IV SA/Wa 2327/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi A.S. i Z.S. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 29 lipca 2025 r. nr OO.224.167.2025.KB w przedmiocie odmowy zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych oddala skargę.

A.S. i Z.S. (dalej: "skarżący", "strona") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Generalnych Lasów Państwowych (dalej: "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy", "organ") z dnia 29 lipca 2025 r., znak: OO.224.167.2025.KB, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi (dalej: "Dyrektor RDLP", "organ pierwszej instancji") z dnia 27 maja 2025 r., znak: ZS.224.2.101.2025, odmawiającą zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji [...] ha gruntów leśnych, położonych na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie ewidencyjnym R., gmina Z., z przeznaczeniem pod utwardzenie terenu, budowę wiaty garażowej oraz śmietnikowej. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 12 marca 2025 r., uzupełnionym późniejszymi pismami z 21 marca, i 22 kwietnia 2025 r., strona zwróciła się do Dyrektora RDLP o wydanie zezwolenia na wyłączenie z produkcji leśnej opisanej wyżej nieruchomości we wskazanym celu. Po dokonaniu analizy dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie, Dyrektor RDLP ustalił, że dla działki o nr ewidencyjnym [...] w obrębie ewidencyjnym R., gmina Z. nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto strona nie posiada decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co wynika z załączonych do przedmiotowego wniosku wyjaśnień skarżących przedłożonych przy piśmie z dnia 22 kwietnia 2025 r. Na podstawie powyższych ustaleń Dyrektor RDLP decyzją wskazaną na wstępie odmówił wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie przedmiotowych gruntów leśnych, ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym wnioskowane grunty zostałyby przeznaczone na cele nieleśne, a także z uwagi na brak decyzji ustalającej warunki zabudowy, w której przedmiotowe grunty zostałyby przeznaczone na cele nieleśne. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."). Zaznaczono, że decyzja o warunkach zabudowy jest wymagana zasadniczo w odniesieniu do każdej nie tymczasowej i nie jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, choćby nie wiązała się ona z obowiązkiem posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 13 czerwca 2025 r. skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów: a) art. 7 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 59 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t. j. z dnia 2024.07.29) oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 i 29 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t. j. z dnia 2025.04.01) polegające na wydaniu decyzji odmownej z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym wnioskowane grunty zostałyby przeznaczone na cele nieleśne, a także z uwagi na brak decyzji ustalającej warunki zabudowy, w której przedmiotowe grunty zostałyby przeznaczone na cele nieleśne, podczas, gdy celem wyłączenia gruntów jest utwardzenie terenu, budowa wiaty garażowej i śmietnikowej, których budowa nie wymaga, ani istnienia planu miejscowego, ani wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem tego rodzaju przedsięwzięcia są zwolnione zarówno z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jak i obowiązku zgłoszenia budowy lub uzyskania pozwolenia na budowę; b) art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 art. 107 § 3 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, oraz nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Organ drugiej instancji, podzielając ustalenia Dyrektora RDLP, w pierwszej kolejności powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 6 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82, z późn. zm.). Dyrektor Generalny wyjaśnił, że uwzględniając ww. przepisy, wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej możliwe jest jedynie wobec gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nieleśne, po uprzednim objęciu ww. gruntów zgodą właściwego organu na zmianę ich przeznaczenia na cele nieleśne. W przypadku zaś braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłączenie gruntów leśnych będzie możliwe w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, obejmującą