III OZ 372/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 137/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 137/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z 11 lutego 2024 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 11 kwietnia 2025 r., III SAB/Kr 137/24, po rozpoznaniu wniosku K. J. z 7 marca 2025 r. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 lutego 2025 r., III SAB/Kr 137/24 o odrzuceniu skargi, w sprawie ze skargi K. J. (dalej: "skarżący") na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z 11 lutego 2024 r. o wydanie zaświadczenia, odmówił uzupełnienia postanowienia. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 24 lutego 2025 r., III SAB/Kr 137/24, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie niezałatwienia ww. wniosku. Skarżący w piśmie z 7 marca 2025 r. wniósł o wydanie orzeczenia uzupełniającego postanowienie Sądu pierwszej instancji z 24 lutego 2025 r., III SAB/Kr 137/24, poprzez rozpoznanie wniesionej skargi. WSA w Krakowie ocenił, że podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Według Sądu, zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. W związku z tym, Sąd uznał, że wniosek ten nie mógł podlegać uwzględnieniu. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia postanowienia z urzędu – a gdy postanowienia nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, jak bowiem wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z 11 kwietnia 2025 r., III SAB/Kr 137/24 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W postanowieniu tym, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi, poprzez jej odrzucenie. Analiza wniosku o uzupełnienie orzeczenia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z tą kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.