III OSK 2841/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 317/24 w sprawie ze skargi Ł. sp. z o.o. w M. na zarządzenie pokontrolne Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 7 maja 2024 r., nr WI.7023.65.2024.MS2 w przedmiocie odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 317/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę Ł. sp. z o.o. w M. na zarządzenie pokontrolne Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ, organ) z 7 maja 2024 r., nr WI.7023.65.2024.MS2 w przedmiocie odpadów. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka Ł. sp. z o.o. w M. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie: 1. art. 25 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.; dalej: u.o. lub ustawa o odpadach) w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 2 u.o. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz.U. poz. 1755; dalej: Rozporządzenie ws. wizyjnego systemu kontroli), poprzez nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów trwa do czasu zakończenia fazy eksploatacyjnej funkcjonowania składowiska odpadów (tj. aż do zakończenia prowadzenia rekultywacji składowiska), podczas gdy obowiązek ten ustaje z dniem zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania, określonym w decyzji wyrażającej zgodę na zaniknięcie składowiska odpadów, o której mowa w art. 146 ust. 1-6 ustawy o odpadach; 2. art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2024 r., poz. 425; dalej: u.i.o.ś.) w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że istniały podstawy do wydania zarządzenia pokontrolnego w zakresie dotyczącym obowiązku prowadzenia przez spółkę wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów (punkt 3. zarządzenia pokontrolnego), podczas gdy nie miało miejsca naruszenie polegające na nieprowadzeniu wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów, a w rezultacie zarządzenie pokontrolne jest w tym zakresie bezprzedmiotowe i winno zostać w zaskarżonej części uchylone przez Sąd, zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. Spółka zarzuciła również zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sformułowanie przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niepozwalający na poznanie motywów leżących u podstaw przyjęcia przez WSA, że cyt. "składowisko odpadów, co do którego zarządzający składowiskiem odpadów uzyskał zgodę na jego zamknięcie i przeprowadzenie rekultywacji, nadal stanowi "miejsce składowania odpadów" w rozumieniu art. 25 ust 6a u.o.", podczas gdy powinnością Sądu I instancji było przedstawienie motywów podjętego rozstrzygnięcia, w tym szczegółowego wyjaśnienia sposobu wykładni art. 25 ust. 6a u.o. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi spółki w oparciu o art. 188 p.p.s.a., rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazano, że wykładnia prezentowana - w ślad za stanowiskiem organu - przez Sąd I instancji, z którą skarżąca się nie zgadza, sprowadza się do przyjęcia, że "miejsce składowania odpadów" istnieje do czasu zakończenia rekultywacji składowiska odpadów i do tego momentu na zarządzającym składowiskiem odpadów ciąży obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów. W ocenie skarżącej kasacyjnie, prawidłowa wykładnia art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach prowadzi do wniosku, że obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli trwa dopóki istnieje "miejsce magazynowania odpadów", czyli kwatera, na której są faktycznie umieszczane odpady. Podkreślono, że wykładnia powyższego przepisu powinna uwzględniać nie tylko jego literalne brzmienie, ale również pozostałe przepisy ustawy o odpadach dotyczące składowania odpadów na składowisku oraz cel wprowadzenia przez ustawodawcę obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu miejsc składowania odpadów, jakim było umożliwienie identyfikacji osób biorących udział w gospodarowaniu odpadami oraz zapobieganie pożarom odpadów. W ocenie spółki, uwzględniając wyżej wspomniany cel regulacji, dotyczącej wizyjnego systemu kontroli miejsc składowania odpadów, należy przyjąć, że prowadzenie takiej kontroli umożliwić ma ocenę prawidłowości "składowania odpadów", czyli weryfikacji podlegać ma czynność faktycznego deponowania odpadów w kwaterze składowiska, na której widoczne są odpady mogące podlegać ocenie. Celem ustawodawcy było więc uwidocznienie prowadzenia procesu unieszkodliwiania odpadów poprzez ich składowanie, a nie objęcie wizyjnym systemem kontroli wszystkich działań, jakie są prowadzone na składowisku odpadów. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, brak jest podstawy prawnej dla twierdzenia, że również prace rekultywacyjne winny podlegać kontroli przy zastosowaniu wizyjnego systemu kontroli. Dalej zauważono, że art. 25 ust. 6a u.o. i Rozporządzenie ws. wizyjnego systemu kontroli nakładają ściśle określony obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli, ograniczony wyłącznie do "miejsca magazynowania odpadów" oraz "miejsca składowania odpadów". Ustawodawca nie nałożył obowiązku prowadzenia tego systemu w przypadku prowadzenia jakiegokolwiek procesu przetwarzania odpadów, ale ograniczył go do procesu przetwarzania odpadów poprzez ich: składowanie w procesie unieszkodliwiania D5 - Składowanie na składowiskach w sposób celowo zaprojektowany (np. umieszczanie w uszczelnionych oddzielnych komorach, przykrytych i