III SA/Łd 195/26

Dnia 25 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "S" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 stycznia 2026 roku nr UP-59/2026 w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów upomnienia oraz odsetek oddala skargę.

Decyzją z 30 stycznia 2026 r., nr UP-59/2026 Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 350 ze zm.), dalej u.s.u.s., utrzymał w mocy własną decyzję z 9 grudnia 2025 r., nr 2510/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia Przedsiębiorstwu Produkcyjno–Handlowo-Usługowemu Ax. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. kosztów upomnienia oraz odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 27 405 zł. Z akt sprawy wynika, że 6 października 2025 r. do ZUS wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo -Usługowego Ax. Spółki z o.o. z siedzibą w N. o ponowne rozpatrzenie wniosku z 24 lipca 2025 r. o rozłożenie na raty należności z tytułu składek. W uzasadnieniu wniosku spółka podała, że 29 września 2025 r. otrzymała propozycję podpisania umowy o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek, z której wynika, że oprócz należności głównej są także inne koszty, tj. odsetki za zwłokę w kwocie 23 247 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 1152 zł. W związku z powyższym spółka wniosła o udzielenie pomocy de minimis w kwocie 24 399 zł, co pozwoli na szybszą spłatę zobowiązań. 10 października 2025 r. do ZUS wpłynęło pismo spółki, w którym sprecyzowała, że w ramach pomocy de minimis wnosi o umorzenie odsetek za zwłokę i kosztów upomnienia w łącznej kwocie 24 399 zł. Decyzją z 9 grudnia 2025 r. ZUS odmówił spółce umorzenia kosztów upomnienia oraz odsetek od zaległych składek, ponieważ nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne, o których mowa w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. 29 grudnia 2025 r. do ZUS wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym spółka podniosła, że prowadzi stację kontroli pojazdów i przez 20 lat, tj. do 18 września 2025 r. stawka za przegląd pojazdu wynosiła 98 zł brutto. Okoliczność ta spowodowała, że spółka kilkakrotnie zaciągnęła pożyczki, a od 2011 r. prezes spółki nie otrzymuje symbolicznego wynagrodzenia, w dalszej kolejności wstrzymano wynagrodzenie dla kierownika stacji kontroli pojazdów oraz podjęto inne działania mające na celu obniżenie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Reasumując spółka wniosła o umorzenie odsetek od zaległych składek i innych kosztów w ramach pomocy de minimis oraz przedstawienie umowy do spłaty należności głównej. Wskazaną na wstępie decyzją z 30 stycznia 2026 r. ZUS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując w uzasadnieniu, że z oświadczenia o stanie majątkowym osoby prawnej z 24 lipca 2025 r. wynika, że Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe Ax. Spółka z o.o. z siedzibą w N. jest mikroprzedsiębiorcą. W latach 2022-2024 spółka składała sprawozdania finansowe roczne zaudytowane, a w 2025 r. sprawozdania okresowe – miesięczne. Wnioskodawca nie działa w strukturze grupy kapitałowej, ma wielu odbiorców i wielu dostawców, nie posiada nieruchomości, ruchomości, praw majątkowych i innych wierzytelności. Posiada inne składniki mienia ruchomego - zamortyzowane urządzenia do przeglądu pojazdów, stanowiące wyposażenie stacji kontroli pojazdów. Spółka nie znajduje się w likwidacji, upadłości lub postępowaniu restrukturyzacyjnym, podjęło działania naprawcze gospodarkę finansową, tj.: informowanie o działalności stacji kontroli pojazdów, wstrzymywanie wypłat wynagrodzeń kierownikowi stacji i prezesowi spółki, ograniczenie czasu pracy stacji i zatrudnienia z 2 etatów do 1 pełnego etatu, uzupełnionego umową zlecenia. Prognozowanym sposobem uregulowania przez spółkę należności jest rozłożenie zadłużenia podstawowego (głównego) na raty w wysokości 1000 zł miesięcznie. Na podstawie danych wygenerowanych z systemu informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych, tj. Krajowego Rejestru Sądowego, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Bazy Danych Ksiąg Wieczystych ZUS ustalił, że spółka od 16 grudnia 2005 r. jest wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem KRS: [...], nie jest właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości, jest właścicielem samochodu osobowego marki PEUGEOT 206 z 2000 r. Ponowna analiza sprawy pod względem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2025 r., poz. 468 ze zm.) doprowadziła do wniosku, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C 83 z dnia 30 marca 2010 r.), a ewentualne umorzenie zadłużenia nie przekroczyłoby limitu określonego dla pomocy de minimis. Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s., należności z tytułu składek (w tym także odsetki za zwłokę, koszty upomnienia, opłata dodatkowa) mogą być umarzane tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a u.s.u.s. Przesłanki wystąpienia całkowitej nieściągalności zostały uregulowane w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. Całkowita nieściągalność ma miejsce wówczas, gdy: 1) zobowiązany zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2025 r., poz. 614 ze zm.), 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, 4a. wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym, 4c. ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, 5) Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Przytoczone powyżej przypadki stanowią zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, że występuje całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ZUS ustalił że przesłanka o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. nie wystąpiła z przyczyn oczywistych, przesłanki natomiast określone w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s. nie zachodzą, ponieważ nie pozyskano żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo upadłościowe; nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym. Z kolei przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ spółka prowadzi działalność gospodarczą. Przesłanka zawarta w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ wysokość nieopłaconych składek przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 5 stycznia 2021 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia doręczanego zobowiązanemu przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 67) wysokość kosztów upomnienia wynosi 16,00 zł. Natomiast przesłanka, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 4c u.s.u.s. nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ wniosek złożyła osoba prawna, a upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, dotyczy osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Nie została spełniona również przesłanka zawarta w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. ponieważ nie jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, przymusowe dochodzenie należności prowadzi Dyrektor I Oddziału ZUS w Łodzi oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. ze składników, do których nie jest uprawniony Dyrektor Oddziału ZUS. Odwołując się orzecznictwa sądowoadministracyjnego ZUS wyjaśnił, że wydatki egzekucyjne, o których mowa w tym przepisie, to koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, które nie są tożsame z kosztami egzekucyjnymi, które co do zasady obciążają zobowiązanego. Rozdzielenie tych pojęć definiuje art. 64b i 64c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.). Postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku, wyklucza zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Organ stwierdził, że z uwagi, no to, iż nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności kosztów upomnienia oraz odsetek od zaległych składek, nie jest również możliwe pozytywne rozstrzygnięcie wniosku w żądanym przez spółkę zakresie na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ZUS podkreślił, że w przypadku stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wobec spółki, istnieje możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania na członków zarządu. Stosownie do treści art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), który ma zastosowanie do należności z tytułu składek na mocy art. 31 u.s.u.s., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Organ zaznaczył, że przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek (Dz. U. z 2003 r., Nr 141, poz. 1365) nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczą wyłącznie należności z tytułu składek za osoby prowadzące działalność gospodarczą, które są jednocześnie ich płatnikami. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka zaskarżając w całości decyzję ZUS z 30 stycznia 2026 r., utrzymującą w mocy decyzję z 9 grudnia 2025 r., zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s. polegające na jej zastosowaniu w sposób nadmiernie formalistyczny, ograniczając rozstrzygnięcie do stwierdzenia braku całkowitej nieściągalności należności, bez przeprowadzenia rzeczywistego postępowania wyjaśniającego oraz bez dokonania prawidłowego uznania administracyjnego z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym charakteru wnioskowanej ulgi jako pomocy de minimis; 2. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, w szczególności w zakresie rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej spółki, skuteczności prowadzonych czynności egzekucyjnych oraz realnych perspektyw wyegzekwowania należności, co doprowadziło do wadliwego wykonania uznania administracyjnego; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny i schematyczny, niewskazujący, jakie ustalenia faktyczne i prawne legły u podstaw rozstrzygnięcia oraz dlaczego organ - mimo powołania się przez skarżącą na charakter wnioskowanej ulgi jako pomocy de minimis - odmówił jej zastosowania, co uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli sądowej. W oparciu o postawione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ZUS z 9 grudnia 2025 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie stacji kontroli pojazdów. Działalność ta prowadzona jest w sektorze silnie reglamentowanym, w którym wysokość opłat za badania techniczne pojazdów od lat pozostawała na niezmienionym poziomie, pomimo dynamicznego wzrostu kosztów prowadzenia działalności, w szczególności kosztów energii, wynagrodzeń pracowników, obowiązkowych szkoleń diagnostów, kosztów administracyjnych oraz wydatków związanych z modernizacją infrastruktury i zapewnieniem zgodności z normami technicznymi. Branża ta charakteryzuje się niskimi marżami, ograniczoną płynnością finansową i silną konkurencją między przedsiębiorcami, co sprawia, że nawet krótkotrwałe trudności finansowe stanowią zagrożenie dla kontynuacji działalności. W wyniku narastających trudności finansowych, mających charakter obiektywny i niezależny od skarżącej, doszło do powstania zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne. Skarżąca podkreśliła, że nie uchylała się od realizacji obowiązków publicznoprawnych, niemniej skumulowanie zaległości wraz z narastającymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi doprowadziło do sytuacji, w której dalsze obciążanie spółki należnościami zagraża jej dalszemu funkcjonowaniu, w tym zdolności do terminowego regulowania podstawowych zobowiązań, takich jak: wynagrodzenia dla pracowników, czy opłat związanych z bieżącą działalnością operacyjną stacji kontroli pojazdów. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o umorzenie odsetek i kosztów wskazując jednocześnie, że wnioskowana ulga stanowiłaby pomoc de minimis, jej wartość mieściłaby się w dopuszczalnym limicie, a w ostatnich latach spółka nie korzystała z tego rodzaju pomocy. Strona wskazała, że uznaniowy charakter decyzji nie oznacza dowolności. Organ administracji publicznej zobowiązany jest bowiem do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego, rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do wykazania w uzasadnieniu decyzji, dlaczego pomimo istnienia określonych okoliczności odmówił zastosowania ulgi. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie wykazał, aby w sposób rzetelny i pogłębiony zbadał sytuację majątkową i finansową spółki, skuteczność prowadzonych czynności egzekucyjnych oraz realne perspektywy wyegzekwowania należności w pełnym zakresie. Ograniczenie się do ogólnego stwierdzenia, że należności nie są całkowicie nieściągalne, nie spełnia standardu wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej organ w istocie pominął znaczenie, jakie w sprawie ma charakter wnioskowanej ulgi, jako pomocy de minimis. Skarżąca, jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - nie wywodziła swojego żądania z art. 28 ust. 3a u.s.u.s., który dotyczy osób fizycznych. Pomoc de minimis nie była w niniejszej sprawie traktowana jako odrębna, autonomiczna podstawa materialnoprawna umorzenia, lecz jako element, który organ był zobowiązany uwzględnić w ramach uznania administracyjnego. Wnioskowana pomoc w wysokości około 30 000 zł stanowi niewielką część łącznych zobowiązań, a jej udzielenie nie naraża systemu ubezpieczeń społecznych na realną stratę finansową, natomiast może istotnie przyczynić się do zachowania płynności finansowej przedsiębiorstwa i jego dalszego funkcjonowania w branży o krytycznym znaczeniu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Spółka podkreśliła, że pomoc de minimis pełni funkcję prewencyjną i stabilizacyjną, a jej celem jest umożliwienie przedsiębiorcom przezwyciężenie przejściowych trudności finansowych, zanim doprowadzą do trwałej niewypłacalności