III OZ 500/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lipca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 567/25 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie rozpoznania wniosku z 3 stycznia 2017 r. o wydanie zaświadczenia o posiadaniu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 23 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.J. (dalej "skarżący) na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie rozpoznania wniosku z 3 stycznia 2017 r. o wydanie zaświadczenia o posiadaniu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro sprawa bezczynności Ministra polegająca na niezałatwieniu wniosku z 3 stycznia 2017 r. została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 4 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 348/20, przez oddalenie skargi, to należało przyjąć, że sąd rozstrzygnął już sprawę z wniosku skarżącego z 3 stycznia 2017 r. merytorycznie uznając, że organ nie pozostawał w bezczynności. Okoliczność ta nie mogła ulec zmianie po wydaniu ww. wyroku, bowiem postępowanie w kontrolowanej sprawie zakończyło się przekazaniem przez organ, w trybie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 769 ze zm., dalej "k.p.a."), wniosku Skarżącego Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie. Skoro zatem zarówno skarga w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 348/20, jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego i posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia, to oznacza, że obydwie te skargi są tożsame przedmiotowo i podmiotowo. W związku z tym skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu. Odrzuceniu podlega bowiem skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisu z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. oraz naruszenie przy orzekaniu przepisów działu VII k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 769 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z treści ww. przepisu wynika, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem ww. przepisu jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W przedmiotowej sprawie słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że sprawa bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji polegająca na niezałatwieniu wniosku skarżącego z 3 stycznia 2017 r. została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2020 r., II SAB/Wa 348/20 oddalającym skargę. Sąd rozstrzygnął już zatem merytorycznie, że w sprawie wniosku skarżącego z 3 stycznia 2017 r. organ nie pozostawał w bezczynności. Zasadnie również przyjął sąd pierwszej instancji, że okoliczność ta nie mogła ulec zmianie po wydaniu ww. wyroku, gdyż postępowanie w kontrolowanej sprawie zakończyło się przekazaniem przez organ, w trybie art. 65 § 1 k.p.a., wniosku skarżącego Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie 11 stycznia 2017 r. W konsekwencji uznać należało, że skoro zarówno skarga w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 348/20, jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego i posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia, to oznacza, że obydwie te skargi są tożsame przedmiotowo i podmiotowo. W związku z powyższym sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., prawidłowo odrzucił skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.