IV SAB/Wa 821/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. Spółki komandytowej z siedzibą w G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca 1. umarza postępowanie w zakresie wniosku o zobowiązanie Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku A. Spółki komandytowej z siedzibą w G. z dnia 28 maja 2025 r. o udzielenie zezwolenia na pracę dla M. M.; 2. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania opisanego w punkcie 1. (pierwszym); 3. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz A. Spółki komandytowej z siedzibą w G. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 18 listopada 2025 r. A.S. S. Spółka [...] z siedzibą w G. K. (dalej: Spółka, strona lub skarżąca) – reprezentowana przez adwokatów, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody M. (dalej: Wojewoda lub organ) w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla cudzoziemki – M. A. M. (dalej: cudzoziemka). Skarżąca wskazała, że brak podjęcia czynności przez Wojewodę doprowadził do naruszenia przepisów postępowania, tj.: a) art 6 w związku z art 8 w związku z art. 35 oraz art. 36 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: kpa), poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem i niebudzący zaufania do władzy publicznej przez brak uwzględnienia, iż postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone w określonym ustawowo terminie, a w przypadku niedochowania tego terminu organ jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy; b) art. 12 kpa, poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania; c) art. 35 § 1 i 3 kpa, poprzez przekroczenie terminów na załatwienie sprawy przez organ i brak podjęcia działań w zakresie złożonego wniosku w terminach go obowiązujących; d) art 36 kpa, przez brak poinformowania strony skarżącej o niedochowaniu ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy i brak zawiadomienia o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącej, naruszenia spowodowane bezczynnością organu miały istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem postępowanie prowadzone jest z naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz z naruszeniem ustawowych obowiązków nałożonych na organ, a także naruszeniem ustawowych terminów na załatwienie sprawy. Bezczynność organu, jak też brak działań Wojewody w sprawie niniejszej pociągnęła za sobą dla podmiotu powierzającego pracę duże straty finansowe. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, iż Wojewoda dopuścił się bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz skarżącej na podstawie wniosku skierowanego w dniu 27 maja 2025 r.; 2) stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium RP na rzecz skarżącej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art 154 § 6 ppsa – również w przypadku umorzenia postępowania; 5) zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie – w razie uznania skargi za częściowo zasadną – miarkowanie kosztów. W uzasadnieniu organ m.in. przyznał, że 28 maja 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek strony, jako pracodawcy o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemki. Wskazał, że począwszy od października 2017 r. skarżąca złożyła dużą ilość podań o wydanie zezwoleń na pracę. Dalej organ przedstawił tok postępowania, a zarzuty podniesione w skardze uznał za nieusprawiedliwione. Wskazał, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został rozpatrzony w najszybszym możliwym terminie. Organ podjął szereg czynności niezbędnych dla rozpatrzenia przedmiotowego podania, czynności te nie miały charakteru pozornego. Podkreślił, że znaczna ilość prowadzonych w tym czasie postępowań, wzrost wpływającej korespondencji oraz pism procesowych w postaci m.in. odwołań od wydanych rozstrzygnięć, wniosków o zmianę wydanej decyzji, zmiany w przepisach prawnych dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców i wiążący się nimi wzrost wezwań do uzupełnienia braków formalnych oraz materialnych wniosków, niedostosowania systemów teleinformatycznych, za które odpowiada minister właściwy ds. pracy, przerwy w ich działaniu – spowodowały opóźnienia w rozpatrywaniu spraw. Wskazane okoliczności powodują po stronie organu konieczność przedsięwzięcia wielu dodatkowych i czasochłonnych działań, kosztem czasu przeznaczonego na merytoryczne rozpoznawanie nowych podań o wydanie zezwolenia na pracę (m.in. związanych z analizą wpływającej korespondencji, udzielenia odpowiedzi, przekazaniem odwołań do właściwego Ministra, sporządzaniem odpowiedzi na pisma). W ocenie organu, złożenie przedmiotowej skargi na bezczynność/przewlekłość ma zatem na celu jedynie wymuszenie na organie administracji podjęcia w sprawie działań poza kolejnością wpływu, a w konsekwencji procedowania wniosków, kosztem innych pracodawców. Odnosząc się do kwestii wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej, organ wskazał, że jest on całkowicie bezzasadny, gdyż nie wykazano żadnej straty, szkody, ani uszczerbku, a jedynie ogólnie powołano się na brak możliwości skierowania zrekrutowanych cudzoziemców do zakładów kontrahenta. Organ przypomniał, że strona posiada bardzo dużą ilość wydanych zezwoleń na pracę. Za niezasadny organ uznał również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, wnosząc o ich niezasądzanie lub odpowiednie miarkowanie zwrotu kosztów postępowania sądowego i wskazując na liczbę skarg skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawach wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców, które są analogicznej treści, a część z nich dotyczy spraw zakończonych wydaniem rozstrzygnięcia, co daje podstawę do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika. W datowanej na 21 maja 2026 r. replice na odpowiedź na skargę, skarżąca w całości podtrzymała stanowisko zawarte w skardze, rozszerzyła argumentacje w zakresie wniosku o przyznanie sumy pieniężnej i odniosła się do stanowiska organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 maja 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl do Wojewody wpłynął wniosek Spółki o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemki M. A. M. na okres ważności od 20 lipca 2025 r. do 19 lipca 2026 r. Wniosek nie zawierał braków formalnych. Pismem z 26 września 2025 r. organ wezwał stronę do złożenia wskazanych dokumentów w zakreślonym terminie, a jednocześnie poinformował ją o przewidywanym terminie wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniach 9 października i 13 listopada 2025 r. Spółka złożyła korekty wniosku i dodatkowe dokumenty. Następnie 14 listopada 2025 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia wskazanych dokumentów. Natomiast 18 listopada 2025 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Decyzją z 12 grudnia 2025 r., nr [...], Wojewoda odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia na pracę cudzoziemki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W zasadniczej części skarga okazała się zasadna. Z art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: ppsa) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach decyzji administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie mieściło się we wskazanych wyżej ramach. Na wstępie zauważyć należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Art. 149 § 1 ppsa stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy (...): 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei z art. 149 § 1a ppsa wynika, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ppsa, w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezspornym jest, że decyzją z dnia 12 grudnia 2025 r., nr [...], organ rozpoznał wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A, czyli załatwił sprawę. Czyniło to bezprzedmiotowym orzekanie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Art. 161 § 1 pkt 3 stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego lub śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Z uwagi na powyższe, wobec wydania przez organ decyzji z 12 grudnia 2025 r. w przedmiocie wniosku skarżącej, bezprzedmiotowe stało się zawarte w skardze jej żądanie zobowiązania organu do podjęcia działań w sprawie z wniosku w sprawie dotyczącej udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pracę na terytorium RP w terminie 14 dni. Skoro jednak żądanie takie zostało zgłoszone, to rolą Sądu było procesowe odniesienie się do niego i dlatego też należało orzec, jak w punkcie 1. sentencji. Przechodząc dalej należy zauważyć, że na gruncie art. 149 ppsa, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym ustawowo terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie. Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. art. 37 § 1 kpa; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 349/18 oraz z dnia 1 lutego 2019 r., II OSK 2931/18 – CBOSA; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 6 wyd., Warszawa 2019, str. 91). W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, że stosownie do treści art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). Zaznaczyć przy tym trzeba, że z art. 35 § 4 kpa wynika, że przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. Według art. 36 § 1 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemki został złożony w trybie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214). Natomiast z dniem 1 czerwca 2025 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621 ze zm.), zaś zgodnie z art. 460 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620), utraciła moc wskazana wyżej ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednak art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że do postępowań administracyjnych w sprawach zezwoleń na pracę lub oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wszczętych na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 10a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowił, że przepisów art. 37 kpa nie stosowało się m.in. w sprawach takich, jak objęta wnioskiem skarżącej z 28 maja 2025 r. Ponadto, ustawa ta nie zawierała przepisów szczególnych w rozumieniu art. 35 § 4 kpa. Następnie zauważyć trzeba, że dla stwierdzenia bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność lub przewlekłość została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 590/13, LEX nr 1406499). Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, będą miały znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność lub przewlekłość miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a ppsa, czy też nie. Odnosząc się do meritum wskazać należy, że wniosek skarżącej winien być rozpoznany do 28 czerwca 2025 r., natomiast nastąpiło to 12 grudnia 2025 r. Od chwili wpływu wniosku do organu (28 maja 2025 r.) nie podejmował on żadnych czynności zmierzających do jego rozpoznania aż do 26 września 2025 r., kiedy to wezwał skarżącą do złożenia określonych dokumentów i wskazał przewidywany termin załatwienia sprawy. Niestety, przekazane Sądowi akta administracyjne nie zawierają pisma organu z 26 września 2025 r., nie wiadomo więc jaki termin został wskazany w trybie art. 36 kpa. Natomiast sama skarżąca kilkakrotnie korygowała swój wniosek, co wymusiło na organie ponowne wezwanie – z 14 listopada 2025 r. – skarżącej do złożenia określonych dokumentów. Także tego pisma organ nie przedstawił z aktami administracyjnymi. W końcu jednak doszło do załatwienia sprawy, czyli wydania decyzji z 12 grudnia 2025 r. Przy czym uprzednio, tj. 18 listopada 2025 r. wniesiona został skarga w niniejszej sprawie. Postępowanie trwało więc w sumie 6,5 miesiąca, z czego 4 miesiące do chwili podjęcia pierwszej czynności w sprawie. Mimo więc, że skarżąca zarzuciła organowi bezczynność, to z okoliczności sprawy wynika, że doszło w niej do przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż choć pierwotnie organ pozostawał bezczynny, to wystosowanie do strony pisma z 26 września 2025 r. spowodowało, że bezczynność ta przekształciła się w przewlekłość. Zdaniem Sądu, nie miało to jednak wpływu na zasadność skargi, bowiem w obu przypadkach (tj. bezczynności oraz przewlekłości) istota sporu pozostaje ta sama: chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II OSK 255/16 oraz z dnia 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2567/14 – CBOSA). W szczególności w judykaturze ugruntowane jest już stanowisko, że nawet zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie stanowi skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej, a w takiej sytuacji objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach (tj. bezczynności i przewlekłości) sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (art. 134 § 1 ppsa, wyrażający na gruncie procedury sądowoadministracyjnej zasadę procesową da mihi factum dabo tibi ius; por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2018 r., I OSK 16/17 i z dnia 18 września 2019 r., II OSK 1290/19 – CBOSA). Inaczej rzecz ujmując, decyzja, która z form nieterminowego załatwienia sprawy miała miejsce w danej sprawie, należy do sądu rozpoznającego skargę (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., II GSK 1029/15, CBOSA oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 457/15, z aprobująca glosą J. Chmielewskiego, OSP 2017/7-8/69). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły i bez koncentracji czynności, gdyż w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa nie rozpoznał wniosku skarżącej z 28 maja 2025 r. Organ powinien był załatwić sprawę w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, albo wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy w oparciu o art. 36 § 1 kpa, co uczynił, jednak wobec braku stosownych informacji w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych nie było możliwości stwierdzenia w jaki sposób organ dopełnił tego obowiązku informacyjnego, mimo upływu ustawowego terminu załatwienia sprawy. Nie ulegało wątpliwości, że postępowanie Wojewody pozostawało w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby sprawa miała skomplikowany charakter, o tyle tym bardziej nie znajduje żadnego uzasadnienia długość trwania postępowania i sposób procedowania w nim, zwłaszcza pierwotna zupełna bezczynność organu przez 4 miesiące, choć na późniejszy tok postępowania wydatny wpływ miały działania samej skarżącej, która wielokrotnie składała korekty wniosku. W związku z powyższym, Sąd uznał, że w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, należało orzec jak w punkcie 2. wyroku. Przystępując do oceny, czy stwierdzona przewlekłość miała charakter rażący wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13, LEX nr 1299457; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14, LEX nr 1460797; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13, LEX nr 1414172). Zasadniczo kontroli Sądu podlegał okres od 28 maja 2025 r., tj. od dnia wpływu wniosku do organu – do dnia wniesienia skargi, czyli do 18 listopada 2025 r., a ostatecznie do załatwienia sprawy decyzją z 12 grudnia 2025 r. Przedstawione zestawienie dat jasno wskazuje, iż organ nie dotrzymał terminu ustawowego, czego sam nie kwestionował, jednak biorąc pod uwagę dokonane ustalenia i powołane wyżej wywody, a także, z jednej strony – ustawowy czas na załatwienie sprawy (miesiąc), z drugiej zaś stosunkowo niezbyt długi okres jaki upłynął pomiędzy wpływem wniosku do organu, a wydaniem przez niego decyzji – nie ulega wątpliwości Sądu, że przewlekłość ta nie nastąpiła z rażącym naruszeniem cytowanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotny wpływ na taką oceną miały także przedstawione wyżej okoliczności podniesione w odpowiedzi na skargę, tj. ilość prowadzonych postępowań, wzrost wpływającej korespondencji, niedostosowanie systemów teleinformatycznych, czy przerwy w ich działaniu, jak też działania skarżącej, tj. kilkakrotne składanie korekt wniosku. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, należało orzec jak w punkcie 3. wyroku. Jednocześnie Sąd nie stwierdził potrzeby wymierzania organowi dodatkowej sankcji w postaci grzywny – zgodnie z art. 154 § 6 ppsa, o co zresztą nie wnioskowano w skardze. W ocenie Sądu, ten dodatkowy środek może być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji (bądź przyznania na rzecz strony sumy pieniężnej, albo ich obydwu) organ nadal nie załatwi sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zaszła z uwagi na stosunkowo niezbyt długi okres przewlekłości i fakt, że postępowanie zostało zakończone. Zasadniczy cel, jakim było wydanie decyzji został zrealizowany w dniu 12 grudnia 2025 r., co powodowało bezprzedmiotowość wymierzania organowi grzywny. Sąd nie znalazł też uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie jej sumy pieniężnej i to w jakiejkolwiek wysokości. W tej mierze strona nie odwołała się do żadnych szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, a jedynie wskazała, że ponosi realne straty w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Przeczą temu jednak dane podane przez organ w odpowiedzi na skargę, np. to, że do wniosków złożonych przez skarżącą w maju 2025 r. wydano 474 zezwolenia na pracę. Brak więc było podstaw do przyznania skarżącej jakiejkolwiek sumy pieniężnej, przede wszystkim z uwagi na niezbyt długi okres przewlekłości. Stąd też, na podstawie art. 151 ppsa, orzeczono jak w punkcie 4. sentencji. Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych należy wskazać, że w myśl art. 200 ppsa, koszty takie przysługują wyłącznie stronie skarżącej i tylko w sytuacji, kiedy jej skarga została uwzględniona, a organ administracji publicznej w postępowaniu przed sądem I instancji nie ma możliwości dochodzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z kolei o kosztach postępowania w punkcie 5. wyroku orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 ppsa. Na te koszty składają się: wpis od skargi (100 zł) – ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), a także wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości połowy stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 poz. 215), tj. 240 zł. Powołany art. 206 ppsa pozwala sądowi na miarkowanie kosztów postępowania. W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodziły podstawy do obniżenia wynagrodzenia pełnomocnika o połowę. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że choć zasadniczo skarga okazała się zasadna, to jednocześnie przed tutejszym Sądem toczyła się i toczy coraz większa liczba spraw ze skarg Spółki w przedmiocie bezczynności w podobnym stanie faktycznym i prawnym. W sprawach tych skarżącą reprezentują te same adwokatki, a sporządzane przez nie skargi mają w zasadzie tożsamą treść (są w nich podnoszone jednakowe wnioski i zarzuty, a różnią się jedynie danymi pracowników, dla których skarżąca wystąpiła o zezwolenie na pracę). Sąd podzielił zatem zaprezentowane w judykaturze stanowisko, że uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w wielu sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2019 r., I GZ 502/18, LEX nr 2611719). Ponadto, z uwagi na charakter sprawy – rozpoznana została ona na posiedzeniu niejawnym, a więc bez konieczności stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie. Tym samym również w tym aspekcie, w ocenie Sądu, mniejszy nakład pracy adwokatów uzasadniał obniżenie wynagrodzenia. Powyższe okoliczności przemawiały więc za miarkowaniem kosztów postępowania w zakresie kosztów zastępstwa procesowego.