lub likwidacji działalności. W istocie pomoc ta, nie jest adresowana wyłącznie do podmiotów znajdujących się w stanie całkowitej nieściągalności zobowiązań. Udzielenie pomocy pozwala przedsiębiorcom utrzymać miejsca pracy, zachować ciągłość usług publicznych i w dalszej perspektywie zwiększa szanse na pełną spłatę zobowiązań głównych wobec ZUS, co jest zgodne z ideą odpowiedzialnego zarządzania finansami publicznymi. W niniejszej sprawie organ w ogóle nie odniósł się do tej funkcji pomocy de minimis. Nie przeanalizował, czy umorzenie samych odsetek i kosztów, a więc należności o charakterze wtórnym i sankcyjnym mogłoby przyczynić się do stabilizacji sytuacji finansowej spółki i umożliwić jej dalsze regulowanie zobowiązań podstawowych. Brak takiej analizy oznacza, że organ nie dokonał rzeczywistego wyważenia interesu publicznego i interesu skarżącej, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. Pominął również skutki społeczne wynikające z funkcjonowania stacji kontroli pojazdów, które mają charakter kluczowy dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym w zakresie kontroli stanu technicznego pojazdów, prewencji wypadków drogowych oraz ochrony życia i zdrowia uczestników ruchu. W ocenie skarżącej interes publiczny nie może być utożsamiany wyłącznie z doraźną maksymalizacją wpływów do funduszu ubezpieczeń społecznych. W realiach niniejszej sprawy likwidacja spółki prowadzącej stację kontroli pojazdów oznaczałaby nie tylko brak dalszych wpływów składkowych, lecz także utratę miejsc pracy, ograniczenie dostępności usług o istotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz zmniejszenie nadzoru nad stanem technicznym pojazdów w regionie, co w dłuższej perspektywie generowałoby negatywne skutki społeczne i gospodarcze. Okoliczności te organ całkowicie pominął, nie analizując wpływu decyzji na społeczne i ekonomiczne aspekty funkcjonowania branży. Zaskarżona decyzja nie spełnia, zdaniem spółki, również wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie ma charakter lakoniczny i nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania organu. Nie wskazano, jakie konkretne ustalenia faktyczne legły u podstaw przyjęcia, że umorzenie odsetek i kosztów nie jest dopuszczalne, ani dlaczego argumenty przedstawione przez skarżącą dotyczące pomocy de minimis, niskich marż w branży oraz specyfiki działalności zostały uznane za irrelewantne. Tak sporządzone uzasadnienie uniemożliwia skuteczną kontrolę sądową i samo w sobie stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej kryteriów sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja ZUS z 30 stycznia 2026 r., jak poprzedzająca ją decyzja z 9 grudnia 2025 r. w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącej kosztów upomnienia oraz odsetek za zwłokę od zaległych składek za pracowników w łącznej kwocie 27 405 zł, nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na wstępie należy wyjaśnić, że przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 350 ze zm.), dalej u.s.u.s., rozróżniają pojęcie "należności z tytułu składek" od pojęcia "składek". Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.s.u.s., składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Mając więc na względzie treść art. 24 ust. 2 u.s.u.s., uznać należy, że art. 28 ust. 1 u.s.u.s. dopuszcza umarzanie w całości lub w części wszystkich "należności z tytułu składek", tj. składek, odsetek za zwłokę, kosztów egzekucyjnych, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty. Co do zasady, wymienione należności mogą być umarzane w całości lub w części, o ile spełnione zostaną warunki określone w ustawie i o ile nie zachodzi wyłączenie możliwości umorzenia objęte art. 30 u.s.u.s. Wyjątek od zasady dopuszczalności umarzania "należności z tytułu składek" objęty art. 30 u.s.u.s. jest ściśle określony: umorzenia nie stosuje się do składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek. Wyjątki muszą być interpretowane ściśle, a to oznacza, że inne "należności z tytułu składek" (odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowej opłaty), także powiązane ze składkami, które nie podlegają umorzeniu (składkami finansowanymi przez ubezpieczonych niebędących płatnikami tych składek), mogą być umarzane w całości lub w części na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s. Odsetki od nieopłaconych składek oraz koszty upomnienia, o umorzenie których wnosiła strona skarżąca dotyczyły okresu, w przypadku składek na ubezpieczenia społeczne od maja 2022 r. do