III OZ 100/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 91/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 91/24 odmówił uzupełnienia postanowienia Sądu I instancji z dnia 17 grudnia 2024 r. o odrzuceniu skargi K. J. (dalej także: skarżący) na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśnił, że uzupełnienie orzeczenia dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, tj. nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2024 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnoszone przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie postanowienia okoliczności stanowią zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza, a jak już wielokrotnie zwracano skarżącemu uwagę, wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Sąd I instancji wskazał, że skoro skarżący nie zgadzał się z ww. postanowieniem, to winien był go zaskarżyć do Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia skarżącego, który w piśmie z dnia 7 lutego 2025 r. zakwestionował słuszność odrzucenia skargi w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jak wynika z treści art. 157 § 1 p.p.s.a., uzupełnienie orzeczenia może nastąpić, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Natomiast wydane w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 17 grudnia 2024 r. o odrzuceniu skargi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kompletne. Sąd I instancji uznał skargę K. J. za niedopuszczalną i na tej podstawie ją odrzucił. Sąd nie miał zatem obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Zawarte we wniosku o uzupełnienie postanowienia oraz zażaleniu argumenty stanowią w oczywisty sposób polemikę strony z rozstrzygnięciem dokonanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym dodatkowe postępowanie kontrolne wobec wydanego orzeczenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia