IV SA/Wr 184/22

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Marcin Jarecki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. S. na akt Prezydenta Wrocławia z dnia 7 kwietnia 2021 r., nr WLM-LM.7142.1010.2019.BCh w przedmiocie odstąpienia od realizacji wniosku o przydział lokalu mieszkalnego postanawia: I. odmówić przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu J. G. za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji; II. odmówić przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu J. G. za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji.

Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SPP/Wr 308/21 przyznano stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie toczącej się ostatecznie pod sygnaturą akt IV SA/Wr 184/22. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła radcę prawnego J. G.. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 184/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – w punkcie I – oddalił wniesioną skargę w całości oraz – w punkcie II – przyznał pełnomocnikowi z urzędu kwotę 295,20 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 6 września 2022 r. pełnomocnik z urzędu wywiódł skargę kasacyjną od opisanego wyżej orzeczenia, zaskarżając je w całości. Zawarł w niej również żądanie przyznania wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za obie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 18 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 2544/22, oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 136 ze zm., dalej rozporządzenie) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Stosownie jednak do treści § 3 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Wskazane oświadczenie jest koniecznym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, który nie podlega uzupełnieniu w drodze wezwania do usunięcia braków formalnych. Wobec obligatoryjności zawarcia takiego oświadczenia we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, rozstrzygnięcie o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie może zostać podjęte w przypadku braku takiego oświadczenia (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14, z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt I FZ 325/15 oraz z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 679/18 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz zachowujące aktualność na gruncie obecnie obowiązujących regulacji prawnych). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy pełnomocnik strony skarżącej sformułował swoje żądanie jedynie poprzez stwierdzenie, że domaga się przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wskazany wniosek nie czyni więc zadość dyspozycji § 3 rozporządzenia. Nie ma bowiem w nim mowy o tym, czy opłata wymieniona w § 2 pkt 1 rozporządzenia została uiszczona w całości lub przynajmniej w części. Dodatkowo należy zauważyć, że w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika za pierwszą instancję, zostało już wydane stosowne orzeczenie. Mianowicie w punkcie II wyroku tut. Sądu z dnia 13 lipca 2022 r. przyznano mu kwotę 295,20 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Ponowne rozstrzyganie w tej prawomocnej obecnie kwestii nie jest już zatem dopuszczalne. Z tych przyczyn należało więc odmówić pełnomocnikowi z urzędu przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, o czym orzeczono w punktach I i II sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a.