czerwca 2025 r., ubezpieczenie zdrowotne – od grudnia 2022 r. do czerwca 2025 r., Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - od lutego 2023 r. do czerwca 2025 r. Zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s., należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Wobec powyższego należności objęte wnioskiem strony skarżącej nie uległy przedawnieniu i są wymagalne, a organ był uprawniony do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej, który wpłynął do organu 6 października 2025 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że przedmiotem niniejszego postępowania są należności (koszty upomnienia, odsetki za zwłokę) z tytułu składek za pracowników w części finansowanej przez płatnika co oznacza, że wniosek spółki mógł być procedowany przez ZUS tylko w zakresie oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. Prawidłowość wykazania przez organ istnienia przyczyn odmowy umorzenia skarżącej określonych należności z tytułu składek podlega kontroli sądowej, w ramach której sąd ocenia jedynie, czy zgromadzony został wystarczający materiał dowodowy dla ustalenia istnienia (lub nieistnienia) przesłanek umorzenia oraz czy materiał ten został prawidłowo oceniony, a następnie, czy z oceny tej zostały wyciągnięte wnioski właściwe pod względem logicznym i pod względem prawnym. W przypadku bowiem, gdy ustawodawca daje organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy na zasadzie uznania, sądowa kontrola decyzji obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była mowa wyżej. Należy wskazać, że sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Sąd nie ocenia zatem wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości, czy słuszności. Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku oceny, czy spełnione zostały przesłanki umorzenia. Uznanie administracyjne nie oznacza swobody decyzyjnej dla organu administracji i ograniczone jest dyrektywami wyboru sformułowanymi, jako ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Zaznaczyć również należy, że uznaniowość decyzji musi każdorazowo zachowywać proporcje pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony. Analiza akt sprawy wskazuje, że ZUS prawidłowo ustalił, że spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a ewentualne umorzenie wnioskowanych należności mogłoby stanowić w rozpatrywanej sprawie pomoc de minimis. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w prawie Unii Europejskiej funkcjonuje traktatowa zasada o zakazie pomocy Państw Członkowskich dla przedsiębiorców, która mogłaby zakłócić lub grozić zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Od tej zasady zostały wprowadzone ściśle określone w Traktacie, a także w przepisach prawa wtórnego wyjątki. Poza zakresem zakazu pomocy państwowej pozostaje pomoc de minimis. Pod tym pojęciem należy rozumieć wsparcie udzielane przedsiębiorcom przez Państwo, które z uwagi na stosunkowo niewielkie rozmiary nie wymaga notyfikacji Komisji Europejskiej. Pomoc taka z uwagi na swój rozmiar oraz podmiot, do którego jest skierowana (małe i średnie przedsiębiorstwa) nie narusza wolnej konkurencji i rynku wewnętrznego. Prawo unijne wprowadza pewne ogólne ramy dopuszczalności udzielania przez Państwa Członkowskie pomocy de minimis, których nie można przekroczyć. Nie wynikają z niego natomiast szczegółowe reguły postępowania w sprawach o udzielenie pomocy państwowej określonej grupie przedsiębiorców. Ustalenie takich procedur jest zastrzeżone dla prawodawcy krajowego. Umorzenie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne stanowi formę pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcy, o której mowa wyżej. Obowiązek uiszczania tego typu daniny jest powszechny, a odstąpienie przez organy rentowe od jego ściągnięcia ma charakter wyjątkowy i jest możliwe po spełnieniu przez ubiegającego się ściśle określonych przesłanek. Jak wspomniano, przesłanki te określa prawodawca krajowy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła o umorzenie należności (kosztów upomnienia i odsetek za zwłokę) z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w ramach pomocy de minimis. Nie jest jednak tak, że w sytuacji stwierdzenia przez organ, iż pomoc de minimis dla danego podmiotu jest dopuszczalna, to powinien on automatycznie takiej pomocy udzielić. Organ nie może bowiem dowolnie, w ramach swojego uznania, wybierać przepisów, na podstawie których rozpozna wniosek. Tryb i przesłanki umorzenia należności z tytułu ubezpieczeń społecznych określają bowiem