obszar wnioskowany do wyłączenia z produkcji, po spełnieniu przez grunty objęte ww. decyzją przesłanki, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Organ drugiej instancji w pierwszej kolejności zauważył, że wnioskowana działka o numerze ewidencyjnym [...] (w zakresie gruntów leśnych) nie została objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co potwierdzili sami skarżący w piśmie uzupełniającym z dnia 22 kwietnia 2025 r. Zdaniem organu będący przedmiotem niniejszego postępowania, teren leśny nie posiada statusu gruntu przeznaczonego na cele nieleśne, a dopiero ten status uprawniałby organ do wydania pozytywnej decyzji o wyłączeniu z produkcji gruntu leśnego. Podkreślono przy tym, że decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nie ma charakteru uznaniowego, a przesłanką warunkującą możliwość wydania takiej decyzji jest ustalenie dla danego gruntu leśnego przeznaczenia na cele inne niż leśne – czy to w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czy w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego wątpliwości co do spełnienia ustawowych przesłanek lasu przez przedmiotowy grunt leśny, organ drugiej instancji wskazał, iż przy ustalaniu czy dany teren stanowi las w pierwszej kolejności należy odnieść się do zapisu w ewidencji gruntów. Z informacji zawartej w wypisie z rejestru gruntów, znajdującego się w aktach sprawy, według stanu na dzień 8 stycznia 2025 r., jednoznacznie wynika, że działka o numerze ewidencyjnym [...] stanowi w części użytek leśny [...] o pow. [...] ha. Organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że przedmiotowy grunt spełnia przesłanki uznania go za las w rozumieniu art. 3 pkt 1 z dnia 28 września 1991 r. o lasach. W ocenie organu, ewentualne czasowe pozbawienie gruntu leśnego roślinności leśnej nie zmienia jego charakteru, co znajduje potwierdzenie zarówno w przepisach ustawy, jak i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Jednocześnie organ uznał, że przy ocenie spełnienia ustawowego wymogu minimalnego areału dla uznania gruntu za las – tj. [...] ha, nie należy ograniczać się wyłącznie do granic jednej działki ewidencyjnej, lecz należy uwzględnić także grunty sąsiednie, które łącznie tworzą zwarty kompleks leśny o powierzchni co najmniej [...] ha. Organ wskazał ponadto, że leśny charakter gruntu znajduje potwierdzenie w objęciu go uproszczonym planem urządzenia lasu, co potwierdzili sami skarżący w piśmie z dnia 22 kwietnia 2025 r. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, 8, 77 §, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), organ drugiej instancji uznał je za niezasadne, podnosząc, że postępowanie przeprowadzono w sposób wyczerpujący, a materiał dowodowy został oceniony prawidłowo. Podkreślił, że rozstrzygnięcie odmienne od oczekiwań strony nie świadczy o naruszeniu przepisów. Organ uznał również za chybione twierdzenie strony, że w przedmiotowej sprawie "uzyskanie zgody nie jest w ogóle wymagane", wskazując, że utwardzenie terenu oraz realizacja zabudowy stanowią wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Podkreślono, że kwestia tego czy planowana inwestycja, zgodnie z planem budowlanym wymaga zgłoszenia robót budowlanych czy pozwolenia na budowę nie ma wpływu na fakt, czy wymagane jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Decyzja ta jest wymagana zawsze, gdy planowane jest rozpoczęcie innego użytkowania terenu niż leśne. Tym samym to, czy teren objęty wnioskiem posiada status "działki budowlanej" w rozumieniu prawa budowlanego nie ma znaczenia, przesądzającym jest fakt, że przedmiotowy teren zgodnie z aktualną ewidencją gruntów stanowi użytek leśny [...] i to już stanowi o konieczności uzyskania decyzji wyłączającej przed planowanym zainwestowaniem terenu. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego Dyrektor Regionalny prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny przedmiotowej działki oraz słusznie odmówił wydania zezwolenia na wyłączenie [...] ha gruntów leśnych z produkcji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A.S. i Z.S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 ust. 1, oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2024.82 t.j. z dnia 2024.01.24) w zw. z art. 59 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j. z dnia 2024.07.29) oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 i 29 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t.j. z dnia 2025.04.01) polegające na odmowie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w którym wnioskowane grunty zostałyby przeznaczone na cele nieleśne, a także z uwagi na brak decyzji ustalającej warunki zabudowy, w której przedmiotowe grunty zostałyby przeznaczone na cele nieleśne, podczas gdy celem wnioskowanego wyłączenia gruntów jest utwardzenie terenu, budowa wiaty garażowej i śmietnikowej, których budowa nie wymaga ani istnienia planu miejscowego, ani wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem tego rodzaju przedsięwzięcia są zwolnione zarówno z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jak i obowiązku zgłoszenia budowy lub uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U.2025.567 t.j. z dnia 2025.04.29) poprzez błędną wykładnię definicji lasu i uznanie, że działka nr [...] stanowi las w rozumieniu ustawy, podczas gdy że powierzchnia użytków leśnych na działce nr [...] jest mniejsza niż [...] ha, a bezpośrednie sąsiedztwo tej działki z innymi nieruchomościami nie pozwala na uznanie, że zostało spełnione kryterium zwartej powierzchni przekraczającej [...] ha, bowiem nieruchomość skarżących bezpośrednio graniczy z asfaltową nieruchomością drogową (ul. G.) oraz innymi nieruchomościami o funkcji mieszkalnej; - art. 3 ust. 1 u.o.l. poprzez uznanie, że przy ustalaniu czy dany teren stanowi las należy odnieść się do zapisu w ewidencji gruntów, podczas gdy przy kwalifikacji gruntu jako lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach nie jest wystarczające badanie jedynie danych z ewidencji gruntów i budynków, które mogą być nieaktualne i należy weryfikować, czy dana nieruchomość traktowana jako las spełnia kryterium przyrodnicze, kryterium przestrzenne i kryterium przeznaczania; - art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny dowodów prowadzących do apriorycznego uznania, że działka nr [...] obręb R. stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach, podczas gdy: o powierzchnia użytków leśnych na działce nr [...] jest mniejsza niż [...] ha, a bezpośrednie sąsiedztwo tej działki z innymi nieruchomościami nie pozwala na uznanie, że zostało spełnione kryterium zwartej powierzchni przekraczającej 0,10 ha, bowiem nieruchomość skarżących bezpośrednio graniczy z asfaltową nieruchomością drogową (ul. G.) oraz innymi nieruchomościami o funkcji mieszkalnej; działka nr [...] zabudowana od kilkudziesięciu lat budynkiem mieszkalnym posiada status działki budowlanej, bowiem posiada w szczególności dostęp do drogi publicznej, uzbrojenia terenu umożliwiające realizacji funkcji mieszkalnej oraz jest położona w sąsiedztwie działek o funkcji mieszkalnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że decyzja ta nie narusza prawa. Kontroli Sądu podlegała decyzja z 29 lipca 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 27 maja 2025 r., odmawiającą wyrażenia skarżącym zgody na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych wchodzących w skład działki [...] z przeznaczeniem pod utwardzenie terenu, budowę wiaty garażowej oraz śmietnikowej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej: "u.o.g.r.l."). Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l., wyłączenie gruntów z produkcji oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Natomiast w myśl art. 11 u.o.g.r.l. wyłączenie takie może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Art. 11 u.o.g.r.l., nie wskazuje, poza przypadkami parków narodowych, organów właściwych do wydawania takich decyzji, dlatego należy odwołać się do brzmienia art. 5 u.o.g.r.l. w świetle, którego właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych jest dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Wobec tego, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi. był właściwym organem do wydania decyzji pierwszej instancji. Wskazany powyżej art. 11 u.o.g.r.l. enumeratywnie wylicza typy gruntów, które mogą być wyłączone z produkcji. Aby prawidłowo zrozumieć i określić typy gruntów do których zastosowanie ma ten artykuł, w pierwszej kolejności należy odwołać się do wykładni językowej. Sformułowanie "gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" należy odczytywać łącznie, przy czym dopowiedzenie "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" dookreśla, które konkretnie grunty leśne mogą zostać wyłączone z produkcji. A contrario, nie można wyłączyć z produkcji gruntów leśnych, które nie zostały przeznaczone na cele nieleśne. Na marginesie, zauważyć należy, że analogicznie nie można wyłączyć z produkcji dowolnego gruntu – w tym gruntu, który nie jest ani leśny, ani rolny – a jedynie taki, który wskazany jest w omawianym artykule. Oznacza to, że jeśli przyjąć argumentację skarżących, mającą na celu uznanie, że grunty leśne wskazane w pierwotnym wniosku skarżących nie są w istocie gruntami leśnymi, to organ nie dysponowałby podstawą prawną do wydania decyzji o wyłączeniu z produkcji przedmiotowych gruntów. Organy obu instancji przed wydaniem decyzji zobowiązane były do zweryfikowania, czy grunty leśne objęte wnioskiem skarżących zostały przeznaczane na cele nieleśne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe oznacza, że istnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezbędne do ustalenia przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Jednocześnie z braku zarówno miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że dany grunt leśny nie został przeznaczony na cele nieleśne. Zaznaczenia przy tym wymaga, że w tym kontekście nie mają znaczenia zagadnienia prawa budowlanego, w tym to, czy określona inwestycja z punktu widzenia ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) wymagała wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Reasumując, jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2023 r., syg. akt IV SA/Wa 2311/22: "Ustawa wskazuje więc na konieczność wyczerpania najpierw procedury »przeznaczenia« gruntów na cele nieleśne, a dopiero po jej przeprowadzeniu przewiduje możliwość uruchomienia procedury »wyłączenia« z produkcji leśnej. Postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie takich gruntów z produkcji jest samoistnym (odrębnym) postępowaniem, toczącym się przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 uogril). Zatem uzyskanie wyłączenia gruntu z produkcji leśnej jest więc możliwe, jeśli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego grunt został przeznaczony na inny cel niż produkcja leśna i uzyskał stosowną zgodę na taką zmianę przeznaczenia". Natomiast, jak zostało już wcześniej wskazane, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stosownym dokumentem jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że sami skarżący już we wniosku o wydanie decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej gruntu leśnego podnieśli, że przedmiotowy grunt leśny nie został objęty żadną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co zostało zweryfikowane i potwierdzone w decyzjach organów obu instancji. Zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami oznacza to zatem, że przedmiotowe grunty leśne nie zostały nigdy przeznaczone na cele nieleśne. Tym samym organy nie mogły wydać decyzji zezwalającej na trwałe wyłączenie z produkcji [...] ha gruntów leśnych, położonych na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie ewidencyjnym R., gmina Z. Podkreślenia wymaga przy tym, jak słusznie wskazał organ drugiej instancji, że decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nie ma charakteru uznaniowego, co za tym idzie Dyrektor RDLP nie posiada swobody w jej wydaniu, lecz działa w oparciu o ściśle określone przesłanki wynikające z przepisów prawa. Dla powyższego rozstrzygnięcia nie ma przy tym znaczenia przeznaczenie gruntów pod utwardzenie terenu oraz budowę wiaty garażowej i śmietnikowej. W świetle już poczynionych rozważań, odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia art. 7 ust. 1, oraz art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 59 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 i 29 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Należy wskazać, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest bowiem realizacja inwestycji w postaci budowy wiaty garażowej oraz śmietnikowej oraz utwardzenie gruntu, lecz zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych. Co za tym idzie przepisy prawa budowlanego, których naruszenie zarzucają skarżący, są dla przedmiotu postępowania jakim jest trwałe wyłączenie z produkcji leśnej [...] ha gruntów leśnych irrelewantne i nie znajdują zastosowania