi popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego. Interes służby winien przejawiać się dbałością o dobro tej służby. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego charakter zarzucanych skarżącej czynów, ich doniosłość i negatywny wydźwięk dla formacji mundurowej, jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, uzasadniał czasowe odsunięcie skarżącej od wykonywania zadań i czynności służbowych. Przechodząc do oceny zarzutów przedstawionych przez skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że stosując przepis, sąd popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt I GSK 934/12). W ramach zarzutu naruszenia art. 39 ust. 2 ustawy o Policji skarżąca kasacyjnie wskazała na jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej brak było przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego o jej zawieszeniu w czynnościach służbowych ze względu na kwestionowaną przez skarżącą prawidłowość prowadzonego postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego. Argumentacja ta nie zasługuje na akceptację. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby, na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Treść powołanego przepisu kształtuje uznaniową kompetencję przełożonych policjanta do zawieszenia go w czynnościach służbowych, jeżeli zostaną łącznie spełnione dwie przesłanki: po pierwsze, dojdzie do wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego lub dyscyplinarnego i po drugie, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych jest uzasadnione ze względu na dobro postępowania lub dobro służby. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, który należy w pełni podzielić, że rozkaz personalny dotyczący zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych ma charakter uznaniowy. Organ podejmując decyzję powinien wziąć pod uwagę potrzebę realizowania zadań Policji przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego oraz konieczność zapewnienia właściwego społecznego wizerunku służby. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny tego rodzaju decyzji polega na ustaleniu, czy jej wydanie na podstawie obowiązujących przepisów prawa było dopuszczalne, czy nie przekroczono granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadniono rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można było organowi zarzucić dowolności. Taka ocena, ze szczególnym uwzględnieniem charakteru popełnionego deliktu dyscyplinarnego i jego wpływu na wizerunek Policji, została przez organy przeprowadzona, zaś Sąd I instancji tę ocenę w pełni podzielił, a co nie zostało przez skarżącą kasacyjnie skutecznie zakwestionowane. Sąd I instancji zasadnie bowiem wskazał, że dobro służby, wobec wszczęcia przeciwko skarżącej postępowania dyscyplinarnego wymaga, aby została ona zawieszona w czynnościach służbowych. Dodać nadto należy, że postępowanie dyscyplinarne, którego wszczęcie doprowadziło do wydania rozkazu o zawieszeniu skarżącej w czynnościach służbowych, jest odrębnym postępowaniem w stosunku do rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji ocena sposobu przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego przez organy Policji nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, zatem zarzuty skarżącej podnoszone w istocie co do sposobu jego przeprowadzenia, nie mają wpływu na niniejsze postępowanie. Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych będzie uznane za uzasadnione zawsze, gdy po wszczęciu wobec niego postępowania karnego lub dyscyplinarnego, jego aktywności służbowej nie będzie można pogodzić z wartościami, celami i zadaniami, jakie w założeniu ustrojowym ma realizować Policja, która jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego – art. 1 ust. 1 ustawy o Policji. Do jej zadań należy, między innymi, rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń – art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Systemowo formację Policji wyróżniają więc takie cechy jak: 1) służba społeczeństwu; 2) zwalczanie przestępczości rozumianej, jako działania bezprawnie ingerujące w najdonioślejsze dobra społeczne; 3) uprawnienie do stosowania środków przymusu. Nie ma zatem wątpliwości, że służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych wątpliwości, że są oddane wartościom służby, przestrzegają porządku prawnego i są gotowe poddać się szczególnej dyscyplinie służbowej – art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Przed przyjęciem do służby policjant składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się służyć wiernie Narodowi, chronić porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, pilnie przestrzegać prawa, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej – art. 27 ust. 1 ustawy o Policji. Z przedstawionych unormowań wynika, że z jednej strony, poprzez wstąpienie do służby policjant otrzymuje szczególne uprawnienia, których realizacja wiąże się z możliwością poważnej ingerencji w prawa i wolności jednostek, z drugiej zaś, że skorzystanie z tych uprawnień możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy policjant jest osobą o cechach niepozostawiających żadnych wątpliwości, co do jego oddania wartościom służby. Tak też należy odczytywać treść art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, iż przeciwko skarżącej organ wszczął postępowanie dyscyplinarne, w którym zarzucił jej popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zachowanie skarżącej w dniu 9 grudnia 2021 r. niewątpliwie należało ocenić jako naganne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego agresja, powoływanie się na wpływy, grożenie innym osobom pozostaje w jaskrawej kolizji z wartościami, którymi powinien kierować się funkcjonariusz Policji. Nie ulega wątpliwości, że dbałość o bezpieczeństwo oraz porządek publiczny, jako jedne z podstawowych zadań Policji, powinny być zapewniane przez osoby same przestrzegające prawa. W tych okolicznościach Sąd I instancji zasadnie zatem doszedł do przekonania, czego skarżąca w skardze kasacyjnej nie podważyła, że zachowanie skarżącej nie licuje ze złożonym przez nią przyrzeczeniem a przez to narusza dobro służby. Przedstawiona ocena prawna koreluje z rozważaniami poczynionymi przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tym zakresie weryfikacji instancyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł więc podstaw do uwzględniania zarzutu naruszenia art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 P.p.s.a.