konkretne przepisy prawa materialnego tj. przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Artykuł 107 ust. 1 Traktatu stanowi, że z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Przepis ten nie może zatem stanowić podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia pomocy (ulgi) w postaci umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (por. m.in. wyroki NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt I GSK 1239/21; z 14 maja 2014 r., sygn. akt. II GSK 399/13; z 11 maja 2021 r., sygn. akt. I GSK 642/18). Wobec powyższego stwierdzenie przez organ, iż danemu podmiotowi może zostać udzielona pomoc de minimis, stanowi niezbędny warunek do merytorycznego rozpatrzenia wniosku takiego podmiotu, w oparciu o stosowne przepisy prawa materialnego, a nie jedyną przesłankę do udzielenia wnioskowanej pomocy. Wobec powyższego ZUS prawidłowo wszczął postępowanie w przedmiocie odmowy umorzenia należności i wydał decyzję w oparciu o art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s. W art. 28 ust. 2 u.s.u.s. ustalona została zasada, zgodnie z którą należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Sytuacje całkowitej nieściągalności, o których mowa w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. zostały enumeratywnie wyliczone w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Zgodnie z art. 28 ust. 3 u.s.u.s., całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 1520 oraz z 2023 r. poz. 825,1723,1843 i 1860); 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 4c) ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Podkreślić należy, że wyliczenie zawarte w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, że ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy bezspornym jest, że nie zachodzi żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności, o których mowa w cyt. powyżej art. 28 ust. 3 u.s.u.s. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. nie wystąpiła z przyczyn oczywistych, ponieważ wniosek o umorzenie kosztów upomnienia oraz odsetek za zwłokę złożyła osoba prawna. Przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4, 4b i 4c u.s.u.s. nie zaistniały w niniejszej sprawie, ponieważ nie uzyskano żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo upadłościowe, nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, jak również nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym. Nie została także ogłoszona upadłość spółki, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s., ponieważ skarżąca nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej (spółka nadal jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego). Przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ wysokość należności, tj. kosztów upomnienia i odsetek za zwłokę od nieopłaconych składek, o umorzenie których wnosiła strona przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, tj. 16,00 zł, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 5 stycznia 2021 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia doręczanego zobowiązanemu przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 67). Przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ naczelnik urzędu skarbowego, bądź komornik sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Prawidłowe jest także stanowisko ZUS, że przesłanka uregulowana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, ponieważ nie jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Aktualnie przymusowe dochodzenie należności prowadzi Dyrektor I Oddziału ZUS oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. ze składników, do których nie jest uprawniony Dyrektor Oddziału ZUS. Postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku, wyklucza zatem zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności. Zaakcentować należy, że umorzenie należności wynikające z treści cytowanego powyżej przepisu jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy spełniony zostanie którykolwiek ze stanów faktycznych dotyczący całkowitej nieściągalności składek (kosztów upomnienia, odsetek za zwłokę). Brak natomiast takiego stanu stanowi negatywną przesłankę umorzenia należności. Ujmując rzecz inaczej, w sytuacji, gdy nie wystąpi żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności określona w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. nie jest prawnie możliwe umorzenie należności, z powodu ich całkowitej nieściągalności. Spełnienie bowiem którejkolwiek z przesłanek jest warunkiem koniecznym (niezbędnym) do ewentualnego uwzględnienia wniosku. Ponadto, jak słusznie zwrócił uwagę organ, nawet w przypadku stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wobec spółki istnieje możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania na członków jej zarządu (art. 116 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 u.s.u.s.). W tych okolicznościach przyznanie skarżącej wnioskowanej ulgi pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z interesem społecznym, w ramach którego leży dbałość o stan finansów ubezpieczeń społecznych. Ponadto akceptowanie stanu, w którym spółka nie wywiązuje się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek (kosztów upomnienia, odsetek za zwłokę) godzi w prawa innych opłacających składki osób i narusza określoną w art. 2a ust. 1 i 2 pkt 2 u.s.u.s. zasadę równego traktowania ubezpieczonych. Należy także dodać, że umorzenie należności może być uzasadnione jedynie okolicznościami o charakterze obiektywnym, wyjątkowym i trwałym (por. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 765/22). W przedmiotowej sprawie brak jest jednak dowodów, że takie okoliczności zachodzą. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ odmawiając skarżącej umorzenia odsetek od nieopłaconych składek oraz kosztów upomnienia przekroczył granice uznania administracyjnego. Z analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów i przedstawionych organowi przez skarżącą informacji, w tym m.in. oświadczenia o stanie majątkowym osoby prawnej z 24 lipca 2025 r. wynika, że spółka jest mikroprzedsiębiorcą, w latach 2022-2024 składała sprawozdania finansowe roczne zaudytowane, a w 2025 r. sprawozdania okresowe – miesięczne. Skarżąca nie działa w strukturze grupy kapitałowej, ma wielu odbiorców i wielu dostawców, nie posiada nieruchomości, ruchomości, praw majątkowych i innych wierzytelności. Posiada inne składniki mienia ruchomego - zamortyzowane urządzenia do przeglądu pojazdów, stanowiące wyposażenie stacji kontroli pojazdów, nie znajduje się w stanie likwidacji, upadłości lub postępowaniu restrukturyzacyjnym, podjęło jedynie działania naprawcze gospodarkę finansową, tj.: informowanie o działalności stacji kontroli pojazdów, wstrzymywanie wypłat wynagrodzeń kierownikowi stacji i prezesowi spółki, ograniczenie czasu pracy stacji i zatrudnienia z 2 etatów do 1 pełnego etatu, uzupełnionego umową zlecenia. Jako prognozowany sposób uregulowania ciążących na spółce należności, skarżąca wskazała rozłożenie zadłużenia podstawowego (głównego) na raty w wysokości 1000 zł miesięcznie. Z danych wygenerowanych z systemu informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych, tj. Krajowego Rejestru Sądowego, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika natomiast, że spółka od 16 grudnia 2005 r. jest wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem KRS: [...], nie jest właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości, jest właścicielem samochodu osobowego marki PEUGEOT 206 z 2000 r. W uzasadnieniu wniosku o umorzenie należności, jak i w toku prowadzonego postępowania skarżąca kilkukrotnie wskazywała, że prowadzi stację kontroli pojazdów i przez 20 lat, tj. do 18 września 2025 r. stawka za przegląd pojazdu wynosiła 98 zł brutto. Okoliczność ta przyczyniła się pogorszenia kondycji finansowej spółki. Skarżąca kilkakrotnie zaciągnęła pożyczki, a od 2011 r. prezes spółki nie otrzymuje symbolicznego wynagrodzenia, w dalszej kolejności wstrzymano wynagrodzenie dla kierownika stacji kontroli pojazdów oraz podjęto inne działania mające na celu obniżenie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej przedstawione powyżej okoliczności, które przyczyniły się powstania zadłużenia wypełniają przesłanki umorzenia należności w ramach pomocy de minimis. Należy w tym miejscu podkreślić, że powołane powyżej okoliczności nie mają wpływu dla oceny zasadności wniosku o umorzenie wnioskowanych należności. W postępowaniu w sprawach o umorzenie należności ocenie podlegają bowiem nie tyle przyczyny powstania zadłużenia, co sytuacja finansowa wnioskodawcy, a przede wszystkim jej wpływ na możliwość spłaty zadłużenia (por. wyrok NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 384/12). W kontekście przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych prawidłowe jest zatem stanowisko ZUS, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, że zaistniała którakolwiek z przesłanek całkowitej nieściągalności, wynikająca z cyt. powyżej art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Podkreślić