na obecnym etapie postępowania administracyjnego. Jak zostało już wcześniej wskazane, aby organ wydał decyzję zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych w niniejszej sprawie konieczny był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynikałoby, że grunt leśny należący do skarżących został przeznaczony na cele nieleśne. Zdaniem Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie argument skargi, zgodnie z którym organ błędnie zakwalifikował przedmiotowy grunt jako las. Na podstawie art. 2 ust. 2 pkt. 1 u.o.g.r.l. gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach. Natomiast, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2025 r. poz. 567; dalej: "u.o.l."), lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej [...] ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków. Zgodnie z art. 20 ust. 2 u.o.l. w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Dla powyższej oceny kluczowe pozostaje więc, wbrew twierdzeniom skarżących, przeznaczenie gruntów do produkcji leśnej przewidziane w ewidencji gruntów i budynków, a więc kryterium formalne a nie jego rzeczywisty stan zagospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012r., II FSK 984/1; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2015 r., II OSK 3021/13). Trafnie więc organy obu instancji uwzględniły informację zawartą w wypisie z rejestru gruntów według stanu na dzień 8 stycznia 2025 r., z której bezsprzecznie wynika, że działka o nr [...] stanowi w części użytek leśny (LsV) o powierzchni [...] ha. O leśnym charakterze gruntu świadczy również objęcie przedmiotowego terenu uproszczonym planem urządzenia lasu, co wskazuje sama strona w piśmie z dnia 22 kwietnia 2025 r. Zaznaczenia wymaga, iż sam fakt, że teren nie jest porośnięty w danym momencie drzewami nie oznacza, że traci on przez to leśny charakter. Jak wynika z art. 3 pkt 1 u.o.l. las może być przejściowo pozbawiony drzew, krzewów oraz runa leśnego. W nawiązaniu do argumentacji skarżących podkreślić natomiast należy, że nawet jeśli powierzchnia działki ewidencyjnej jest mniejsza niż [...] ha, to dla oceny, czy stanowi ona część lasu, kluczowe jest uwzględnienie przyległych do niej nieruchomości gruntowych. Również kwestia tego, że przedmiotowy grunt graniczy bezpośrednio z drogą publiczną o nawierzchni asfaltowej oraz działkami o funkcji mieszkalnej nie dowodzi, że przedmiotowy grunt nie stanowi gruntu leśnego, ponieważ nie udowadnia to, że przedmiotowy grunt wraz z pobliskimi gruntami leśnymi nie tworzy zwartej powierzchni nie mniejszej niż [...] ha. Przede wszystkim bowiem deklaracja skarżących, że sąsiednie działki są zabudowane i pełnią funkcję mieszkalną nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że w skład tych działek nie wchodzą użytki leśne – w istocie również działka należąca do skarżących zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, a w jej skład wchodzą użytki leśne. Ponadto w omawianej sytuacji nie wystarczy, żeby działka sąsiadowała z gruntami niebędącymi gruntami leśnymi – konieczne jest co najmniej, żeby wszystkie sąsiadujące grunty nie były gruntami leśnymi, a przez to z gruntami, których dotyczy skarga, nie tworzyły zwartej powierzchni nie mniejszej niż [...] ha. Jednak jak wynika z załączonej do akt administracyjnych dokumentacji kartograficznej (mapa gospodarcza lasu) taka sytuacja nie ma miejsca w rozstrzyganej sprawie. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżących również w zakresie naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania kontrolowanych decyzji. Akta sprawy odzwierciedlające działania organów pokazują, że postępowanie dowodowe zostało właściwie przeprowadzone i organy uwzględniły niezbędną dokumentację. Zgromadzone dowody ocenione zostały w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny. Wydając przedmiotowe decyzje organy działały na podstawie przepisów prawa, a w uzasadnieniu jasno wytłumaczono, jakimi przesłankami kierowano się wydając przedmiotowe rozstrzygnięcia. Organy uzasadniły zastosowanie właściwych w sprawie przepisów. Na zakończenie podkreślić trzeba, że poza zarzuconymi w skardze naruszeniami Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jak też w całym przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tych decyzji z obrotu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.