III OSK 5744/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1934/20 w sprawie ze skargi J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 2 lipca 2020 r. nr SKO/I/V/774/2020 w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 3 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 1934/20 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J.P. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie (dalej: SKO) z 2 lipca 2020 r. nr SKO/I/V/774/2020 w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 2 lipca 2020 r. SKO, na podstawie art. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1, art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 1 i art. 68 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, dalej: u.u.i.ś., ustawa) oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), po rozpatrzeniu zażaleń: M.P. oraz skarżącego, na postanowienie z 30 grudnia 2016 r., znak: IŚ.6220.1.2012, wydane przez Wójta Gminy S. (dalej: Wójt), stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej na działce nr ew. [...], w miejscowości W., gmina S., określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w tym rodzaje oddziaływań oraz elementy środowiska wymagające szczegółowej analizy w ramach wymogów określonych w art. 66 ustawy, postanowiło utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zarówno organ I jak i II instancji stwierdziły konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Przedmiotowa inwestycja obejmuje realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy w sprawie, inwestycja została już zrealizowana. Ponadto, w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia, w wyroku z 25 czerwca 2016 r. sygn. akt. IV SA/WA 2698/12 i wyroku NSA z 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2785/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny przesądziły, że konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, a tym samym decyzja organu I instancji z 5 czerwca 2020 r. orzekająca o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia została wycofana z obiegu prawnego. W toku dalszego procedowania sprawy organ I instancji postanowieniem z 30 grudnia 2016 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania, określając zakres raportu i jego wymogi. W ocenie Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie, jak słusznie powołało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organy administracji zobowiązane były do uwzględnienia stanowiska wyrażonego w wyrokach WSA w Warszawie z 25 czerwca 2013 r i wyroku NSA. Ponadto w tej sprawie, w dniu 7 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 942/17), uchylił postanowienie SKO z 20 lutego 2017 r., którym to organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji z 30 grudnia 2016 r. W ocenie Sądu I instancji Kolegium w sposób prawidłowy ustaliło stan faktyczny sprawy i dokonało właściwej jego oceny. Sąd w całości podziela ustalenia i ocenę sprawy przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i przyjmuje je za własne. W sporządzonej przez adwokata skardze kasacyjnej skarżący, na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a., zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając: 1. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w postaci: a. "art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i oddalenie skargi skarżącego na postanowienie SKO z 2 lipca 2020 r. wydane w sprawie sygn. SKO/I/V/774/2020 pomimo zaistnienia przesłanek wynikających z" b. art. 145 § 1 pkt a i c, p.p.s.a. - naruszenia prawa materialnego i procesowego w postępowaniu przed organem II instancji tj.: - art. 7 i 77 k.p.a. przez faktyczną odmowę dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia w części przyrodniczej (dane z monitoringu porealizacyjnego — wpływ na ptaki i nietoperze) oraz obliczeń hałasu skumulowanego siłowni zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...] oraz raportu oddziaływania na środowisko w części przyrodniczej oraz obliczeń hałasu skumulowanego planowanej siłowni na działce numer ewidencyjny [...] wraz z oświadczeniem eksperta przyrodniczego z 2 lutego 2017r. i uznanie że dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wówczas gdy dowody te winny być przeprowadzone na okoliczność stopnia oddziaływania na środowisko istniejącej i funkcjonującej siłowni na działce nr [...] (sąsiedniej w stosunku do nieruchomości wyżej wymienionych — "odległość pomiędzy siłowniami nie przekracza") w miejscowości W., co umożliwiałoby uzyskanie pełnej wiedzy na temat stopnia ingerencji siłowni istniejącej na środowisko i krajobraz i w konsekwencji rzutowało na zasadność i zakres postanowienia organu I instancji; - art. 66 u.u.i.ś. przez nałożenie na skarżącego przez organ I instancji zobowiązania do wykonania raportu oddziaływania na środowisko bez uwzględnienia okoliczności realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia od ponad 7 lat; 2. naruszenie prawa materialnego art. 68 ust. 2 u.u.i.ś. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że organ określający zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie ma możliwości dokonywania modyfikacji i ograniczeń jego treści w stosunku do treści art. 66 u.u.i.ś. pomimo jednoznacznej treści rzeczonego przepisu, który w realiach niniejszej sprawy, a w szczególności przez zaistnienie okoliczności realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia od wielu lat winien znaleźć zastosowanie. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO z 2 lipca 2020r. nr SKO/I/V/774/2020; rozpoznanie sprawy na rozprawie; nadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. W piśmie z 22 marca 2022 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał stanowisko w sprawie i uzupełnił uzasadnienie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 25.11.2022 r., I OSK 2347/21, LEX nr 3436272). W ramach podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie w pierwszej kolejności zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i oddalenie skargi skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z 2 lipca 2020 r. wydane w sprawie sygn. SKO/I/V/774/2020 przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, p.p.s.a. Tak skonstruowany zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być skuteczny. Skarżąca kasacyjnie zarzuca bowiem Sądowi wadliwe rozstrzygnięcie o oddaleniu wniesionej skargi, uznając, że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, nie wskazując jednak w treści omawianego zarzutu, jakie przepisy jej zdaniem zostały naruszone przez z organy administracji, a którego to naruszenia nie dostrzegł Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W istocie zatem omawiany zarzut dotyczy poprawności zastosowania art. 151 p.p.s.a., bowiem wskazany przez stronę skarżącą kasacyjnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, p.p.s.a. nie był przez Sąd I instancji stosowany, a zatem nie mógł być naruszony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że przepis wynikowy, a do takich należy art. 151 p.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Błędne oddalenie skargi bądź błędne uchylenie zaskarżonego aktu jest bowiem następstwem wadliwej oceny zasadności skargi i to na tym etapie - kontroli zaskarżonego aktu - dojść może do uchybień stanowiących zarzut wobec Sądu I instancji. Samo rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu, skoro w ramach tego zarzutu Sądowi nie wytknięto takich uchybień, które świadczą o tym, że wydane orzeczenie jest wadliwe. Powołanie w zarzucie przepisu wynikowego, który zastosowanie znajduje w wyniku przeprowadzenia kontroli sądowej zaskarżonego aktu musi być zatem połączone z innymi konkretnymi przepisami prawa materialnego lub postępowania, których naruszenie skutkowało właśnie nieprawidłowym wynikiem przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej (zob. wyrok NSA z 25.11.2022 r., I OSK 2347/21, LEX nr 3436272). Warunku tego w omawianym zarzucie skarga kasacyjna nie spełniła, co powodowało jego nieskuteczność w realiach tej sprawy. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1.b. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt a i c, p.p.s.a. - naruszenia prawa materialnego i procesowego w postępowaniu przed organem II instancji tj. art. 7 i 77 k.p.a. Odnosząc do tak sformułowanego zarzutu i jego uzasadnienia wskazać należy, że nie było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. - przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niezastosowanie środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do czynności podjętych w granicach sprawy, czego skutkiem było zaniechanie wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, a także brak rozparzenia całokształtu materiału dowodowego w sposób wszechstronny i kompletny, przez faktyczną odmowę dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia w części przyrodniczej (dane z monitoringu porealizacyjnego - wpływ na ptaki i nietoperze) oraz obliczeń hałasu skumulowanego siłowni zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...] oraz raportu oddziaływania na środowisko w części przyrodniczej oraz obliczeń hałasu skumulowanego planowanej siłowni na działce numer ewidencyjny [...] wraz z oświadczeniem eksperta przyrodniczego z dnia 2.02.2017r. i uznanie że dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy przede wszystkim wskazać, że skarżący kasacyjnie niezasadnie uznaje, że skutkiem naruszeń przez Sąd art. 145 § 1 lit. c, p.p.s.a. mogło być zaniechanie wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, a także brak rozparzenia całokształtu materiału dowodowego. Obowiązki te realizują bowiem organy, Sąd I instancji natomiast jest zobligowany do kontroli prawidłowości zrealizowania tych obowiązków. Niezasadny był zarzut naruszenia wskazywanych przepisów k.p.a. przez organy, co przekłada się na stwierdzenie, że Sąd I instancji nie uchybił przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. nie stwierdzając w tym zakresie naruszeń o istotnym wpływie na wynik sprawy. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 66 u.u.i.ś. przez nałożenie na skarżącego przez organ I instancji zobowiązania do wykonania raportu o oddziaływaniu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko bez uwzględnienia okoliczności realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia od ponad 7 lat. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że art. 66 u.u.i.ś. nie stanowi podstawy do nałożenia obowiązku przedłożenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Art. 66 u.u.i.ś. reguluje treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zarzut dotyczący naruszenia art. 66 u.u.i.ś. nie został ponadto prawidłowo skonstruowany w treści skargi kasacyjnej w myśl art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a. Przypomnieć należy, że przepis art. 66 u.u.i.ś. składa się z kilkunastu jednostek redakcyjnych o zróżnicowanej i rozbudowanej wewnętrznie strukturze normatywnej. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, według którego "Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu)" (zob. wyrok NSA z 3.12.2024 r., II GSK 915/24, LEX nr 3788106). Zawarty w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do samodzielnego konkretyzowania który przepis skarżący kasacyjnie miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (zob. wyrok NSA z 26.09.2024 r., I OSK 2286/23, LEX nr 3780650). Złożony w rozpoznawanej sprawie środek odwoławczy nie do końca odpowiada przedstawionym wymaganiom. Wadliwość ta w świetle uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 nie dyskwalifikuje jednakże automatycznie tak sformułowanego zarzutu. Analiza przytoczonej podstawy kasacyjnej oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala określić granice zaskarżenia. Zważywszy, że pomimo częściowo błędnej konstrukcji zarzutu możliwe jest ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie. Pomimo tego skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 68 ust. 2 u.u.i.