należy, że płatnik składek odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem, zarówno teraźniejszym, jak i przyszłym, a obowiązkiem wierzyciela jest przede wszystkim poszukiwanie możliwości odzyskania zaległych należności, możliwość ich umarzania przewidziana jest bowiem dla przypadków szczególnie drastycznych. Dlatego też jeśli organ dostrzega jakiekolwiek możliwości wyegzekwowania długu, czy z obecnego majątku dłużnika, czy też w dalszej perspektywie czasowej, to podjęcie w ramach uznania administracyjnego negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia, nie może być uznane za dowolne, a umorzenie należności byłoby przedwczesne. Obligatoryjność opłacania składek dotyczy wszystkich płatników składek. Za ryzyko związane z prowadzoną działalnością, jak również jej negatywnymi skutkami oraz za wszelkie rozliczenia odpowiada podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że ustanowiona w art. 7 k.p.a. i doprecyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednakże w postępowaniu w przedmiocie umorzenia należności na podstawie przepisów art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s., ZUS nie jest co do zasady obciążony obowiązkiem zbierania dowodów na okoliczność istnienia wspomnianych w tych przepisach przesłanek (por. wyrok NSA z 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2317/13). To zobowiązany ma wykazać spełnienie przesłanek będących podstawą dla organu do wydania decyzji o umorzeniu należności, co oznacza, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy (por. m.in. wyroki NSA: z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 157/13; z 13 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 31/13; z 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2132/11). Wynika to przede wszystkim z faktu, że umarzanie należności z tytułu składek jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich opłacania. Ponadto to stronie znane są okoliczności, które uniemożliwiają jej uregulowanie zaległości (por. wyrok NSA z 14 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 149/11). Na organie zaś, zgodnie z art. 80 k.p.a., spoczywa obowiązek dokonania oceny stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przedstawionego przez wnioskodawcę. Kontrolując stanowisko ZUS zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 80 k.p.a. pod kątem oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jej poprawności, zdaniem sądu skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w zarzutach zawartych w skardze i w jej uzasadnieniu, skutecznie nie podważyła tych ustaleń i dowolności ich oceny. Argumentacja zawarta w skardze sprowadza się wyłącznie do polemiki z oceną stanu faktycznego dokonaną przez ZUS i nie wykazuje jednocześnie, że uregulowanie ciążących na spółce należności doprowadzi do całkowitej utraty płynności finansowej i zaprzestania prowadzenia działalności. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie ZUS prawidłowo odczytał treść art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s. Odmowa umorzenia należności, a więc rozstrzygnięcie sprawy niezgodne z oczekiwaniami skarżącej ale zgodnie z hipotezą i dyspozycją wskazanej normy prawnej nie oznacza naruszenia tego przepisu przez jego błędną wykładnię, czy jak twierdzi skarżąca zastosowanie w sposób nadmiernie formalistyczny. Zgodnie z podglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopóki istnieją niewykorzystane dotychczas możliwości wyegzekwowania zaległości dopóty ich umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Trzeba podkreślić, że dopóki istnieje możliwość prowadzenia działań egzekucyjnych organ rentowy działając jako wierzyciel nie może stwierdzić, że zachodzi przesłanka nieściągalności zadłużenia i zaniechać prób jego wyegzekwowania. W związku z powyższym ZUS zobowiązany jest uwzględnić aktualne możliwości płatnicze zobowiązanego ale także winien mieć na względzie możliwość spłaty zadłużenia w przyszłości. W niniejszej sprawie ZUS trafnie ocenił, że skarżąca w chwili podejmowania decyzji nie wykazała aby takim potencjałem nie dysponowała. Zdaniem sądu materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Końcowo natomiast nadmienić jedynie należy, że zmiana stanu faktycznego po wydaniu wyroku przez sąd może stanowić podstawę do wystąpienia przez stronę z nowym wnioskiem o umorzenie należności. Sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji jest bowiem zobowiązany uwzględnić stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. d.cz.