izolowanych od siebie wzajemnie i od środowiska itd.) albo magazynowanie w procesie odzysku R13 - Magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów). Spółka podkreśliła, że z literalnego brzmienia § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia ws. wizyjnego systemu kontroli wynika, że wizyjny system kontroli ma na celu pokazanie obrazu odpadów, jakie zostały umieszczone na składowisku celem ich składowania. Skoro więc celem prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów jest wyeksponowanie obrazu składowanych odpadów, to należy przyjąć, że obowiązek prowadzenia tego systemu istnieje tak długo, jak długo na terenie kwatery składowiska odpady są poddane unieszkodliwieniu. Odnosząc powyższe do etapu fazy eksploatacyjnej składowiska odpadów, jakim jest rekultywacja składowiska, wskazano, że w trakcie rekultywacji nie jest prowadzone unieszkodliwianie odpadów. Zarządzający składowiskiem zaprzestał przyjmowania odpadów do unieszkodliwiania (składowania), w związku z czym nie istnieje przedmiot (odpady), który należałoby weryfikować poprzez wizyjny system kontroli, czyli na kwaterze składowiska odpadów nie ma już "miejsca składowania odpadów". Ponadto, po dniu zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku odpadów skarpy oraz powierzchnię korony składowiska porządkuje się i zabezpiecza przed erozją wodną i wietrzną przez wykonanie odpowiedniej okrywy rekultywacyjnej, której konstrukcja jest uzależniona od właściwości odpadów, o czym wprost stanowi § 17 ust. 2 i 4 Rozporządzenia ws. składowisk odpadów. Wykonanie powyższego obowiązku, w istocie polegającego na zakryciu odpadów odpowiednią warstwą okrywy rekultywacyjnej, powoduje, że nie ma możliwości rejestracji obrazu "składowanych odpadów", które już nie są (i nie będą) widoczne na terenie kwatery składowiska, ponieważ składowane odpady ulegają zakryciu w wyniku formowania kolejnych warstw rekultywacyjnych. Nie istnieje zatem przedmiot (odpady) mogący podlegać kontroli za pomocą wizyjnego systemu. Podsumowując powyższe wskazano, że nie sposób uznać za "miejsce składowania odpadów" terenu kwatery składowiska odpadów będącej w trakcie rekultywacji. Po dniu zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania nie ma już miejsca proces unieszkodliwiania (składowania) odpadów, a odpady zdeponowane na składowisku przed tym dniem ulegają zakryciu wraz z postępem prac rekultywacyjnych (ergo brak jest przedmiotu, który winien zostać objęty wizyjnym systemem kontroli). W ocenie spółki, Sąd I instancji dokonując interpretacji art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach nie wziął pod uwagę powyżej omówionych regulacji, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania za zgodne z prawem stanowiska organu i oddalenia skargi spółki. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wskazała, że motywując swoje stanowisko WSA wspomniał o przepisach dotyczących opłaty za korzystanie ze środowiska, przy czym przepisów tych - znajdujących się w Prawie ochrony środowiska (a nie jak wskazał Sąd w ustawie o odpadach) - nie przytoczył, jak również w żaden sposób nie omówił (w tym nie powiązał z niniejszą sprawą). W ocenie spółki nie sposób uznać, że Sąd I instancji w należyty sposób umotywował przyjętą za organem wykładnię art. 25 ust. 6a u.o. Sąd I instancji pominął także, że podrzucone odpady zostały przez spółkę usunięte jeszcze w trakcie kontroli WIOŚ, co znajduje odzwierciedlenie w protokole kontroli. Za nieprawidłowe, zdaniem skarżącej kasacyjnie, uznać należy odwoływanie się przez Sąd I instancji do okoliczności niezwiązanej z obowiązkiem prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów i motywowanie przez wzgląd na nią zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji nie ustosunkował się również do zarzutów spółki, tj. nie wyjaśnił przyczyn, ze względu na które uznał za nieprawidłową prezentowaną przez nią wykładnię art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. W rezultacie, nie sposób przyjąć, by uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało standardom wyznaczonym przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie był oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 25 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.; dalej: u.o.). Zdaniem skarżącej kasacyjnie spółki nie ma ona obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, gdyż obowiązek ten ustał w momencie zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania. W ocenie więc skarżącej kasacyjnie z chwilą wydania decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska odpadów i z momentem zaprzestania ich przejmowania spółka nie jest już zobowiązana do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów. Powyższe stanowisko nie zasługuje na aprobatę. Przeczy temu budowa przepisu art. 25 ust. 6a u.o. Zgodnie z tym przepisem posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b-6f. 