ś. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że organ określający zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie ma możliwości dokonywania modyfikacji i ograniczeń jego treści w stosunku do treści art. 66 u.u.i.ś. pomimo "jednoznacznej treści rzeczonego przepisu". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 68 u.u.i.ś. stanowił jedną z materialnoprawnych podstaw postanowienia SKO z 2 lipca 2020 r. Zarówno organy I jak i II instancji zasadnie stwierdziły konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Inwestycja obejmuje realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, według którego budzi uzasadnione wątpliwości wobec operowania pojęciem "przedsięwzięcia" w świetle definicji legalnej wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. Skarżący kasacyjnie podnosi, że siłownia wiatrowa istniejąca i funkcjonująca nie spełnia wymagań tej definicji, albowiem nie jest "planowana", jak również nie ma możliwości przekształcenia lub zmiany wykorzystania terenu. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że NSA w wyroku 4 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 831/18 wyraził jednoznaczne stanowisko w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia, że "W powyższych wyrokach została sformułowana jednoznaczna ocena prawna, z której wynika, że dla danego przedsięwzięcia powinna zostać przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Ponadto w tym przypadku wynika to także z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z (...) lutego 2012 r. Należy także podzielić wyrażone w nich stanowisko dotyczące możliwości ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia już zrealizowanego, również biorąc pod uwagę skutki prawne wejścia w życie ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w zakresie zakończenia przedmiotowej budowy i przystąpienia do jej użytkowania". Z cytowanej wyżej treści wyroku NSA jednoznacznie wynika, że NSA uwzględnił w okolicznościach niniejszej sprawy zmianę stanu prawnego wynikającego z wejścia życie ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Skarżący kasacyjnie nie dostrzega, że w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia, w wyrokach z 25 czerwca 2016 r. sygn. akt. IV SA/Wa 2698/12 i wyroku NSA z 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2785/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny także przesądzono, że konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a tym samym decyzja organu I instancji z 5 czerwca 2020 r. orzekająca o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia została wycofana z obrotu prawnego. W toku dalszego procedowania sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania, określając zakres raportu i jego wymogi. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela NSA orzekający w tym składzie, według którego "(...) związanie samego sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania" (zob. wyrok NSA z 10.09.2024 r., III OSK 3266/23, LEX nr 3754063). W związku z powyższym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez WSA w Warszawie, "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika zaś w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. W niniejszej sprawie dotyczy to oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2698/12 oraz wyroku NSA z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2785/13. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w przedmiotowej sprawie, jak słusznie powołało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organy administracji zobowiązane były więc do uwzględnienia stanowiska wyrażonego w wyrokach WSA w Warszawie WSA w Warszawie z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2698/12 oraz wyroku NSA z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2785/13. Ponadto w wyroku NSA z 4 lutego 2020 r., II OSK 831/18, LEX nr 2958435, stwierdzono, że "Dlatego też Sąd I instancji uchylając w tej sprawie zaskarżone przedmiotowe postanowienie prawidłowo stwierdził, że już uprzednio orzekł w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2698/12, który uchylił wówczas zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 5 czerwca 2012 r. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2785/13. W powyższych wyrokach została sformułowana jednoznaczna ocena prawna, z której wynika, że dla danego przedsięwzięcia powinna zostać przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Ponadto w tym przypadku wynika to także z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z [...] lutego 2012 r. Należy także podzielić wyrażone w nich stanowisko dotyczące możliwości ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia już zrealizowanego, również biorąc pod uwagę skutki prawne wejścia w życie ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w zakresie zakończenia przedmiotowej budowy i przystąpienia do jej użytkowania". Dalej w uzasadnieniu wyroku NSA z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 831/18 wskazano, że "Ponadto brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 63 ust. 1 tejże ustawy, biorąc pod uwagę jednoznaczne wytyczne wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2698/12 jak i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2785/13 co do konieczności nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia". Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.