III OZ 238/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 marca 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 119/24 odrzucające zażalenie K. J. z dnia 7 lutego 2025 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2025 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 7 kwietnia 2020 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 119/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu zażalenia K. J. z dnia 7 lutego 2025 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 119/24, odrzucające skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 7 kwietnia 2014 r., odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, stwierdził, że w niniejszej sprawie wniesienie zażalenia było niedopuszczalne, bowiem na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 zm.; dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stwierdził tym samym, że jedynym środkiem zaskarżenia, jaki przysługiwał skarżącemu była skarga kasacyjna, ponieważ podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (z innych przyczyn wniesienie skargi było niedopuszczalne), Z tego powodu Sąd I instancji uznał, że wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu. WSA w Krakowie podkreślił też, że skarżący został prawidłowo pouczony, że od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. III SAB/Kr 119/24, przysługiwała skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wystąpił o jego uchylenie w całości i przyjęcie wniesionego zażalenia do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, względnie – w przypadku niezasadności, czy też niedopuszczalności orzekania przez NSA po uchyleniu zaskarżonego postanowienia – wystąpił o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie natomiast, zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., jest środkiem zaskarżenia możliwym do wykorzystania jedynie w taksatywnie wymienionych przypadkach. Brak jest wśród nich możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co a contrario wynika z również z art. 194 §1 pkt 1a p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie orzeczenie WSA w Krakowie, na które skarżący złożył zażalenie, dotyczyło odrzucenia skargi skarżącego z innych przyczyn czyniących skargę niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) – a zatem było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie nieobjętym środkiem odwoławczym w postaci zażalenia, a tym samym jedyną formą jego zaskarżenia mogła być skarga kasacyjna, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. Skarżący został przy tym prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia 16 stycznia 2025 r. tylko i wyłącznie skargą kasacyjną. Toteż zasadnie Sąd I instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia i je odrzucił. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.