III OSK 960/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Lublin od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 205/24 w sprawie ze skargi Fundacji W. z siedzibą w Lublinie na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 205/24, po rozpoznaniu skargi Fundacji W. z siedzibą w L. (dalej: "skarżąca" lub "Fundacja") na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin (dalej: "organ" lub "Prezydent") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: zobowiązał Prezydenta do załatwienia wniosku Fundacji z dnia 7 czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I); stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w załatwieniu wniosku wskazanego w punkcie I. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); oddalił wniosek o wymierzenie Prezydentowi Miasta Lublin grzywny (pkt III) oraz zasądził od Prezydenta Miasta Lublin na rzecz Fundacji kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Fundacja W. pismem z dnia 7 czerwca 2024 r. skierowała do Urzędu Miasta Lublin wniosek o udostępnienie informacji w postaci ewidencji środków trwałych, w formie arkusza kalkulacyjnego. W treści wniosku zaznaczono, że "wnioskodawca nie chce dokonywać wglądu w rozumieniu art. 75 ustawy o rachunkowości w oryginalne dokumenty". W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. poinformował Fundację, że przedmiotowe żądanie nie może zostać zrealizowane na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), z uwagi na to, że nie stanowi ono informacji publicznej w rozumieniu powołanej ustawy. Organ stwierdził, że w świetle art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu może podlegać informacja o prowadzonej ewidencji środków trwałych oraz o sposobie i zasadach udostępnienia danych zawartych w tej ewidencji, a nie sama ewidencja jako instytucja – konto pomocnicze określone w ustawie o rachunkowości. Podkreślił również, że skoro żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to organ nie miał podstaw do wydania decyzji zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. organ poinformował Fundację, iż podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. Powyższe skutkowało wniesieniem przez Fundację skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który przywołanym powyżej wyrokiem z 6 marca 2025 r. w pkt 1 zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku Fundacji z 7 czerwca 2024 r., na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Uzasadniając swoje stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że na gruncie spraw z zakresu informacji publicznej bezczynność podmiotu zobowiązanego zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot taki, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sąd przypomniał, że wniosek skarżącej z dnia 7 czerwca 2024 r. nie został przez organ uwzględniony, bowiem Prezydent zakwestionował zasadność zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ dodatkowo stwierdził, że przedmiotowa informacja jest dostępna dla wnioskodawcy w innym trybie, co zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza możliwość jej udostępnienia na zasadach określonych w tej ustawie. Ze stanowiskiem organu w obu tych kwestiach Sąd pierwszej instancji się nie zgodził. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że ocena charakteru informacji zawartych w ewidencji środków trwałych Urzędu Miasta Lublin pod kątem przypisania im publicznego charakteru, nie może opierać się wyłącznie na treści art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p., w myśl którego udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Przede wszystkim bowiem definicja informacji publicznej została określona w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym pod pojęciem tym należy rozumieć każdą informację o sprawach publicznych. Na tle tej ogólnej definicji przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. To ogólne pojęcie informacji publicznej ustawodawca konkretyzuje w art. 6 u.d.i.p., wskazując w nim, jakiego rodzaju informacje publiczne podlegają udostępnieniu, przy czym należy podkreślić, że katalog zawarty w tym przepisie nie ma charakteru zamkniętego. Co jednak bardziej istotne w okolicznościach niniejszej sprawy, w katalogu tym, poza informacją o prowadzonych - przez organy władzy publicznej i inne podmioty wykonujące zadania publiczne - rejestrach, ewidencjach i archiwach, jako przykładowe informacje publiczne podlegające udostepnieniu ustawodawca wskazał też informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Wobec zaś braku w treści art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. ograniczeń co do zakresu pojęcia "majątek", przyjmuje się, że pojęcie to należy odnosić nie tylko do nieruchomości, ale i zasobów pieniężnych, mienia ruchomego oraz innych składników majątku w szerokim rozumieniu. Co więcej, publiczny charakter należy przypisać również informacjom o sposobie zarządzania tym majątkiem oraz sposobie gospodarowania środkami publicznymi (por. wyrok NSA z 17 listopada 2022 r., III OSK 2424/21). Konkludując Sąd uznał, że dane zawarte w żądanej ewidencji środków trwałych Urzędu Miasta Lublin uznać należy za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. nie tyle, a w każdym razie nie wyłącznie z tego względu, że ewidencja ta jest prowadzona przez podmiot wykonujący zadania publiczne i służy realizacji takich zadań, lecz przede wszystkim dlatego, że dane w niej zawarte są informacjami o majątku jednostki samorządu terytorialnego (spisem składników tego majątku), a więc stanowią informacje wprost wpisujące się w kategorię informacji publicznych wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe oznacza, że publiczny charakter informacji objętych wnioskiem Fundacji z 7 czerwca 2024 r., przy jednoczesnym braku podstaw do wyłączenia możliwości ubiegania się przez skarżącą o udostępnienie tej informacji w trybie u.d.i.p. ze względu na inny tryb dostępu oznacza, iż obowiązkiem organu było udostępnienie skarżącej żądanej informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie wydanie w tym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzji o odmowie udostępnienia przedmiotowej informacji. Niezałatwienie wniosku w żaden z opisanych wyżej sposobów czyni natomiast skargę na bezczynność organu uzasadnioną. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), albowiem nie wynikła z zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie przedmiotowego wniosku skarżącej, lecz stanowiła konsekwencję błędnej kwalifikacji żądanej informacji. W konsekwencji takiej kwalifikacji stanu bezczynności zaistniałego w niniejszej sprawie Sąd oddalił wniosek Fundacji o wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Od powyższego orzeczenia Prezydent Miasta Lublin wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucił mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: I. naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. w zw. z art. 15 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1557 z późn. zm.; dalej: "u.i.d.p.p."), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zgłoszone w niniejszej sprawie żądanie udostępnienia ewidencji środków trwałych jest tożsame z żądaniem dostępu do danych zawartych w ewidencji, a brak takiego właśnie zakwalifikowania wniosku pozostawiał organ w bezczynności i uzasadniał uwzględnienie skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., podczas gdy: 1) ustawodawca pojęcia te wyraźnie rozróżnia i dywersyfikuje reżimy udzielania informacji publicznej w zakresie rejestrów i ewidencji przewidując odrębne zasady udostępniania informacji "o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nic zawartych" (co następuje w oparciu o przepisy u.d.i.p.) oraz odrębne dla udostępniania danych z rejestrów i ewidencji podmiotom realizującym zadania publiczne oraz - w celu ponownego wykorzystania - innym podmiotom (co z kolei następuje w trybie u.i.d.p.p.), a w każdym razie nie przewiduje dostępu do ewidencji jako systemu służącego zapisywaniu i przechowywaniu danych; 2) zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna powinna zostać udostępniona na podstawie i na warunkach określonych przez przepisy szczególne, jeżeli takowe istnieją; II. naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zawarte w nim unormowanie przewidujące dostęp do informacji o majątku jednostki samorządu terytorialnego pozwalało na udostępnienie w trybie wskazanej ustawy danych z ewidencji środków trwałych stanowiących "majątek" w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy informacja o środkach trwałych podlega udostępnieniu według innych zasad zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a mianowicie na podstawie art. 15 ust. 1 i 4 oraz 3 pkt 5 u.i.d.p.p., jako że zawarta jest w rejestrze publicznym oraz na podstawie art. 75 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2021 r. poz. 217 z późn. zm.; dalej: "u.rach."), w zakresie w jakim dokumenty inwentaryzacyjne stanowią "zbiory" w rozumieniu ostatnio wymienionego przepisu; III. naruszenie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. art. 15 ust. 1 i 4 oraz 3 pkt 5 u.i.d.p.p. i art. 75 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 u.rach., poprzez ich niezastosowanie w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w konsekwencji przyjęcie, że nieudostępnienie żądanej informacji, ewentualnie zaniechanie wydania decyzji odmownej, stanowiło przejaw bezczynności organu. Wobec powyższych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Fundacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Dodatkowo zawnioskował o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, zaś strona skarżąca nie zażądała jej przeprowadzenia. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej niezbędne jest wyjaśnienie charakteru prawa do informacji publicznej i jego zakresu w polskim porządku prawnym. Zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Przepisy te stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Jednocześnie Konstytucja RP w art. 61 ust. 3 stanowi, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach: ochronę W. i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wskazać należy, iż ustawodawca, definiując pojęcie "informacji publicznej", odwołał się do kategorii sprawy publicznej. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w rozumieniu tej ustawy informacją publiczną jest "każda informacja o sprawach publicznych", przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się, że takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" jest związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (zob.: H. Izdebski, Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; wyrok NSA z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Należy zatem przyjąć, że sprawa publiczna to przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10). Wyżej przedstawione rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z: 7 października 2021 r., III OSK 3461/21, 7 lipca 2021 r., III OSK 3195/21, 4 lipca 2023 r., III OSK 5207/21). Trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji w kwestii definicji pojęcia informacji publicznej, jak również ocena, iż publiczny charakter należy przypisać informacjom o sposobie zarządzania majątkiem publicznym i gospodarowania środkami publicznymi. Nie budzi żadnych wątpliwości, że Prezydent Miasta Lublin jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że informacja dotycząca ewidencji środków trwałych podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. i nie wyłącza tej dostępności regulacja art. 75 w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 120; dalej: "u.rach."). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wywody poczynione w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji w szczególności na s. 8 uzasadnienia wyroku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przepisy art. 71 ust. 1 i art. 75 u.rach. zmierzają do ochrony dokumentacji rachunkowości i reglamentują zasady "technicznego" wglądu do tej dokumentacji (nie wykluczając takiego wglądu), nie zawierają natomiast żadnych ograniczeń w dostępie do informacji publicznej. Z przepisów tych wynika, że pojęcie "zbiorów", o jakich mowa w art. 71 ust. 1 u.rach., dotyczy egzemplarzy dokumentów rachunkowości jako nośników pewnych informacji, a nie samych informacji rozumianych jako zbiór danych zawartych w tych dokumentach. Należy zatem rozróżnić dwie sytuacje dotyczące wniosku w zakresie dostępu do ewidencji środków trwałych: pierwszą – kiedy wolą wnioskodawcy jest uzyskanie "wglądu" do objętych wnioskiem informacji, jak stanowi art. 75 u.rach. oraz drugą – kiedy wolą wnioskodawcy jest uzyskanie objętych wnioskiem informacji, na przykład poprzez przesłanie ich drogą elektroniczną w formie pliku elektronicznego lub poprzez przesłanie ich kserokopii, a zatem kiedy wnioskodawca nie chce dokonywać wglądu w rozumieniu art. 75 u.rach. w oryginalne dokumenty. W pierwszym przypadku dostęp do żądanych informacji podlega reżimowi przepisów u.rach., natomiast w drugim przypadku znajdują zastosowanie przepisy u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2017 r., I OSK 2588/15 i powołane tam orzecznictwo). Nie można zatem przyjąć, że przepis art. 75 u.rach. wyklucza – co do zasady – dostęp do informacji zawartych w źródłach opisanych w art. 71 ust. 1 u.rach. w innym trybie i na innych zasadach, niż wynikające z ustawy o rachunkowości. Z powyższych przepisów taki wniosek nie wynika, a wykładnia proponowana przez stronę skarżącą kasacyjnie byłaby niezgodna z treścią art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, gwarantującego prawo do informacji publicznej w formie dostępu do dokumentów. W niniejszej sprawie intencją Fundacji W. w Lublinie nie był wgląd do dokumentów związanych z prowadzoną ewidencją środków trwałych, lecz zapoznanie się z ich treścią, w formie arkusza kalkulacyjnego, przy czym we wniosku dostępowym wyraźnie wskazano, że "wnioskodawca nie chce dokonywać wglądu w rozumieniu art. 75 ustawy o rachunkowości w oryginalne dokumenty". W konsekwencji wniosek dostępowy Fundacji W. z siedzibą w L. z dnia 7 czerwca 2024 r. powinien podlegać załatwieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, a stanowisko Sądu pierwszej instancji jest w pełni prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.