III OZ 8/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 360/24 odrzucające skargę M. L. na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji postanowił: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 360/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. L. (skarżący) na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji. W sprawie przyjęto następujący stan faktyczny i prawny: Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie przydziału lokalu służbowego. Skarga dotknięta była brakami formalnymi, bowiem skarżący nie sprecyzował co jest jej przedmiotem. Pismem z dnia 30 października 2024 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 16 października 2024 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez jej jednoznaczne sprecyzowanie, polegające na wskazaniu wniosku, którego organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej albo w stosunku do którego postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły. Wyjaśniono skarżącemu, iż pisma wnoszone do Sądu powinny być formułowane jasno i precyzyjnie, w sposób umożliwiający ustalenie treści żądania, gdyż Sąd nie może domyślać się intencji skarżącego oraz przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone na adres wskazany w skardze w dniu 13 listopada 2024 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący skierował do Sądu pismo z dnia 14 listopada 2024 r., w którym podał, że od dnia 17 maja 2009 r. do dnia 31 kwietnia 2023 r. czyli przez okres ponad 13 lat nie przydzielono mu mieszkania służbowego. Skarżący oświadczył, że w powyższym okresie nie dostał od organu nawet jednej propozycji przydziału mieszkania służbowego. Podsumowując, skarżący stwierdził, że przedmiotem jego skargi jest "brak realizacji przydziału mieszkania służbowego, a nawet brak takiego zamiaru. Brak skierowania do zawarcia umowy najmu na mieszkanie służbowe przez ponad 13 lat." Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na treść art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), wyjaśniając, że skarga wniesiona przez skarżącego nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie. Okoliczność ta skutkowała wezwaniem skarżącego do sprecyzowania skargi. Stąd też pismem z dnia 30 października 2024 r. skarżący został wezwany do usunięcia tego braku i do wskazania przedmiotu skargi. Odpowiedź skarżącego na wezwanie Sądu zawarta w piśmie z dnia 14 listopada 2024 r. jest nieprecyzyjna. W konsekwencji Sąd I instancji stanął na stanowisku, że skarżący nie wskazał jednoznacznie wniosku, którego organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej albo w stosunku do którego postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły. WSA w Warszawie wyjaśnił, że ustalenie przedmiotu skargi jest warunkiem koniecznym do nadania skardze dalszego biegu, bowiem Sąd nie może domyślać, jakiego konkretnie wniosku organ nie rozpatrzył w formie prawem przewidzianej albo w stosunku do którego postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły ani dokonywać wyboru za skarżącego, gdyż to obowiązkiem skarżącego jest dokładne i jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, wnosząc o jego zmianę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skarga, spełniająca wymogi pisma procesowego określone w art. 46 p.p.s.a., powinna wskazywać zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność, ewentualnie oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczy skarga, jak również określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga została sformułowana w sposób uniemożliwiający ustalenie przedmiotu sprawy. Stąd też Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do sprecyzowania, co jest przedmiotem zaskarżenia. Skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu I instancji, ale nadal nie wskazał precyzyjnie, czego dotyczy jego skarga, a w szczególności nie wskazał na czym polegała bezczynność organu w tej sprawie. Nie sposób bowiem przyjąć, że sformułowania zawarte w odpowiedzi skarżącego na wezwanie Sądu jasno precyzowały, co jest przedmiotem zaskarżenia. Z treści pism skarżącego wynika, że jego intencją jest zaskarżenie bezczynności organu, ale nie wskazuje on, w jakim zakresie ta bezczynność ma miejsce. Nie ulega wątpliwości, że to rolą skarżącego jest jednoznaczne wskazanie, jakie działanie bądź bezczynność w jakim zakresie czyni on przedmiotem zaskarżenia. Stąd też skarżący powinien jednoznacznie wskazać, czy jego intencją było zaskarżenie bezczynności organu w zakresie rozpoznania jego pierwotnego wniosku o przydział lokalu mieszkalnego ze wskazaniem daty jego złożenia, czy też składa on skargę na bezczynność organu, w zakresie innych składanych przez siebie wniosków w tym przedmiocie, a datą złożenia skargi. Zarówno z treści skargi jak i z odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia nie wynika jednoznacznie, jakie intencje miał w tym zakresie skarżący. W zaistniałych okolicznościach i mając na uwadze treść art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a skarga podlegała odrzuceniu. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.