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a. Przyjęcie wykładni powyższego przepisu przedstawionej przez skarżącą kasacyjnie powodowałoby zrównanie zarządzającego składowiskiem odpadów z posiadaczem odpadów zobowiązanym do uzyskania stosownego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W sytuacji, kiedy zgodnie ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie spółki obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów kończyłby się z chwilą przyjmowania odpadów, a więc związany byłby z jednym z zezwoleń wymienionych w tym przepisie, to jest z zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, pozwoleniem na wytwarzanie odpadów uwzględniającym zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwoleniem zintegrowanym uwzględniającym zbieranie lub przetwarzanie odpadów, to zbędnym byłoby wówczas wymienianie zarządzającego składowiskiem odpadów jako osobnego, innego podmiotu niż posiadacz odpadów posiadający stosowne wymienione w tym przepisie zezwolenie, zobowiązanego do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli. Alternatywa łączna zastosowana w tym przepisie w postaci użycia słowa "lub" wskazuje, że zarówno posiadacz odpadów dysponujący stosownym wymienionym w przepisie art. 26 ust. 6a u.o. zezwoleniem zobowiązany jest do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów, ale także na zarządzającym składowiskiem odpadów ciąży ten obowiązek nawet w sytuacji, gdy nie dysponował on stosownym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów i nie dokonywał już czynności w postaci przyjmowania na składowisko odpadów. Za przyjęciem interpretacji powyższego przepisu w kształcie zaproponowanym przez spółkę nie przemawia także argumentacja skarżącej kasacyjnie wskazująca na konieczność odróżnienia składowania odpadów od miejsca składowania odpadów. Wręcz przeciwnie, wywody zawarte w skardze kasacyjnej wskazują na trafność przyjętej przez Sąd I instancji wykładni art. 25 ust. 6a u.o. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na wykazaniu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dwóm odmiennym pojęciom, to jest składowaniu odpadów i miejscu składowania odpadów, nadał to samo znaczenie. Tymczasem to skarżąca kasacyjnie spółka usiłowała wykazać, że czynność jaką jest składowanie odpadów i miejsce składowania odpadów to pojęcia tożsame. Przepis art. 25 ust. 6a u.o. posługuje się pojęciem miejsca składowania odpadów. W art. 103 ust. 1 ustawodawca wskazał sposób realizacji procesu unieszkodliwiania odpadów, jakim jest ich składowanie. Może być więc ono dokonywane zgodnie z prawem przez przechowywanie odpadów wyłącznie w miejscach ujętych w katalogu z ust. 1 komentowanego artykułu, to jest między innymi na składowisku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 25 u.o., a więc obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Obiekt budowlany jakim jest składowisko odpadów jest więc miejscem, w którym zdeponowane są odpady. Obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli w odniesieniu do składowiska odpadów dotyczy miejsca składowania odpadów, a nie jedynie jednorazowej czynności polegającej na składaniu odpadów na miejscu do tego przeznaczanym. Eksploatacja składowiska odpadów nie kończy się z momentem zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko. Eksploatacja składowiska odpadów to okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów (art. 123 ust. 1 pkt 2 u.o). Celem wprowadzenia obowiązku wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów było zminimalizowanie możliwości istnienia nieprawidłowości w procesie przetwarzania odpadów. Proces ten w przypadku składowiska odpadów, zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 123 ust. 1 pkt 2 u.o., trwa do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów. Wspomnieć przy tym należy, że do rekultywacji składowiska odpadów wykorzystywano także odpady. Powyższe wskazuje, że także wykładnia celowościowa przemawia za przyjęciem stanowiska, iż w okresie rekultywacji składowiska odpadów skarżąca kasacyjne była zobowiązana do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów. Takiej wykładni art. 25 ust. 6a u.o. nie przeciwstawia się treść § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1755; dalej: rozporządzenie). Przepis ten stanowi, że system kontroli zapewnia rejestrację obrazu obejmującą całą powierzchnię magazynowanych lub składowanych odpadów. Przepis ten posługując się słowem "powierzchnia" odnosi się więc także do miejsca. Z powyższych względów zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 25 ust. 6a w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 2 u.o. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji jako niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 14 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 151 p.p.s.a., albowiem istniały podstawy do wydania zarządzenia pokontrolnego w zakresie obowiązku prowadzenia przez spółkę wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1462/21). Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2315/21). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się Sąd I instancji oddalając skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wykładni art. 25 ust. 6a u.o. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wyjaśnia przesłanki jakimi kierował się Wojewódzki Sąd I instancji, sprawiając tym samym, że zaskarżony wyrok poddawał się kontroli instancyjnej. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku Sądu I instancji. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez Sąd I instancji do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżąca kasacyjnie nie jest przekonana o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącej kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 741/23). Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.